II FZ 634/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 695/10 w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 9 lipca 2010 r., nr - (brak) w przedmiocie - (brak określenia) postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 695/10, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał art. 252 § 2 w zw. z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Skarżący wniósł zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zauważyć należy, że Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 8 września 2010 r. wezwał skarżącego stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 30 sierpnia 2010 r. poprzez wypełnienie i przesłanie formularza PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 27 września 2010 r. (k. 28 akt WSA). W dniu 29 września skarżący złożył pismo "wniosek w sprawie wezwania z dnia 27 września 2010 r." jednak nie zawierało ono wypełnionego wniosku PPF. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, iż postanowienie z dnia 27 października 2010 r., pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jest zgodne z prawem. Słusznie została zastosowana norma prawna wynikająca z cytowanego art. 257 p.p.s.a., w konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie mógł odnieść się merytorycznie do wniosku strony o przyznanie prawa pomocy. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.