II FZ 638/07

Dnia 17 stycznia 2008 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. L. - N. i L. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2007 r. sygn. akt I SA/Po 1260/07 o odmowie wstrzymania wykonania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi A. L. - N. i L. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 maja 2007 roku nr [...] w przedmiocie: odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W dniu 11 lipca 2007 roku A. L. – N. i L. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 maja 2007 roku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarty był wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 24 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek skarżących. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż stosownie do przepisu art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, których mowa w art. 61 § 1 powołanej ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie tymczasowej ochrony możliwe jest jedynie w odniesieniu do takich aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Wobec powyższego żądanie wstrzymania "postępowania administracyjnego" nie może zostać uwzględnione, ponieważ nie jest ono objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w sprawie niniejszej. W złożonym w dniu 16 października 2007 roku zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie zarzucając naruszenie przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zbyt pobieżne uzasadnienie skarżonego postanowienia oraz art. 61 § 3 powołanej ustawy poprzez odmowę wstrzymania czynności egzekucyjnych i art. 3 § 2 pkt 3 powołanej ustawy poprzez przyjęcie, że czynności egzekucyjne nie są objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należy uznać za zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu skarżonego rozstrzygnięcia naruszenia przepisów art. 141 § 4 w zw. z art. 166 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), które to uchybienie uniemożliwiło merytoryczną ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a., który to poprzez art. 166 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień, uzasadnienie wyroku powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, a nadto, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, iż samo przytoczenie w uzasadnieniu treści przepisów prawa nie jest tożsame z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 stycznia 1974 r. (sygn. akt I CR 760/73,opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 7374), spełnienie tego warunku ma miejsce wówczas, gdy w uzasadnieniu zostaje przeprowadzona z punktu widzenia prawnego, analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ograniczenie się do powołania jedynie treści zastosowanych przepisów procesowych nie czyni zadość temu obowiązkowi, (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt II GSK 40/05, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 166068). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie, jako nie spełniające wyżej wymienionego wymogu, mogło budzić zastrzeżenia, na które w swoim zażaleniu wskazują skarżący. Z pisemnych motywów kontrolowanego postanowienia nie wynika jakimi przesłankami kierował się sąd I instancji oddalając wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Z lakonicznego stwierdzenia, że "żądanie wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie może zostać uwzględnione, ponieważ nie są one objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w niniejszej sprawie ", pomijając błąd stylistyczny, nie wynika, aby sąd ten analizował zakres wniosku skarżącego w kontekście art. 3 § 2 pkt 3 (lub pkt 4) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią przepisu art. 35 powołanej ustawy sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie, w tym przewidziane przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dlatego, obowiązkiem sądu orzekającego w sprawie było wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia na jakiej podstawie sąd uznał się za niekompetentny do rozpoznania wniosku strony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym bardziej, iż jak wynika z art. 61 § 3 zd. 3 p.p.s.a., kompetencje sądu w tym zakresie ustawodawca ujął szeroko, wskazując, że sąd władny jest w ramach swoich kompetencji wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Reasumując należy wskazać, iż brak odniesienia zakresu żądania skarżącego, do zakresu kompetencji sądu i brak pełnego uzasadnienia przez sąd I instancji wydanego w sprawie orzeczenia o oddaleniu wniosku strony o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, pozostawia nieczytelnymi motywy tego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.