II FZ 646/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł. G. i M. G. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 274/16 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi Ł. G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 2 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z 29 lipca 2016 r. Przewodniczący I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 274/16, wezwał Ł. G. i M. G. – nazywanych dalej "Skarżącymi", do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 lipca 2016 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący podnieśli, że "Odmowę W.S.A. otrzymaliśmy za każdą decyzję osobno. Merytorycznie wszystkie decyzje za oba lokale brzmią identycznie a co za tym idzie W.S.A. rozpatrując je z osobna uznał że nasz dochód jest wystarczający na pokrycie zobowiązania. Biorąc pod uwagę że w egzekucji jest 10 decyzji za 5 lat wstecz kwota ta jest dziesięciokrotnie wyższa a dochód pozostaje ten sam. Uiściłem wpis 100 zł. od zażalenia z uwag na fakt że w sprawie chodzi o ustalenie płatnika podatku od nieruchomości za pięć lat wstecz." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że przedmiotem zażalenia, od którego Skarżący mieli uiścić wpis było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Stąd też, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193), Skarżący powinni byli uiścić wpis w wysokości 100 zł. Jego uiszczenie jest bowiem warunkiem merytorycznego rozpoznania zażalenia, na co wskazuje art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 tej ustawy, jeżeli Skarżący nie uiszczą wpisu od zażalenia, zostanie ono odrzucone. Ponieważ wpis został prawidłowo określony, a Skarżący nie przedstawili żadnej argumentacji podważającej prawidłowość zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, zażalenie należało oddalić. Co istotne, treść zażalenia w żadnej mierze nie przystaje do treści zarządzenia, stąd też trudno jest zrozumieć, w jaki konkretnie sposób zarządzenie to miałoby zostać wydane z uchybieniem przepisom prawa. Ponadto z akt sprawy wynika, że Skarżący – wbrew temu co wywodzą – nie uiścili wpisu w kwocie 100 zł. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.