II FZ 652/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 390/14 w przedmiocie wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 31 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 390/14, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustalił wysokość wpisu sądowego od skargi wniesionej przez T. S. w kwocie 1500 zł na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżąca otrzymując odpis przedmiotowego zarządzenia została pouczona o przysługującym jej środku zaskarżenia (art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). W tym samym dniu, tj. 28 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., wydał zarządzenie o wezwaniu T. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie doręczającym odpis tego zarządzenia nie zamieszczono pouczenia o przysługującym stronie prawie do zaskarżenia zarządzenia. 2. W zażaleniu skarżąca wniosła o zmianę zarządzenia ustalającego wpis sądowy podnosząc, że opłata w wysokości 1500 zł jest zawyżona i wynosi ponad 7% kwoty spornej, tj. kwoty 20.312 zł. 3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd drugiej instancji postanowił potraktować wniesiony przez stronę środek zaskarżenia jako zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie natomiast do § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powyższych unormowań jednoznacznie wynika, że w przypadku wniesienia do sądu nieopłaconej skargi przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia należnej opłaty sądowej w przepisanym do tego (siedmiodniowym) terminie pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Nieodłącznym elementem wydawanego w tym przedmiocie zarządzenia przewodniczącego jest ustalenie wysokości wpisu sądowego od skargi. W konsekwencji brak jest podstaw do wydawania odrębnego zarządzenia ustalającego kwotę należnego od skargi wpisu, które podlegałoby odrębnemu zaskarżeniu i - jak sugerowałby sposób pouczenia strony w tej sprawie – z wyłączeniem możliwości zaskarżenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Strona, która zmierza do weryfikacji wysokości żądanego wpisu od skargi powinna bowiem w oparciu o art. 227 § 1 p.p.s.a. złożyć zażalenie na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie wezwania do pokrycia wskazanej w zarządzeniu opłaty sądowej. Przechodząc do oceny twierdzeń strony zawartych w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie podważają one prawidłowości obliczonego wpisu od skargi. Po pierwsze podkreślenia wymaga, że skarżąca wskazuje jako kwotę sporną w niniejszej sprawie 20.312 zł, nie wyjaśniając w jakikolwiek sposób, na jakiej podstawie przyjęła ona wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej wysokości. Po drugie dostrzec należy, że w rozpatrywanym przypadku przedmiotem zaskarżenia pozostaje decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 31 stycznia 2014 r. uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i określająca stronie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 60.928 zł. Jak trafnie podnosił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, z uwagi na fakt, iż skarżąca w ramach samoobliczenia w ogóle nie zadeklarowała do opodatkowania spornego przychodu (z tytułu objęcia udziałów w spółce w zamian za wkład niepieniężny), za wartość przedmiotu zaskarżenia należało przyjąć równowartość zobowiązania podatkowego określonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w S. we wskazanej wyżej wysokości. Mając zatem na względzie, iż podstawę ustalenia należnej opłaty sądowej stanowiła kwota 60.928 zł, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako uzasadnione wezwanie strony do uiszczenia kwoty 1.500 zł tytułem wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wysokość wpisu stosunkowego wynosi 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł, jeżeli wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem mieści się przedziale od 50.001 zł do 100.000 zł. Skoro zatem wartość przedmiotu zaskarżenia kształtowała się na poziomie 60.928 zł, to w świetle cytowanej regulacji wpis stosunkowy w kwocie 1.500 zł został obliczony prawidłowo. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.