II FZ 684/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1837/17 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1837/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 lutego 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W uzasadnieniu Sąd podał, że zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie doręczono skarżącej w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) w dniu 10 marca 2017 r. Zawierała ono prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia tj. skargi do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozpoczął bieg 11 marca 2017 r. i upłynął 10 kwietnia 2017 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."). Dalej Sąd wskazał, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 6 kwietnia 2017 r. (data wpływu 10 kwietnia 2017 r.). Następnie 13 kwietnia 2017 r. Sąd przekazał skargę do właściwego organu. W opinii Sądu za datę wniesienia skargi, należy uznać zatem 13 kwietnia 2017 r. Zdaniem Sadu oznacza to, że skarżąca złożyła skargę z uchybieniem 30-dniowego terminu, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. 2. Pismem z dnia 14 lipca 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, domagając się jego uchylenia. 3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Dopiero w momencie założenia skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Żaden z przepisów P.p.s.a. wprost nie przewiduje obowiązku sądu przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, jednak takie działanie jest podejmowane celem nadanie jej właściwego biegu. Nie oznacza to, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 P.p.s.a., wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po otrzymaniu skargi, 13 kwietnia 2017 r. przesłał ją do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Tę datę tj. 13 kwietnia 2017 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął jako miarodajną do stwierdzenia, czy strona dochowała ustawowego terminu trzydziestu dni na złożenie skargi. W związku z tym, że decyzję organu doręczono skarżącej w dniu 10 marca 2017 r. to termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. upłynął w dniu 10 kwietnia 2017 r. Zaznaczyć należy, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem skargi do Sądu zamiast do organu, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę. W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.