II FZ 686/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1266/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia G. C. (dalej: skarżący, strona) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1266/19, w którym odrzucono jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 7 marca 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. W motywach orzeczenia Sąd podał, że skarżący pismem z 22 kwietnia 2019 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym W. w dniu 26 kwietnia 2019 r. (dowód: stempel na kopercie - karta 4 akt sądowych) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, skargę na decyzję ww. organu z 7 marca 2019 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2017 r. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja została uznana za doręczoną Skarżącemu w dniu 22 marca 2019 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). W jej treści zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że ze względu na treść art. 53 § 1 i art. 54 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę należało odrzucić, gdyż wniesiono ją po upływie trzydziestodniowego terminu. Termin ten rozpoczął bieg 23 marca 2019 r. i upłynął 22 kwietnia 2019 r. (poniedziałek). Skoro skarga wniesiona została 26 kwietnia 2019 r., nie ulega wątpliwości, że doszło do uchybienia 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zażalenie od tego postanowienia wywiódł skarżący, który przyznał, że uchybił terminowi, jednakże nastąpiło to bez jego winy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Ja prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Skarżący zresztą nie kwestionuje tego, że skargę wniósł po tym terminie. Twierdzi jednak, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy i miało przyczyny zdrowotne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tego rodzaju argumenty mogą zostać uwzględnione jedynie w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności, który skarżący w tej sprawie złożył. Natomiast jak wynika z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd obowiązany jest odrzucić skargę, która została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z przepisu tego nie wynikają żadne dodatkowe przesłanki. Dlatego też sąd musi skargę odrzucić bez względu na to, czy skarżący dołożył należytej staranności przy jej składaniu. Jeśli natomiast z wniosku o przywrócenie terminu będzie wynikało, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi w sposób niezawiniony, to postanowi termin do wniesienia skargi przywrócić. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 i art. 184 p.p.s.a. zażalenie oddalił.