II FZ 692/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. T. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 556/13 w przedmiocie ustalenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 556/13, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustalił wysokość wpisu sądowego od skargi wniesionej przez W. T. na kwotę 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie powyższego zarządzenia podnosząc, że nie jest w stanie uiścić opłaty sądowej w ustalonej wysokości z uwagi na ciężką sytuację materialną i życiową. W. T. zauważył jednocześnie, że w niniejszej sprawie nie został jeszcze rozpoznany jego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie natomiast do § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powyższych unormowań jednoznacznie wynika, że w przypadku wniesienia do sądu nieopłaconej skargi przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia należnej opłaty sądowej w przepisanym do tego (siedmiodniowym) terminie pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Nieodłącznym elementem wydawanego w tym przedmiocie zarządzenia przewodniczącego jest ustalenie wysokości wpisu sądowego od skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie spełnia powyższych wymogów. Treść zarządzenia ogranicza się jedynie do ustalenia kwoty wpisu od skargi (100 zł) oraz podania podstawy prawnej jego ustalenia w takiej wysokości (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie zawiera natomiast ani wezwania do opłacenia wpisu, ani oznaczenia siedmiodniowego terminu do uiszczenia należnej opłaty ani rygoru jego niewykonania. Kwestionowane zarządzenie nie może być tym samym kwalifikowane jako zarządzenie, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. Dostrzec jednocześnie należy, że zarządzenie określające jedynie wysokość wpisu po pierwsze nie znajduje oparcia w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a po drugie kierowane do strony wraz z pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia może powodować – co miało miejsce w niniejszej sprawie – niepewność strony co do obowiązku uiszczenia wynikającej z tego zarządzenia kwoty, tym bardziej jeśli - tak jak w rozpatrywanym przypadku - nie został jeszcze rozpoznany przez Sąd pierwszej instancji wniosek o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.