II FZ 758/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1010/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1010/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu 26 lutego 2018 r. doręczono pełnomocnikowi strony wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Wyznaczony termin upływał z dniem 5 marca 2018 r. Wpis nie został zapłacony, w związku z czym WSA skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w analizowanej sprawie skarżąca została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od skargi na podstawie prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2017 r. Jak wynika z akt sądowych, skarżąca nie uiściła wpisu w terminie, mimo prawidłowego wezwania. To skutkowało koniecznością odrzucenia skargi, zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a., co sąd pierwszej instancji zasadnie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wątpliwości skarżącej co do prawidłowości wywiązania się przez sąd pierwszej instancji z obowiązku informacyjnego wobec strony występującej w sprawie sądowoadministracyjnej bez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrażony w art. 6 p.p.s.a. obowiązek udzielania stronie pouczeń nie oznacza, że sąd jest zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich jej możliwych zachowań, ani też do przestrzegania strony przed nietroszczeniem się o jej własne interesy (por. wyrok SN z 13 lipca 2000 r., II UKN 639/99, OSNAPiUS 2002 r., Nr 3, poz. 78 oraz postanowienie SN z 23 czerwca 1981 r., IV PZ 35/81-niepubl.). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została pouczona na właściwym etapie postępowania, tj. przy wezwaniu jej do uiszczenia wpisu, o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (k. 17 - rewers). Sąd nie miał natomiast obowiązku udzielania szczegółowych informacji o przebiegu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, w tym o możliwości składania kolejnych wniosków w związku z okolicznościami, o których istnieniu wiedzę miała wyłącznie skarżąca. Postępowanie sądowe inicjowane jest przez skarżącego i to on powinien dbać o swoje interesy w tym postępowaniu. Sąd nie może zastępować w tym zakresie skarżącego, proponować mu wszelkich możliwych rozwiązań, które są przewidziane w procedurze sądowoadministracyjnej, analizować, co strona mogłaby uczynić, gdyby jakieś okoliczności zaistniały, np. zmiana sytuacji materialnej po rozpoznaniu pierwszego wniosku o prawo pomocy czy uchybienie terminu itp. Sąd nie jest w stanie i nie powinien przewidywać zamiarów stron występujących w postępowaniu i zawiadamiać ich o każdym możliwym rodzaju czynności, którą strona może podjąć lub której może żądać w konkretnej sytuacji. Rozważania co do ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wyjaśniające, że nie zapobiegałby on odrzuceniu skargi, przedstawił NSA w innej sprawie skarżącej - w postanowieniu z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II FZ 595/18. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił