II FZ 784/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 853/16 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 12 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 853/16, mocą którego oddalono wniosek R. M. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 17 czerwca 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z 17 marca 2016 r., odmawiającą umorzenia należności wynikających z decyzji z 9 listopada 2015 r., orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej wspólników spółki jawnej Z. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy od września do grudnia 2010 r., styczeń i grudzień 2011 r. oraz czerwiec, lipiec i wrzesień 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez organy administracji. Możliwość wstrzymania wykonania wykluczono, gdy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności. Wstrzymanie wykonania może zatem dotyczyć wyłącznie aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Tymczasem przedmiotem sprawy niniejszej jest kwestia odmowy umorzenia należności określonej inną decyzją, wydaną w odrębnym postępowaniu, które zostało ostatecznie zakończone. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Na marginesie Sąd dodatkowo wskazał, że wniosek skarżącego nie został uzasadniony. W zażaleniu od tego postanowienia skarżący podkreślił, że w postanowieniu Sąd nie odniósł się do jego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł w tej sprawie wywołać oczekiwanych przez skarżącego skutków, bowiem zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Nie jest więc możliwe zweryfikowanie skutków "wykonania" tego rodzaju aktu pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a co za tym idzie, zastosowanie instytucji uregulowanej w tym przepisie. Skarżący w zażaleniu nie kwestionuje jednak w istocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, lecz przedstawia dodatkowe argumenty przemawiające za uwzględnieniem jego skargi. Należy w tym miejscu wyjaśnić skarżącemu, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzygało jego sprawy co do istoty; dlatego też Sąd pierwszej instancji słusznie nie odniósł się do argumentów skarżącego związanych z wadliwością zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uczyni to w wyroku, w którym rozpozna merytorycznie skargę skarżącego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.