II FZ 807/15

Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 469/15 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi z dnia 22 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2015 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości oraz określenia zobowiązania podatkowego za 2010 rok. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 roku odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, którego odpis doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 3 lipca 2015 roku. Pismem nadanym w dniu 24 lipca 2015 roku pełnomocnik spółki wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia wskazując, że termin do złożenia zażalenia w sprawie upływał z dniem 10 lipca 2015 roku, jednak pełnomocnik, w okresie od 10 do 17 lipca 2015 roku przebywał na zwolnieniu lekarskim, z bezwzględnym nakazem leżenia. W konsekwencji nie mógł podjąć niezbędnych czynności w celu zaskarżenia w/w postanowienia. Do wniosku załączono odpowiednie zaświadczenie lekarskie. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu zauważono, że wskazana przez pełnomocnika spółki okoliczność nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca ustanowiła dwóch pełnomocników do reprezentowania spółki, o czym świadczy załączone do akt pełnomocnictwo. Nie było zatem przeszkód by to drugi z pełnomocników złożył zażalenie w imieniu spółki, w okresie trwania zwolnienia lekarskiego pierwszego z pełnomocników. W zażaleniu z dnia 11 sierpnia 2015r. na powyższe postanowienie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia przez WSA, a w razie stwierdzenia braku podstaw do zastosowania tego trybu o jego uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 198 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a sąd przywraca uchybiony termin, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy do strony (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku umocowania przez Stronę skarżącą dwóch pełnomocników choroba jednego z nich (nawet jeśli zostanie poświadczona zwolnieniem lekarskim z zaleceniem leżenia w trakcie choroby) może skutkować przywróceniem terminu do dokonania czynności procesowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił przywrócenia terminu wskazując, że skarżąca Spółka przedłożyła pełnomocnictwo do samodzielnego działania w jej imieniu przez dwóch pełnomocników. Zgodnie bowiem z treścią pełnomocnictwa z dnia 11 grudnia 2014r. każdy z pełnomocników uprawniony jest do samodzielnego reprezentowania Skarżącej spółki. Jednak strona nie podjęła żadnych starań w celu uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na istnienie przeszkód w złożeniu zażalenia przez drugiego z pełnomocników. Nie jest bowiem możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu bez wskazania okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie czynności procesowej dwóm pełnomocnikom Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2009, str. 257-258). Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.