II FZ 905/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 329/13 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 329/13, odmówił D. P. – nazywanym dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Skarżący wraz ze skargą na powyższą decyzję wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał w nim, że na skutek zrealizowania zaskarżonej decyzji zmuszony będzie do zamknięcia przedsiębiorstwa, zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników. Zdaniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, jakkolwiek okoliczności wskazane przez Skarżącego odpowiadają przesłankom wstrzymania wykonania decyzji określonym w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", nie uprawdopodobnił on w żadnej mierze ich prawdziwości. Stąd też, wniosek Skarżącego należało oddalić jako niezasadny. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący wniósł o jego zmianę i wydanie postanowienia o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący stwierdził, że podtrzymuje swoją dotychczasową argumentację.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Nie budzi wątpliwości, że likwidacja działalności gospodarczej w wyniku wykonania decyzji powoduje trudne do odwrócenia skutki, o których jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rzecz w tym, że na Skarżącym – jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji – ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku Skarżący ograniczył się do nader lakonicznego stwierdzenia, że jest przedsiębiorcą, a na skutek wykonania decyzji będzie zmuszony zlikwidować prowadzoną działalność gospodarczą. Nie załączył przy tym do wniosku żadnej dokumentacji, ani nie wyjaśnił dlaczego wykonanie decyzji miałoby skutkować koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący powołuje się jedynie na to, że jest współwłaścicielem mieszkania. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny nie może merytorycznie ocenić, czy wystąpiły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.