II FZ 95/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa , po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2024 r. sygn. akt VIII SPP/Wa 63/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2024 r. sygn. akt VIII SPP/Wa 63/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie J. R. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2024 r. w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dni 23 maja 2024 r. o odmowie przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Powyższe postanowienie zostało doręczone w dniu 1 lipca 2024 r. Pismem z dnia 5 lipca 2024 r., sprecyzowanym dnia 19 lipca 2024 r., Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Sąd pierwszej instancji - odrzucając zażalenie - stwierdził, że zaskarżone orzeczenie jest prawomocne, a więc wniesione zażalenie na to postanowienie jest niedopuszczalne. W zażaleniu Skarżący wskazał, że z powodów zdrowotnych nie jest w stanie podjąć pracy zawodowej, jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Ubiega się o zapomogę z MOPS i w tym momencie nawet nie jest w stanie sam zapłacić za leki. Skarżącemu pomagają rodzice, którzy mają jedną emeryturę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od tego orzeczenia jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw od postanowienia referendarza z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 21 czerwca 2024 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.[pic]