II GSK 1022/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Beata Cisek-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 451/15 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od [A.] Spółki z o.o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu 2500 (dwa tysiące pięćset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II GSK 1022/16 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji) uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu (dalej: DIC), z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Legnicy (dalej: NUC), z dnia [...] lutego 2015r., wydaną w przedmiocie wymierzenia A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. (dalej: Skarżąca), kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach do gier poza kasynem gry. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: Dnia 4 września 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Legnicy przeprowadzili kontrolę w lokalu: [...], w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej: u.g.h.). W wyniku podjętych czynności kontrolnych stwierdzono w lokalu m.in. automat o nazwie [...] nr [...]. Funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment procesowy (doświadczenie - odtworzenie możliwości gry na automacie). Przebieg eksperymentu potwierdził, że wynik gry ma charakter losowy, a nadto, że uruchomienie gry na ww. automacie wymaga zaaplikowania do urządzenia, za pomocą akceptora banknotów, środków pieniężnych. Mając na uwadze wyniki eksperymentu NUC uznał, że gra na urządzeniu wyczerpuje znamiona definicji gry na automacie, zawartej w art. 2 ust. 5 u.g.h. Stwierdzono także, że kontrolowany lokal nie jest kasynem gry, w rozumieniu art. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. Wobec powyższego, NUC postanowieniem z [...] grudnia 2014 r., wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Do akt prowadzonego postępowania włączył opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w C., z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier, wykonaną w prowadzonym równolegle, dochodzeniu w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 ustawy - Kodeks karny skarbowy, w którym zajęto sporne urządzenie. Opinia ta potwierdziła, że prowadzone na badanym urządzeniu gry spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Wobec powyższego NUC decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, w związku z urządzaniem gier na automacie o nazwie [...] nr [...] poza kasynem gry. Materialno-prawną podstawę tej decyzji stanowiły art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i 2 u.g.h. Po rozpoznaniu odwołania DIC utrzymał w mocy rozstrzygnięcie NUC, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. W zaskarżonej decyzji DIC wskazał, iż komercyjny charakter gier na automacie potwierdzały dowody (protokół kontroli i opinia biegłego sądowego), jak i stwierdzona i niesporna odpłatność za grę (możliwość uruchomienia gry po zakredytowaniu automatu wybraną przez grającego kwotą w wysokości zależnej od ilości wybranego czasu gry oraz punktów przeznaczonych na rozgrywanie udostępnionych gier). W ocenie DIC cel urządzania gier był niewątpliwie komercyjny. Nadto, dostępne na ww. automacie gry spełniały warunek, wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h., a więc posiadały losowy charakter. DIC podkreślił, że w toku postępowania pozyskano legalne dowody zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm. - dalej: u.s.c.). Podkreślił również, że wobec brzmienia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. Skarżąca mogła wystąpić z wnioskiem do Ministra Finansów o rozstrzygnięcie charakteru gier prowadzonych na urządzeniu. Natomiast w przypadku, kiedy nie skorzystała z tego uprawnienia, pozwalającego na pozyskanie pewności, co do charakteru prowadzonej działalności gospodarczej (czy działalność ta wypełnia przesłanki uznania jej za grę hazardową), organy celne - na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. - uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie, przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. W ramach tychże ustaleń, organy mają prawo dokonywać samodzielnej oceny przy odpowiednim zachowaniu procedur przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1998r. Ordynacja podatkowa (art. 8 i 91 u.g.h., t.j. Dz.U. 2012 poz. 749 ze zm., dalej: ordynacja podatkowa) DIC wskazał również, że w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Trybunał Sprawiedliwości UE wypowiedział się jedynie na temat art. 14 ust. 1 u.g.h., wskazując na jego techniczny charakter (w rozumieniu ww. dyrektywy). Zauważył, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie został oceniony w tym orzeczeniu i że - poza tym - przepis ten znajduje się w rozdziale 10 u.g.h., zatytułowanym "Kary pieniężne" - nie jest także przepisem przejściowym, gdyż te znajdują się w rozdziale 12., a więc wyrok nie dotyczył tego przepisu. Podkreślił, że pytania prejudycjalne, inicjujące wydanie omawianego wyroku, dotyczyły przepisów przejściowych, tj. art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h., a rozszerzające traktowanie znaczenia omawianego orzeczenia TSUE do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest nieuprawnione. Prezentowane stanowisko znajduje oparcie w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego oraz licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. Skarżąca zaskarżyła decyzję DIC do Sądu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie: - prawa UE, tj. art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy notyfikacyjnej, mające postać wydania orzeczenia sprzecznego z prawem UE, opartego o przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., które mocą wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. (C-213/11 Fortuna i inni) uznane zostały wprost za przepisy techniczne, które tym samym, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji, nie są skuteczne w polskim systemie prawnym, a zatem nie mogą być stosowane w żadnym postępowaniu krajowym, w tym szczególnie takim, jak niniejsze, - art. 120 ordynacji podatkowej (zasady legalizmu działania władzy publicznej) przez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., które w konsekwencji ww. wyroku TSUE uznać należy za nieskuteczne w polskim systemie prawa, - art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h., przez ich niezastosowanie, mimo że - ich mocą - to nie organ celny, lecz tylko Minister Finansów, posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją m. in. o tym, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu u.g.h. Sąd I instancji, wyrokiem z 3 grudnia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję, Wskazał, że DIC, wykazał, iż gra na badanym urządzeniu ma charakter komercyjny i losowy. Potwierdzały to dowody, w postaci protokołu kontroli i opinia biegłego sądowego. Mając powyższe na uwadze ocenił, że trafnie oceniono charakter badanego urządzenia, a jego ustalenia, niepodważone przez Skarżącą, wykazały, że automat umożliwia grę na automacie opisaną w art. 2 ust. 5 u.g.h. Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca legitymowała się podczas eksploatacji automatu do gier hazardowych (w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h.) ważnym zezwoleniem do urządzania gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych (art. 141 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h.) lub aktualnym zezwoleniem na organizowanie gier w salonach gier na automatach (art. 141 pkt 1 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h.). Niemożliwe zatem było sięgnięcie po okoliczności egzoneracyjne, ujęte w art. 141 u.g.h. Podkreślił, ze zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że Skarżąca - mimo posługiwania się urządzeniem umożliwiającym gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. - legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania, a więc koncesją na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1), zezwoleniem na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (art. 6 ust. 2), zezwoleniem na urządzanie zakładów wzajemnych (art. 6 ust. 3), zezwoleniem na urządzanie loterii fantowych, gry bingo fantowe i loterii promocyjnych (art. 7 ust. 1), zgłoszeniem o zamiarze urządzenia loterii fantowych lub gry bingo fantowe, w których wartość puli wygranych nie przekracza kwoty bazowej, o której mowa w art. 70 (art. 7 ust. 1a), zezwoleniem na urządzanie loterii audiotekstowych (art. 7 ust. 2). Również eksploatując urządzenie umożliwiające grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., Skarżąca nie wykazała, że przed udostępnieniem tego urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji, stosownie do unormowań zawartych w art. 23a u.g.h. Zdaniem Sądu I instancji, skoro Skarżąca wykorzystywała kontrolowane urządzenie do organizowania gier hazardowych, w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., bez koncesji lub zezwolenia, a przy tym wypełnienia ustawowego obowiązku rejestracji takiego urządzenia, to takie działanie wypełniło znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Podkreślił, iż w art. 89 ust. 1 u.g.h., zawarto trzypunktowy, zamknięty katalog zdarzeń, z którymi ustawodawca związał skutek w postaci kary pieniężnej, przy czym - w art. 89 ust. 2 u.g.h. - określono wielkość kary dla poszczególnych zdarzeń. Natomiast kara pieniężna winna być nałożona według dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h., a więc w wysokości "100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry", nie zaś w kwocie 12.000 zł. Skoro bowiem nielegalne działanie podmiotu usankcjonowane zostało w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., to przyjąć należy, że kara za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., dotyczy urządzającego te gry legalnie, lecz z naruszeniem warunków prowadzenia działalności w tym zakresie. Sąd I instancji ocenił, że w realiach rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze podniesione na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej argumenty wskazujące, że - w przypadku spółki - kara pieniężna w wysokości 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry (określona w art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h.) byłaby niższa od kary pieniężnej wynoszącej 12.000 zł od każdego automatu (określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.) i z uwagi na brak w aktach sprawy materiału dowodowego pozwalającego na rozstrzygnięcie powyższej kwestii, zmuszony był uchylić zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji stwierdził, że dokonując błędnej kwalifikacji materialno-prawnej, organ nie przeprowadził zarazem postępowania dotyczącego wysokości przychodu osiągniętego z urządzanej gry (wymierzył karę pieniężną określoną kwotowo i niezależną od ww. przychodu). Przy zmienionej kwalifikacji materialno-prawnej, ustalenia w tym zakresie są niezbędne. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że 100% przychodu uzyskanego z urządzanej nielegalnie gry byłoby kwotą niższą od 12.000 zł. Wskazał, że zawarta w niniejszym wyroku ocena i zalecenia Sądu mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu pogarszającego sytuację Skarżącej, w stosunku do tej, jaka wynika z zaskarżonego aktu, a mając na uwadze zakaz reformationis in peius, ujęty w art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), dokonany ponownie wymiar kary pieniężnej nie może przekroczyć wysokości kary wymierzonej pierwotnie, czyli kwoty 12.000 zł od każdego automatu. Uznał również, że w powyższej sytuacji, bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają postanowienia dyrektywy notyfikacyjnej oraz wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. (C-213/11 Fortuna i inni), gdyż zastosowane w sprawie przez Sąd przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1-3, art. 7 i art. 23a u.g.h. nie mają charakteru (cech) przepisu technicznego (w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy notyfikacyjnej), podlegającego notyfikacji. Opisany w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. delikt administracyjny nie ma przy tym powiązania z art. 14 ust. 1, do którego odniósł się w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. TSUE (wyrokiem tym nie objęto przepisów art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1-3, art. 7 i art. 23a u.g.h.), gdyż obejmuje on katalog czynów niepozostających w związku z nakazami lub zakazami ujętymi w art. 14 ust. 1, a więc z miejscem urządzania gier, lecz dotyczy urządzania gier hazardowych bez stosownego upoważnienia, jak też bez zarejestrowania automatu lub urządzenia. Za niezasadny Sąd I instancji uznał także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. przez ich niezastosowanie, mimo że - ich mocą - to nie organ celny, lecz tylko Minister Finansów, posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją m. in. o tym, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu u.g.h. (zarzut postawiony w pkt 3 skargi). Sąd I instancji nie zgodził się również z deprecjonowaniem środka dowodowego w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, wskazując, że zbiór środków dowodowych pozostających w dyspozycji organów celnych uzupełniła u.s.c., dopuszczając w art. 32 ust. 1 pkt 13 możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniósł DIC, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oraz o zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I.naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art 151 p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku uznania, że decyzja organu została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie w oparciu o art 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h., który w ocenie Sądu nie miał zastosowania. Podczas gdy należało orzec o oddaleniu skargi z uwagi na to, że wydając decyzję w niniejszej sprawie organy prawidłowo rozstrzygnęły, że podstawą prawną jest w przedmiotowej sprawie jest art 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. II. naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie wynikające z błędnej wykładni, że przepis ten ma zastosowanie tylko do sytuacji w której podmiot urządza gry na automatach legalnie, ale z naruszeniem warunków działalności, a nie ma zastosowania do podmiotów urządzających gry na automatach nielegalnie ( bez koncesji lub zezwolenia), podczas gdy z przepisu taki podział nie wynika, a jedynymi kryteriami przewidzianymi w przedmiotowym przepisie są: rodzaj działalności - urządzanie gier na automatach, miejsce - poza kasynem, 2. art 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h, w zw. z art 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h., poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, wynikające z błędnej wykładni przepisu skutkującej przyjęciem, że podmiot działający nielegalnie, tj. bez koncesji lub zezwolenia, który urządza gry na automatach poza kasynem kwalifikuje się do unormowania art 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a nie do art 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który to punkt ma, zdaniem Sądu, zastosowanie tylko do podmiotów działających legalnie, ale z naruszeniem warunków działalności, podczas gdy z przepisu taki podział nie wynika, 3. art 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. w zw. z ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię przepisu polegającą na przyjęciu, że przepis ten dotyczy dwóch sytuacji, tj. podmiotów działających nielegalnie oraz tych, które działają legalnie, ale z naruszeniem warunków działalności, podczas gdy art 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest przepisem lex generalis odnoszącym się do całego katalogu gier, a art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest przepisem lex specialis odnoszącym się konkretnie do sytuacji urządzania gier poza kasynem, bez względu na to czy podmiot posiada koncesję lub zezwolenia czy też nie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takim przypadku w pierwszej kolejności odnieść należy się do podnoszonych w niej zarzutów naruszenia prawa procesowego, a dopiero w dalszej do zarzutów odnoszących się do naruszeń prawa materialnego, bowiem ocena zastosowania prawa materialnego jest możliwa wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym Skarga kasacyjna DIC okazała się uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mają prawne usprawiedliwienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafne są zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione przez DIC, ze względu na jego formalną wadliwość. Z treści art. 176 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynikają wymogi formalne skargi kasacyjnej. Jednym z nich jest konieczność wskazania zarzutów i ich uzasadnienie. Wynika to wprost z treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co oznacza, że nie może być uznana za skuteczną skarga kasacyjna, która nie zawiera uzasadnienia stawianych w niej zarzutów. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do naruszeń prawa procesowego, jakich dopuścił się, zdaniem DIC, Sąd I instancji. W zakresie tych naruszeń DIC nie wyjaśnił, na czym polegało naruszenie prawa procesowego wskazane w zarzucie kasacyjnym. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać oceny zaskarżonego wyroku, z punktu widzenia tak określonych naruszeń, bowiem zmuszony byłby do samodzielnego ustalenia kierunku i zakresu takiej oceny, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne. Tym samym w tej części skarga kasacyjna okazała się nieskuteczna. Natomiast za skuteczne należało uznać podnoszone przez organ zarzuty wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. W tym zakresie skarga kasacyjna wskazuje na naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, polegające na błędnym zastosowaniu w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i niezastosowaniu art. 89 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Tak postawiony zarzut kasacyjny należało uznać za trafny. Podkreślić należy, że Sąd I instancji przesądził, że Skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry, a gry te były grami na automatach w rozumieniu u.g.h. Wskazane okoliczności faktyczne skutkowały nałożeniem przez organ na Skarżącą kary pieniężnej w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Przepis ten stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Powołana przez organ podstawa prawna nałożenia kary była prawidłowa, a pogląd Sądu I instancji, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest nieuprawniony. Zauważyć należy, że zajęte przez Sąd I instancji stanowisko było prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z pojawieniem się rozbieżności w tym zakresie Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił z wnioskiem o podjęcie w składzie siedmiu sędziów uchwały wyjaśniającej obejmującej m.in. zagadnienie, "czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy". Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r. podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16, stanowiącą w punkcie 2, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.. Uchwałą tą skład orzekający jest związany na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została ustalona przez skład poszerzony NSA (postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1518/14; dostępny w CBOSA). W tej sytuacji za usprawiedliwione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej obejmujące naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez błędną ich wykładnię, a w efekcie niewłaściwe zastosowanie. Oparcie skargi kasacyjnej na usprawiedliwionych zarzutach naruszenia prawa materialnego obligowało do uchylenia zaskarżonego wyroku. Jednocześnie uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę Skarżącej, bowiem istotne elementy stanu faktycznego, niezakwestionowane w postępowaniu kasacyjnym, uprawniły do przyjęcia, że Skarżąca urządzała gry na automacie poza kasynem gry, a tym samym podlegała sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wysokość nałożonej kary odpowiada treści art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1, 2 i 3 sentencji wyroku. Miarkując wysokość kosztów postępowania uwzględniono znany z urzędu fakt, że wniesiono pięć skarg kasacyjnych o analogicznej treści w tożsamych podmiotowo i przedmiotowo sprawach. Z uwagi na identyczność spraw sporządzenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika organu mniejszego niż normalnie nakładu pracy, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości niższej od podstawowej.