II GSK 1059/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. wniosku S. SIA w R. (Łotwa) o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 1059/23 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. SIA w R. (Łotwa) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 104/23 w sprawie ze skargi S. SIA w R. (Łotwa) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 7 grudnia 2022 r. nr 2001-IOD.48.65.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 9 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 1059/23 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. SIA w R. (Łotwa) uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 23 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 104/23 w sprawie ze skargi S. SIA w R. (Łotwa) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 7 grudnia 2022 r. nr 2001-IOD.48.65.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania; zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku na rzecz S. SIA w R. (Łotwa) 850 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z 27 lutego 2024 r. S. SIA w R. (Łotwa) wniosła o uzupełnienie zawartego w wyroku NSA z 9 stycznia 2024 r. orzeczenia o kosztach postępowania sądowego poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji, tj. zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, wpisu sądowego od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów wierzytelnego tłumaczenia wyciągu z łotewskiego rejestru spółek na język polski w wysokości 147 zł. W podstawie wniosku wskazano art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym. W rozpoznawanej sprawie zwrócić należy uwagę, że orzeczenie zapadłe w dniu 9 stycznia 2024 r., poza uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, obejmuje także postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Nie można zatem uznać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, co uzasadniałoby uzupełnienie wyroku na zasadzie wynikającej z art. 157 § 1 p.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, publ. LEX/el. 2021). Jeżeli zatem sąd orzekł o kosztach w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie), lecz w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, to brak jest podstaw do uzupełnienia wyroku (por. np. postanowienia NSA z: 8 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 700/15, 15 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1334/04; cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej CBOSA). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że rozpoznając przedmiotowy wniosek NSA nie stwierdził istnienia błędów rachunkowych uzasadniających sprostowanie z urzędu zawartego w pkt 2 objętego wnioskiem wyroku rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego, a także podstaw do wydania postanowienia w przedmiocie kosztów sądowych w oparciu o art. 224 w zw. z art. 193 p.p.s.a. NSA w wyroku z 9 stycznia 2024 r. nie tylko wskazał podstawę prawną zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącej spółki, ale nadto precyzyjnie wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia wskazując, że "O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Naczelny Sąd Administracyjny, wobec skuteczności skargi kasacyjnej jedynie w jednej z czterech podniesionych w niej kwestii, miarkował w tym przypadku koszty należne z tytułu reprezentowania skarżącej kasacyjnie spółki przez pełnomocnika profesjonalnego (¼ z 1.800 zł = 450 zł), zasądzając zarazem w całości zwrot kosztów z tytułu uiszczonego wpisu (300 zł) oraz opłaty za sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji (100 zł).". Stosownie do wskazanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia o kosztach przepisów NSA nie mógł zasądzić na rzecz skarżącej zwrotu kosztów wierzytelnego tłumaczenia wyciągu z łotewskiego rejestru spółek na język polski w wysokości 147 zł, ponieważ zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł o odmowie uzupełnienia wyroku.