II GSK 110/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 373/12 w sprawie ze skarg J. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 373/12, oddalił skargi J. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że łączna kwota nałożonych na niego kar wynosi 1.986.804,50 zł, których nie jest w stanie zapłacić. Organ I instancji, który nałożył te kary, będzie mógł dochodzić swojego roszczenia w drodze postępowania egzekucyjnego, a jego wykonanie przez skarżącego może spowodować nieodwracalne skutki prawne, z uwagi na wysokość nałożonych kar. Skarżący obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu myjni samochodowej z uwagi na to, że Gmina Miasto Ł. postawiła słupki przed myjnią uniemożliwiając w ten sposób jej kontynuowanie. W konsekwencji stracił on jedyne źródło utrzymania dla niego i rodziny, w związku z tym wyjechał do Wielkiej Brytanii w nadziei na znalezienie tam pracy. Dodał, że ma na utrzymaniu siedmioletnią córkę, nadto jest zobowiązany do opłacenia alimentów na starszego syna. Nie posiada nieruchomości ani oszczędności lub przedmiotów wartościowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczył się bowiem do wskazania łącznej wysokości nałożonych kar (ponad 1.986.804,50 zł) oraz wyrażenia obawy, że ich zapłata może spowodować nieodwracalne skutki prawne. Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. We wniosku skarżący nie wskazał na fakty, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.