II GSK 112/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku W. M. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II GSK 112/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 952/14 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 4 września 2015 roku sygnatura akt II GSK 112/15 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 września 2014 roku sygnatura akt V SA/Wa 952/14 w sprawie ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 roku numer [...] w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Pismem z dnia 13 grudnia 2015 roku, złożonym w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w dniu 16 grudnia 2015 roku, Województwo [...] wniosło o dokonanie wykładni powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez wyjaśnienie wątpliwości co do przytoczonych we wniosku fragmentów jego uzasadnienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzą wątpliwości dotyczące przytoczonego fragmentu ze strony 8 uzasadnienia wyroku sprowadzające się do pytania o zakres koniecznych ustaleń co do sytuacji finansowej tylko Województwa [...] czy też wszystkich województw dla których istotna jest wysokość wpłat dokonywanych przez województwa o wyższych dochodach. Ponadto w uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzą wątpliwości dotyczące przytoczonego fragmentu uzasadnienia ze strony 9 uzasadnienia wyroku wskazujące na niewłaściwą wykładnię art. 25, art. 31 i art. 35 ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, przedstawiając w tym zakresie własne polemiczne stanowisko. Wreszcie w uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzą wątpliwości dotyczące przytoczonego fragmentu uzasadnienia ze strony 9 i 10 uzasadnienia wyroku odnoszące się do kwestionowania przez NSA stanowiska Sądu I instancji w zakresie traktowania wskazanych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wiadomości o sytuacji finansowej Województwa [...] w kategorii faktów powszechnie znanych w odniesieniu do konsekwencji określonych w art. 106 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Województwa [...] o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (vide postanowienie NSA z dnia 28.01.2010 r. II GZ 1/10, T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 4 września 2015 roku ani jego uzasadnienia. Podkreślić bowiem należy, że zarówno sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni wybranych fragmentów uzasadnienia wyroku NSA sprowadza się w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy uchybień merytorycznych w uzasadnieniu tegoż wyroku i do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do sądu w związku z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy a w konsekwencji poszerzenia uzasadnienia o nowe elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, co w sposób oczywisty nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne. Wnioskodawca w istocie polemizuje bowiem ze stanowiskiem Sądu wskazując na wątpliwości dotyczące stanowiska tegoż Sądu w zakresie odmowy zastosowania przez Sąd I instancji przepisów ustawy, których utratę mocy obowiązującej Trybunał Konstytucyjny odroczył na okres 18 miesięcy, czy wykładni przepisów art. 25, art. 31 i art. 35 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego czy wreszcie rozumienia pojęcia fakty powszechnie znane oraz interpretacji przepisu art. 106 § 4 p.p.s.a. Problematyka przedstawiona w zacytowanych we wniosku fragmentach uzasadnienia została w samym uzasadnieniu wyroku wyjaśniona w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku uchylającym wyrok WSA jest w zasadzie skierowane do Sądu I instancji, który będzie zobligowany uwzględniając to stanowisko ponownie rozpoznać skargę wniesioną od decyzji Ministra Finansów. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do dokonania wykładni wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.