II GSK 1139/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku "O." Spółki z o.o. [...] o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r. o sygn. akt II GSK 1139/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 352/11 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. "O." Spółka z o.o. [...] wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku tego Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. o sygn. akt II GSK 1139/12, wydanego w sprawie - w której spółka występowała w charakterze uczestnika postępowania - ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 352/11, uwzględniającego skargę K. G. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Zdaniem spółki, wątpliwości dotyczą wyrażonej we wspomnianym wyroku NSA oceny odnośnie tego, czy WSA dokonał prawidłowej czy wadliwej oceny prawnej oraz prawidłowego czy wadliwego wskazania co do dalszego postępowania organu administracji, nazywając czynność faktyczną przeniesienia posiadania gruntów czynnością prawną i zobowiązując organ do zbadania "ważności" czynności faktycznej, co w polskim prawie jest niedopuszczalne. W ocenie wnioskodawcy, podtrzymanie wyroku zdaje się wskazywać, że NSA podziela ocenę prawną WSA w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, przy czym postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r. o sygn. akt II GSK 406/09 – treść tego, jak i powołanego w dalszej części uzasadnienia orzeczenia jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wniosek o dokonanie wykładni wyroku nie może zatem stanowić próby uzupełnienia treści rozstrzygnięcia; może jedynie zmierzać do doprecyzowania istniejącego "elementu" orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 452/11). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wyjaśnienie wątpliwości dotyczy treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r. o sygn. akt II GSK 1139/12. Wskazywana przez wnioskodawcę wątpliwość odnosi się do oceny NSA dotyczącej fragmentu zaskarżonego wyroku WSA w zakresie wskazań dla organu administracji co do dalszego postępowania. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu wspomnianego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. Analiza uzasadnienia wyroku w tym zakresie (jak i w całokształcie) wskazuje, że stanowisko NSA zostało wyrażone w sposób jasny i nie wymaga wyjaśnienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.