II GSK 1146/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Protokolant Milena Dąbkowska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 375/15 w sprawie ze skargi Wojewody Ś. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia 29 [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf zbiorowego zaopatrzenia w wodę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2015 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy W. z dnia 29 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. Uchwałą z dnia 29 [...] 2014 r. nr [...], Rada Gminy W. działając na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) zatwierdzała taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę na terenie tejże gminy, przedłożone przez "B." sp. z o.o. w C., stanowiące załącznik do uchwały i obowiązujące od [...] r. do [...] r. Zgodnie z § 4 uchwały, weszła ona w życie z dniem podjęcia. Powyższa uchwała wraz z załącznikiem, zatytułowanym "Uzasadnienie wniosku taryfowego", została doręczona Wojewodzie [...] w dniu 8 [...] 2015 r. W takim też brzmieniu została ona opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy W. Pismem nadanym w dniu 13 [...] 2015 r. Wojewoda [...] wniósł za pośrednictwem organu skargę na uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności z powodu sprzeczności z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886). Organ nadzoru odwołując się do treści § 4 oraz § i 5 przywołanego rozporządzenia zarzucił, że kwestionowaną uchwałą Rada Gminy nie zatwierdziła taryfy, której elementy określają przywołane przepisy, gdyż w załączniku zawarto jedynie uzasadnienie do wniosku taryfowego, a nie taryfę. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. wskazał, że w wyniku pomyłki pracownika, organowi nadzoru doręczono jedynie część załącznika w postaci uzasadnienia wniosku taryfowego. Po wpływie skargi, niezwłocznie pismem z dnia 16 [...] 2015 r. Przewodniczący Rady Gminy poinformował organ nadzoru o popełnionej pomyłce, doręczając prawidłowy załącznik do uchwały z dnia 29 [...] 2014 r. W tym samym dniu dokonano też zmiany w BIP. Na rozprawie, pełnomocnik Wojewody [...] podtrzymał skargę, wskazując na wątpliwość, jaki dokument był przedmiotem obrad. Pełnomocnik Wójta Gminy W. sprostował, że do zmiany załącznika opublikowanego w BIP doszło wcześniej na skutek uwagi zwróconej podczas narady w Urzędzie Wojewódzkim. Wyjaśnił też, że radni otrzymują projekt uchwały, lecz nie w każdym wypadku wraz z załącznikami, więc nie jest w stanie podać, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Następnie, to jest po sesji rady, wyznaczony pracownik gminy nadaje uchwale numer i przedstawia Przewodniczącemu Rady do podpisu w kilku egzemplarzach. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, ze skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał, że na podstawie przedłożonych akt nie sposób stwierdzić rzeczywistej treści załącznika do zaskarżonej uchwały, a to z uwagi na fakt podpisania przez Przewodniczącego Rady Gminy W. dwóch różnych dokumentów, z których każdy został zatytułowany załącznikiem. Załącznik, przedstawiony organowi nadzoru, stanowi jedynie część taryfy w postaci fragmentu uzasadnienia wniosku taryfowego i kończy się na tabeli A: "Porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej zaopatrzenia w wodę (ceny wraz z VAT)". Tymczasem załącznik, zatytułowany taryfa, stanowi ponumerowany zbiór kart 3-20, zaś w świetle spisu treści, tabele A - H, nie stanowią uzasadnienia wniosku (str. 10), lecz odrębną pozycję nr 9 na str. 13. Dodatkowo Sąd wskazał, że projekt uchwały podpisany przez Zastępcę Wójta, w treści § 1 ust. 2, stanowi że taryfy stanowią załącznik nr 1 do uchwały, co sugeruje, że były dwa załączniki. Sąd podniósł, że uwzględniając wypowiedź pełnomocnika Wójta Gminy, wydaje się, że radni otrzymali przed sesją dokument, który jako załącznik nadesłano Wojewodzie [...], i który pierwotnie opublikowano w BIP. Taki też dokument znajduje się na str. 40 - 44 przedstawionych akt. Trafnie więc pełnomocnik organu nadzoru wskazał na fakt, że treść protokołu sesji rady (pkt 9), nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie nad jakim załącznikiem była prowadzona dyskusja, gdyż zadawane pytania mogły dotyczyć również załącznika, który pierwotnie otrzymał Wojewoda [...]. Za istotny w niniejszej sprawie Sąd uznał również fakt, że w świetle § 4 zaskarżonej uchwały, weszła ona w życie z dniem podjęcia. Uchwałę stanowi zatem tekst, który został przedstawiony radnym. W niniejszej sprawie załącznik stanowił zaś istotny element uchwały. Opatrzenie tego dokumentu podpisem Przewodniczącego Rady Gminy stanowi dowód jego treści. Podpisanie przez przewodniczącego dwóch różnych treści załącznika do uchwały, nie może być zakwalifikowane jako omyłka pisarska, czy też inny oczywisty błąd. W każdym wypadku jest to istotne naruszenie prawa, które dyskwalifikuje akt z uwagi na niemożność ustalenia jego treści, uchwalonej przez organ stanowiący gminy. Doręczenie zaś radnym projektu uchwały bez załącznika, stanowiącego jej istotny element, co dotyczy taryfy, musi prowadzić do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa z powodu uchybienia wymogowi ustawowemu. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, zaskarżając ten wyrok w całości, Gmina W. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.217 ze zm), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego: a) art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2011 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz § 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik gminy wskazał, że faktem jest, iż Przewodniczący Rady Gminy W. podpisał dwa różne dokumenty z których każdy został zatytułowany załącznikiem do uchwały. Na tej podstawie nie można jednak przyjąć, że nie sposób stwierdzić treści załącznika do zaskarżonej uchwały. Rada Gminy W. Uchwałą nr [...] z dnia 29 [...] 2014 r. zatwierdziła bowiem taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę na terenie Gminy W. w treści w jakiej zostały one przedłożone przez komunalne przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne "B." sp. z o.o. w C. Taryfy te stanowiły bowiem załącznik do projektu uchwały z dnia 29 [...] 2014 r., jak również w tym brzmieniu zostały przyjęte na sesji Rady Gminy W. w dniu 29 [...] 2014 r., co wyraźnie wynika z treści § 1 ust. 2 uchwały. Na skutek jednak oczywistej pomyłki pracownika, który był odpowiedzialny za przesłanie uchwały wraz z załącznikami do [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydział Nadzoru i Kontroli, jako załącznik została wysłana jedynie część taryf, tj. jedynie uzasadnienie wniosku taryfowego. Tak przygotowany załącznik został też umieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy W. Podpisanie dokumentu przez Przewodniczącego Rady Gminy stanowi oczywiście dowód jego treści, jednakże w sytuacji w której przewodniczący podpisał dwie różne treści załącznika do uchwały może to zostać zakwalifikowane jako oczywisty błąd i nie prowadzi do nieważności tak podjętej uchwały. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Urząd Wojewódzki w K. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który orzekając w sprawie ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy W. z dnia 29 [...] 2014 r. podjętej w przedmiocie zatwierdzenia taryf na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków stwierdził nieważność tej uchwały w całości. Według Sądu I instancji, jak wynika to z uzasadnienia kontrolowanego wyroku, zasadnicze znaczenie z punktu widzenia rezultatu kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały miały te ustalenia, z których wynika, że obarczona została ona wadami dyskwalifikującymi ten akt z uwagi na brak możliwości jednoznacznego ustalenia jego treści. Z tego mianowicie powodu, że jak na podstawie akt rozpoznawanej sprawy przyjął to Sąd I instancji, nie sposób jednoznacznie ustalić, który z dwóch dokumentów zwanych załącznikami, faktycznie stanowił obligatoryjny załącznik do wymienionej uchwały Rady Gminy W., stanowiąc tym samym przedmiot obrad rady gminy i przedmiot podjętej na nich uchwały w przedmiocie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Od załącznika dołączonego do projektu wymienionej uchwały, zwłaszcza zaś od załącznika dołączonego do uchwały, (ponownie) przekazanego w sprostowaniu organowi nadzoru przy piśmie z dnia 16 [...] 2015 r., odbiega bowiem, gdy chodzi o jego treść, załącznik do uchwały przekazany Wojewodzie [...] pierwotnie, to jest przy piśmie z dnia 5 [...] 2015 r. i zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy W. Niezależnie od różnic treściowych - pierwotnie przekazany organowi nadzoru załącznik do uchwały zawierał wyłącznie uzasadnienie wniosku taryfowego - wątpliwości odnośnie do tego, co faktycznie stanowiło przedmiot obrad gminy oraz przedmiot podjętej uchwały potęguje ta okoliczność, że obydwa dokumenty, to jest dokument przekazany Wojewodzie [...] w dniu 5 [...] 2015 r., jak i dokument przekazany w dniu 16 [...] 2015 r., zostały podpisane przez Przewodniczącego Rady, a wątpliwości tych nie usuwa również analiza treści protokołu sesji rady. Sporna w rozpatrywanej sprawie kwestia, najogólniej rzecz ujmując sprowadza się do potrzeby udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Rada Gminy W. podjęła uchwałę w przedmiocie zatwierdzenia taryf na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z zachowaniem obowiązujących w tym względzie wymogów obowiązującego prawa, w tym zwłaszcza czy integralną część tej uchwały stanowił załącznik zawierający taryfę, o której mowa w art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, która określać i zawierać powinna elementy wymienione w § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby rezultat podejścia Sądu i instancji do rozstrzygnięcia spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii uznać za nieprawidłowy, a tym samym za niezgodny z prawem. Zwłaszcza, że w żadnym stopniu nie podważa go zarzut naruszenia prawa przez niewłaściwe zastosowanie z art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2011 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Nie jest on usprawiedliwiony i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Przede wszystkim z tego powodu, że z argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego nie wynika, co jest warunkiem koniecznym oceny zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa, a więc innymi słowy zarzutu błędu subsumcji, dlaczego – zdaniem strony skarżącej - w rozpatrywanej sprawie, ze względu na jej stan faktyczny, doszło do niewłaściwego zastosowania wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być stosowany dany przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innymi słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. W tym kontekście przypomnienia wymaga również, że skuteczność zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, wobec tego, że każdorazowo pozostaje on w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego, wymaga podważenia ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny I instancji za podstawę wyrokowania z punktu widzenia ich prawidłowości i zgodności z prawem. Z punktu widzenie tej ostatniej uwagi podkreślenia wymaga, że strona skarżąca w ogóle nie podważa okoliczności faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w sprawie. I to w sytuacji, gdy w zakresie odnoszącym się do zasadniczych elementów "procedury uchwałodawczej", w której podjęto zaskarżoną uchwałę, okoliczności te, a mianowicie treść protokołu z sesji rady gminy, czy też treść obydwu dokumentów zwanych załącznikami do uchwały oraz treść załącznika pierwotnie zamieszczonego w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy G., czy też w końcu fakt podpisania obydwu wymienionych dokumentów przez Przewodniczącego Rady, stanowiły podstawę wnioskowania o braku zgodności z prawem uchwały podjętej przez Radę Gminy W. w przedmiocie zatwierdzenia taryf na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Ze skargi kasacyjnej, ani też z jej uzasadnienia nie wynika, aby w zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w sprawie, strona skarżąca zarzucała im jakiekolwiek deficyt, gdy chodzi o fakty, których brak ustalenia albo oceny przez WSA w Gliwicach dawałby podstawę do formułowania wniosku, że gdyby nie doszło do ich pominięcia to wynik sprawy byłby inny. W związku z powyższym, to jest w sytuacji gdy nie doszło do podważenia okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zarzut skargi kasacyjnej uznać należało za nieuzasadniony. Tym bardziej, gdy podkreślić również, że przedstawiona w jego uzasadnieniu argumentacja nie podważa prawidłowości wnioskowania Sądu I instancji odnośnie do tego, że kontrolowana przez ten Sąd uchwała Rady Gminy W. podjęta została z istotnym naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, Sąd I instancji w pełni zasadnie i trafnie ustalił oraz ocenił, że z punktu widzenia przedstawionych na wstępie okoliczności towarzyszących postępowaniu uchwałodawczemu, w którym podjęta została zaskarżona uchwała oraz okoliczności towarzyszących jej przekazaniu, wraz z załącznikiem, organowi nadzoru w dniu 5 [...] 2015 r. oraz w dniu 16 [...] 2015 r. przyjąć należało, że ze względu na charakter wszystkich tych okoliczności, w tym zaś zwłaszcza ze względu na towarzyszące im nieusuwalne wątpliwości odnośnie do przedmiotu obrad rady gminy oraz przedmiotu podejmowanej na nich uchwały, za załącznik do uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków uznać należało jednak dokument zatytułowany "Uzasadnienie wniosku taryfowego", a więc dokument, który w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Budownictwa w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, nie jest taryfą stanowiącą obligatoryjny załącznik do uchwały podejmowanej we wskazanej sprawie. W tej mierze za trafne uznać należy stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że skoro kwestionowana w rozpatrywanej sprawie uchwała weszła w życie z dniem jej podjęcia, a jej integralną część stanowił dokument w postaci załącznika, którego podpisanie przez Przewodniczącego Rady stanowi dowód jego treści, to sytuacji "autoryzowania" przez organ rady dwóch dokumentów o różnej treści, jako załącznika do uchwały nie sposób ocenić jako oczywistej omyłki pisarskiej, czy też innego oczywistego błędy a więc uchybień pozostających bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Stanowi to bowiem już jednak dalej idące naruszenie prawa i o dalej idących konsekwencjach. Jak trafnie podkreślił to Sąd I instancji, w każdym wypadku jest to istotne naruszenie prawa, które dyskwalifikuje akt z uwagi na brak możliwości jednoznacznego ustalenia jego treści. W tej mierze, nie sposób nie ustrzec się i tej refleksji, że uchybienia regułom procesu uchwałodawczego w sytuacji, gdy konsekwencje tych naruszeń – a więc tak jak w rozpatrywanej sprawie - poddają w wątpliwość jednoznaczność oceny odnośnie do tego, co było przedmiotem podejmowanej uchwały, a tym samym jaka jest faktyczna i zgodna z wolą uchwałodawcy treść podejmowanego aktu, a jednocześnie wątpliwość ta ma nieusuwalny charakter, nie mogą być eliminowane, czy też wręcz sanowane - jak proponuje to strona skarżąca - poprzez podejmowanie zabiegów polegających na przyjmowaniu określonego kierunku interpretowania określonych zdarzeń i faktów. Zwłaszcza, że z punktu widzenia szeroko rozumianej procedury uchwałodawczej oraz jej logiki, również i im, jako czynnościom konwencjonalnym towarzyszą konkretne skutki prawne. Zabiegi tego rodzaju również więc są (mogą być) obarczone ryzykiem błędu wynikającym z przyjęcia określonego sposobu oceny określonych zdarzeń, czy też faktów, co prowadzi do wniosku, że wskazanych powyżej wątpliwości definitywnie nie usuwają. Z punktu widzenia zasady pewności rozstrzygnięć uchwałodawczych i zasady pewności ich treści, nie mogą być więc uznane za skuteczne. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.