II GSK 1167/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej wniosku A. S.A. w W. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1167/23 w zakresie rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z 25 czerwca 2019 r., nr DPS-WPAII.456.30.2018.AS w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2981/22 w sprawie ze skargi A.1 S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 19 listopada 2019 r. nr DPS.456.22.2019.MZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1167/23, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. S.A. w W. (dawniej A.1 S.A. w W.; dalej "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2981/22, w sprawie ze skargi A.1 S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 19 listopada 2019 r. nr DPS.456.22.2019.MZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, (1) uchylił zaskarżony wyrok, (2) uchylił zaskarżoną decyzję i (3) zasądził częściowy zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu NSA przeprowadził wywód prawny na poparcie powyższego rozstrzygnięcia. Wnioskiem z 5 lutego 2024 r. skarżąca zwróciła się o uzupełnienie ww. wyroku poprzez wskazanie bezpośrednio i wprost, że uchylona została w całości również decyzja administracyjna KNF z 25 czerwca 2019 r. (DPS-WPAII.456.30.2018.AS), czyli decyzja pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej, NSA odniósł się do kwestii uchylenia decyzji KNF z 25 czerwca 2019 r. wyłącznie pośrednio, tj. poprzez uchylenie decyzji KNF z 19 listopada 2019 r. oraz wskazanie nieprawidłowości, których KNF dopuściła się, wydając decyzję administracyjną z 19 listopada 2019 r. uchylającą w całości decyzję KNF, które to tożsame nieprawidłowości miały również miejsce przy wydawaniu przez KNF decyzji z 25 czerwca 2019 r. Wskazała, że oczywistym jest, że Sąd nie mógł konwalidować decyzji administracyjnej, która była tożsamo wadliwa jak decyzja uchylona w całości. Nadmieniła, że decyzja pierwszej instancji nie weszła do obrotu. W ocenie skarżącej, NSA nie mógł doprowadzić swoim działaniem do naruszenia art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej "k.p.a.") oraz art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a.") poprzez pozostawienie w obrocie decyzji bardziej dotkliwej dla skarżącej. Wobec tego dla skarżącej oczywistym było, że w wyniku wydania wyroku z 21 grudnia 2023 r. jednocześnie pośrednio uchylona została decyzja KNF z 25 czerwca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 w p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu (...) zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 193 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do wyroków wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że wyrok może być uzupełniony w dwóch przypadkach: jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi ( skargi kasacyjnej ) albo jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W ocenie NSA, w sprawie o sygn. akt II GSK 1167/23 orzeczono co do całości skargi kasacyjnej. Wszystkie akty objęte zaskarżonym wyrokiem zostały ocenione pod kątem zgodności z prawem według zasad wynikających z art. 183 p.p.s.a. Nie było również podstaw do uznania, że zaszła druga przesłanka uzupełnienia wyroku, tj. niezamieszczenie w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu. Sąd ocenił zarówno zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, jak również decyzji wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (decyzji z 19 listopada 2019 r.). i uchylił je, a także zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Nie zawarł natomiast rozstrzygnięcia co do decyzji organu pierwszej instancji, gdyż nie był do tego zobligowany żadną normą prawa. Rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjniej nie stanowi obowiązkowego elementu rozstrzygnięcia, które NSA musi zawrzeć w wyroku uchylającym zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, lecz pozostaje do uznania, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. W ocenie NSA, wniosek o uzupełnienie wyroku stanowił polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku z 21 grudnia 2023 r. Z wyroku NSA jednoznacznie wynika, że uchylony został wyrok z 28 lutego 2023 r. oraz decyzja KNF z 19 listopada 2019 r. W uzasadnieniu tego wyroku wyjaśniono motywy, jakimi kierował się NSA, wydając takie rozstrzygnięcie. Wobec tego złożenie wniosku należało uznać za próbę nieuprawnionego rozszerzenia rozstrzygnięcia w zawartego w wyroku z 21 grudnia 2023 r. Wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie było elementów, które mogły być rektyfikowane w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. Wniosek należało krytycznie ocenić pod kątem jego istoty i sposobu sformułowania. Pomimo tego, że został on sporządzony przez profesjonalnych pełnomocników, a więc należałoby się spodziewać, że będzie zmierzał do usunięcia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. dostrzeżonych braków wyroku, to jednak nie odnosił się do żadnego elementu, o który mógłby zostać zgodnie z prawem uzupełniony wyrok. W piśmie z 5 lutego 2024 r. nie powołano żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W istocie wniosek zawiera opinię skarżącej o wadach, którymi została dotknięta decyzja z 25 czerwca 2019 r., co do której NSA się nie wypowiadał. Obecnie skarżąca oczekuje merytorycznej zmiany wyroku z 21 grudnia 2023 r. W ocenie NSA, rozpoznawany wniosek stanowi de facto krytyczną ocenę powyższego wyroku NSA, do czego oczywiście strona ma prawo, jednak nie powinna ona przybierać formy wniosku o uzupełnienie wyroku, co wydaje się stanowić okoliczność powszechnie znaną. Z tych względów na podstawie art. 157 § 1-3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.