II GSK 1297/12
PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2012-08-22
Skład orzekający: Zofia Przegalińska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy choroba pełnomocnika strony, potwierdzona zaświadczeniem lekarskim, może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej?Ratio decidendi
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie, jeśli strona wykaże, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wystarczające jest uprawdopodobnienie braku winy, a zaświadczenie lekarskie potwierdzające niezdolność do pracy z powodu nagłej choroby, nawet jeśli nie ma formy ZUS ZLA, może stanowić wystarczający dowód.Stan faktyczny
Pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA, wskazując na nagłą chorobę (zapalenie gruczołu krokowego i pęcherza moczowego) w okresie od 7 do 20 lipca 2012 r., która uniemożliwiła mu sporządzenie skargi w ustawowym terminie. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie. Wraz z wnioskiem złożono również skargę kasacyjną.Rozstrzygnięcie
Przywrócono termin do wniesienia skargi kasacyjnej.Pełny tekst orzeczenia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku "R. T. S." Spółki z o.o. w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 766/12 w sprawie ze skargi "R. T. S." Spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 766/12, oddalił skargę "R. T. S." Spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej – radcy prawnemu D. W. w dniu 26 czerwca 2012 r.
Wnioskiem z dnia 26 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącej Spółki zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że 14 – dniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji wydanego w sprawie upływał w dniu 10 lipca 2012 r. Pełnomocnik stwierdził, że 7 lipca 2012 r. wystąpiły u niego dolegliwości zdrowotne, zaś następnego dnia nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia (silny ból, wysoka gorączka). Podczas wizyty u lekarza specjalisty w dniu 9 lipca 2012 r. zdiagnozowano u niego zapalenie gruczołu krokowego i pęcherza moczowego, wskutek czego stwierdzono niezdolność do pracy do dnia 20 lipca 2012 r. W załączeniu do wniosku o przywrócenie terminu przedstawiono zaświadczenie lekarskie stwierdzające chorobę. Pełnomocnik podniósł, że w okresie od 7 lipca 2012 r. do dnia 20 lipca 20121 r. nie mógł wykonywać pracy ze względu na gorączkę oraz silny ból, uniemożliwiające wysiłek umysłowy. Z uwagi na stan zdrowia oraz na obszerność i zawiłość sprawy, zdaniem pełnomocnika, nie istniała możliwość przekazania sprawy innemu pełnomocnikowi w celu sporządzenia skargi kasacyjnej w wymaganym terminie. W świetle powyższego stwierdzono, iż niedochowanie terminu wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy pełnomocnika, zaś niezwłocznie po odzyskaniu zdolności do pracy, zakończono przygotowywanie skargi kasacyjnej.
Wraz ze złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, dokonano uchybionej czynności poprzez złożenie przedmiotowego środka zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., zwana dalej: z.p.p.r.) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.
Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Opisany w art. 30e z.p.p.r. zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Należy zauważyć, że ustawodawca ustanawiając w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, jednocześnie wprowadził szczególne regulacje, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a.
Stosownie do art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy czym art. 30c ust. 2 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie uchybienie terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest sporne, bowiem w sytuacji, doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 26 czerwca 2012 r., termin na wniesienie skargi kasacyjnej upływał w dniu 10 lipca 2012 r., z czym niewątpliwie zgadza się pełnomocnik strony skarżącej. W związku z tym, z uwagi na niedokonanie czynności procesowej w postaci wniesienia stosownego środka zaskarżenia w ustawowym terminie, złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był zatem do rozpoznania powyższego wniosku.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zwraca się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga fakt, iż instytucja uprawdopodobnienia jest dalece mniej rygorystyczna niż udowodnienie danej okoliczności. Oznacza to, iż samo wykazanie zdarzenia lub faktu, który wskazuje na prawdopodobieństwo braku winy, powinno być wystarczającym dla uznania, iż zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedłożonego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zaświadczenia lekarskiego jasno wynika, iż od 9 lipca do 20 lipca 2012 r. pan D. W. – pełnomocnik skarżącej Spółki – ze względu na nasilone objawy dyzuryczne oraz wysoką temperaturę był niezdolny do wykonywania czynności służbowych i pracy. Zaświadczenie to zostało wystawione przez specjalistę urologa F.E.B.U., chirurga T. Ch.
Przedmiotowe zaświadczenie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi wystarczające wykazanie przesłanek wyłączających winę w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższe okoliczności, w sposób niebudzący wątpliwości, wskazują na niespodziewany charakter choroby (wystąpiło nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć).
Pełnomocnik skarżącej Spółki uprawdopodobnił ponadto fakt niemożności zlecenia osobie trzeciej dokonania czynności procesowej, z uwagi na obszerność sprawy i jej zawiły charakter, co uniemożliwiło sporządzenie skargi kasacyjnej w wymaganym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż wymóg "uprawdopodobnienia" braku winy w uchybieniu terminu, w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a., nie jest tożsamy z wymogiem udowodnienia wszystkich okoliczności faktycznych, przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Nie można przy tym zakładać, iż w celu wykazania braku winy w uchybieniu terminu zachodziła konieczność przedstawienia przez pełnomocnika skarżącej Spółki zaświadczenia lekarskiego wystawionego na formularzu ZUS ZLA. Dla uprawdopodobnienia zaistniałych okoliczności, wyłączających winę w uchybieniu terminu wystarczy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy i wskazujące na wystąpienie choroby nagłej, pomimo niezachowania przez nie formy określonej w rozporządzeniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło