II GSK 1310/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędziowie NSA Stanisław Gronowski del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Ministra Środowiska o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1310/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej K. P. M. S.A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2118/11 w sprawie ze skargi K. P. M. S.A. w L. na decyzje Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]; nr [...]; w przedmiocie koncesji na poszukiwanie złóż rud miedzi postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1310/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1310/12: 1) uchylił zaskarżony wyrok WSA w W. z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2118/11; 2) uchylił objętą skargą decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] odmawiającą udzielenia koncesji K. P. M. S.A. w L. oraz decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] udzielającą koncesji Ś.-K. K. G. M. sp. z o.o. w L. Skutkiem orzeczenia NSA jest to, że Minister Środowiska prowadzi postępowanie w sprawie udzielenia koncesji, przy czym postępowanie to zostało wszczęte dwoma wnioskami koncesyjnymi: K. P. M. S.A. w L. i Ś.-K. K. G. M. sp. z o.o. w L. Wnioski te w zasadniczej części pokrywają się z punktu widzenia terenu, na którym ma być prowadzona działalność koncesyjna. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Środowiska wystąpił na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." o wykładnię uzasadnienia wyroku w zakresie wykonania tego orzeczenia przez Ministra Środowiska, gdyż w ocenie organu jest ono sformułowane w niejasny sposób, przez co budzi uzasadnione wątpliwości. Wnioskodawca wskazał, że z treści uzasadnienia wyroku NSA wynika, że Minister Środowiska ma obowiązek przeprowadzenia przetargu w ramach prowadzonego postępowania w celu przyznania koncesji jednemu z wnioskodawców. Ponieważ obszary wniosku obu spółek dotyczą obszarów częściowo pokrywających się, to Minister Środowiska domaga się wyjaśnienia jak powinien prowadzić postępowanie by prawidłowo załatwić sprawę. W związku z tymi wątpliwościami Minister Środowiska żąda wykładni wyroku w kierunku odpowiedzi na następujące pytania: a) jaki rodzaj przetargu ma przeprowadzić organ, b) dokładne określenie przedmiotu takiego przetargu, c) wskazania przepisów podustawowych, na podstawie których należy przeprowadzić przetarg, jeżeli miałby dotyczyć użytkowania górniczego, d) wskazania kryteriów wyboru oferty w sytuacji prowadzenia przetargu na udzielenie koncesji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek Ministra Środowiska jest niezasadny. Stosownie do treści art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, że konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Dodać należy, że wykładnia może odnosić się do rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia. Uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku może mieć miejsce tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Za taką wątpliwość nie mogą być uznane odpowiedzi na pytania skierowane do sądu w związku z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 78/12, także postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12; obydwa dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Zdaniem NSA z uzasadnienia wniosku o wyjaśnienie (wykładnię) jednoznacznie wynika, że organ rozumie treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia wyroku, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania koncesyjnego z wykorzystaniem procedury przetargowej, zatem NSA nie dopatruje się podstaw do wykładni w zakresie określonym żądaniem wniosku. Sąd jednoznacznie wskazał, że do postępowania koncesyjnego, które było przedmiotem skargi kasacyjnej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), dalej: "u.s.d.g." i ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), dalej: "p.g.g.", przy czym podkreślił, że treść art. 11 ust. 1 p.g.g. należy wykładać w kontekście treści art. 52 ust. 1 u.s.d.g., zatem zwrot "może", którym posługiwał się ustawodawca w art. 11 ust. 1 p.g.g. nie może oznaczać "uznania" w wyborze trybu bezprzetargowego w innym rozumieniu, jak tylko dopuszczenie do bezprzetargowego udzielenia koncesji w przypadkach wynikających z art. 52 ust. 1 u.s.d.g. Zatem NSA sformułował takie stanowisko mając na uwadze treść i relację między przepisami art. 52 ust. 1 u.s.d.g. a art. 11 ust. 1 p.g.g. Z treści wniosku wynika, że wnioskodawca rozumie sens wypowiedzi Sądu, a to oznacza, że ma prowadzić postępowanie w kierunku takiego zastosowania wskazanych przepisów. Co więcej NSA w ramach instytucji określonej w art. 158 p.p.s.a. nie może udzielać odpowiedzi na pytania formułowane przez organy, a odnoszące się do sposobu i zakresu prowadzenia przetargu oraz przepisów właściwych do przeprowadzenia tego postępowania. Rolą sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji, a nie współadministrowanie z organami. Zatem NSA wskazując na uchybienia w zakresie wykładni prawa materialnego, wskazał jak należy rozumieć treść przepisów prawa stanowiących podstawę orzeczenia kasacyjnego. Zauważyć należy, że podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz uchylenia wyroku WSA w W., a także decyzji Ministra Środowiska był zarzut naruszenia prawa materialnego, zatem NSA był zobowiązany dokonać wykładni stosownych przepisów i ten warunek wypełnił skoro organ we wniosku poprawnie odczytuje sposób rozumienia art. 11 ust. 1 p.g.g. w zw. z art. 52 ust. 1 u.s.d.g. Ten sposób rozumienia przepisów ma zastosować w postępowaniu objętym skargą kasacyjną. Podkreślić także trzeba, że inny zakres działania NSA byłby w sytuacji, gdy powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej byłyby naruszenia przepisów postępowania. Wtedy sąd kasacyjny mógłby wskazywać i oceniać kierunek niezbędnych działań procesowych w ponownie prowadzonym postępowaniu przez Sąd I instancji, ale nie organy. Administrowanie jest sferą wyłączną organu administracji, a więc i sposób załatwiania spraw pozostawiony jest ocenie organu. W tym stanie rzeczy NSA orzekł jak w sentencji biorąc pod uwagę treść art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a.