II GSK 1340/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Szpitala [...] im. [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 220/20 w sprawie ze skargi Szpitala [...] im. [...] w [...] na decyzję Dyrektora [...] Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Szpitala [...] im. [...] w [...] na rzecz Dyrektora [...] Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 22 września 2020 r. - po rozpoznaniu sprawy ze skargi Szpitala [...] im. [...] w [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z [...] czerwca 2020 r., w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2020 r. Dyrektor OOW NFZ ogłosił postępowanie [...] w trybie konkursu ofert, w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: Pomoc Doraźna i Transport Sanitarny od 2009, w zakresie świadczeń udzielanych przez zespół transportu medycznego na obszarze: [...], [...]; określając, że wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 825.000 zł, a w ramach postępowania może być zawarta maksymalnie jedna umowa na okres rozliczeniowy od 1 kwietnia 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. Oferty należało składać do 14 lutego 2020r. W ogłoszonym postępowaniu konkursowym wpłynęły 3 oferty: "A." Sp. z o.o. w [...] (konkurent), B. Sp. z o.o. w [...] oraz Szpitala [...] im. [...] w [...] (dalej: skarżący, oferent). Po analizie złożonej dokumentacji, przeprowadzonych weryfikacjach oferentów oraz negocjacjach, Komisja konkursowa sporządziła ranking końcowy, w którym uszeregowała oferty w kolejności wynikającej z łącznej uzyskanej liczby punktów (z uwzględnieniem wyników negocjacji) i dokonała wyboru oferenta do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, który uzyskał najwyższą ilość punktów (łącznie 56,5 pkt), a tym samym zajął pierwsze miejsce w rankingu - Spółka "A.". Wyjaśniono, że oferta skarżącego nie została wybrana z uwagi na mniejszą o 5,5 łączną ilość uzyskanych punktów. Różnica wynikała przede wszystkim z uzyskanych przez Spółkę "A." 8 pkt więcej od skarżącego za zewnętrzną ocenę systemu zarządzania - certyfikat ISO 9001 system zarządzania jakością. Skarżący w tej pozycji nie otrzymał żadnych punktów. Ogłoszenie o rozstrzygnięciu konkursu zamieszczono na stronie internetowej [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia 9 marca 2020r. Decyzją [...] marca 2020 r., działając na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach), Dyrektor [...]OW NFZ oddalił odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu wniesione przez skarżącego. W uzasadnieniu organ wskazał, że Komisja konkursowa, działając na podstawie art. 142 ustawy o świadczeniach, dokonała oceny ofert pod względem spełniania warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 31d i warunków, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz przeprowadziła weryfikację zgodnie z kryteriami wyboru ofert określonymi w Załączniku 16 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372, ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 5 sierpnia 2016 r. lub rozporządzenie kryterialne), m.in. w zakresie kryterium "jakość" i warunku: "Certyfikat ISO 9001 systemu zarządzania jakością." W toku postępowania konkursowego organ ustalił, że oferent "A." Sp. z o. o. w [...], w ramach kryteriów dodatkowo ocenianych na pytanie ankietowe 1.2.1.2. ZTM dotyczące posiadanego Certyfikatu ISO 9001 Systemu Zarządzania Jakością, udzielił odpowiedzi twierdzącej i przedłożył kopię Certyfikatu [...] wydanego 2 stycznia 2020 r. i ważnego od 21 stycznia 2019 r. do 20 stycznia 2022 r. Ponadto, przed terminem składania ofert, czyli przed 14 lutego 2020 r. przedłożył załącznik do certyfikatu wskazujący, że obejmuje on usługi, które będą realizowane w [...], przy ul. [...]. Z danych zawartych w rejestrze podmiotów leczniczych wynika przy tym, że lokalizacja ta została zgłoszona do tegoż rejestru w dniu 11 lutego 2020 r., czyli przed terminem składania ofert. Tym samym oferent ten posiadał dodatkowo punktowany Certyfikat ISO 9001 systemu zarządzania jakością. Ponadto zauważono, że wskazane przez tego oferenta miejsce stacjonowania zespołów medycznych zostało skontrolowane przez Komisję konkursową w dniu [...] lutego 2020r. Przeprowadzona weryfikacja wykazała, że oferent spełniał wymogi konieczne, dotyczące wyposażenia karetki oraz sprzętu wykazanego w ofercie. Tym samym zarzuty skarżącego wobec wybranego w konkursie oferenta, zdaniem organu, okazały się bezpodstawne. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił komisji konkursowej niewłaściwe zastosowanie § 6 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. Ponownie zakwestionował posiadanie certyfikatu ISO 9001 przez wybranego w konkursie oferenta wskazując, że certyfikat i załącznik do certyfikatu nie obejmują wskazanego w ofercie miejsca udzielania świadczeń, bowiem oferent zgłosił lokalizację w [...] do rejestru podmiotów leczniczych w dniu 11 lutego 2020 r., tj. po dacie wydania certyfikatu i załącznika do niego, co czyni oczywistym, że certyfikat nie mógł obejmować ww. lokalizacji, jako miejsca udzielania świadczeń wskazanego w ofercie. Pismem z [...] kwietnia 2020 r. skarżący uzupełnił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc dodatkowo, że załącznik do certyfikatu wybranego oferenta nie zawiera podpisu kierownika jednostki certyfikującej, oznaczenia wydania go przez jednostkę certyfikującą posiadającą akredytację udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji oraz oznaczenia zakresu certyfikacji. Wskazał dodatkowo, że zgłoszenie lokalizacji w [...] do rejestru podmiotów leczniczych nastąpiło w dniu 11 lutego 2020 r., a załącznik obejmujący tą lokalizację został wydany w dniu 12 lutego 2020 r. Zgodnie z warunkami technicznymi certyfikacji [...], zwiększenie zakresu geograficznego certyfikacji następuje tylko przy odrębnej certyfikacji lub przy odrębnych audytach rozszerzających. Ponadto, załącznik do certyfikatu wydany został z naruszeniem pkt 7.5.2. normy europejskiej EN ISO 9001:2015, dotyczącej opracowywania i aktualizowania, bowiem nie zawiera odpowiedniej identyfikacji i odpisu, tj. oznaczenia jednostki certyfikującej, podpisu oraz wskazuje numery stron 2/2, przy braku strony 1/1. W odpowiedzi na wystąpienie organu do Jednostki Certyfikującej [...] sp. z.o.o w [...], udzielonej pismem z 14 kwietnia 2020 r., jednostka certyfikująca potwierdziła, że wydany certyfikat obejmuje wskazaną lokalizację, a uwzględniający ją załącznik został wydany 12 lutego 2020 r. Wyjaśniła również okoliczności włączenia przedmiotowej lokalizacji do zakresu posiadanej przez A. certyfikacji. Decyzją z [...] czerwca 2020 r., Dyrektor OOW NFZ utrzymał w mocy decyzję własną z [...] marca 2020 r. Odnosząc się do podniesionych we wniosku zarzutów, organ dokonał ponownej oceny dokumentów dotyczących certyfikacji, przedłożonych przez wybranego oferenta wraz ofertą i wskazał, że z danych zawartych w rejestrze podmiotów leczniczych prowadzonym przez Wojewodę [...], wynika, że lokalizacja w [...] została zgłoszona 11 lutego 2020 r., czyli przed terminem składania ofert, który upływał 14 lutego 2020 r. Z uwagi na zarzuty stawiane przez skarżącego podjęto również działania wyjaśniające, w wyniku czego kierownik jednostki upoważniony do podpisywania dokumentów certyfikacyjnych jednoznacznie potwierdził zarówno to, że kwestionowany certyfikat obejmuje swoim zakresem sporną lokalizację, jak również datę rozszerzenia certyfikatu o wskazane miejsce. Organ podkreślił, że komisja konkursowa nie posiada uprawnień w zakresie kwestionowania treści certyfikatów wydanych przez odpowiednie, akredytowane jednostki certyfikujące oraz w zakresie prawidłowości przeprowadzonych postępowań certyfikacyjnych. Tym samym uznał, że akredytacja jest obiektywnym dowodem na to, że objęte nią podmioty działają zgodnie z najlepszą praktyką. Wobec powyższego, zarzuty Skarżącego organ uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Szpitala [...] im. [...] w [...]. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zasadniczy spór ogranicza się do kwestii zawyżenia o 8 punktów oceny punktowej wybranemu w rankingu końcowym oferentowi, w zakresie kryterium jakości, w związku z błędnym zdaniem skarżącego, przyjęciem, że posiada on certyfikat ISO 9001. WSA zauważył, że w postępowaniu odwoławczym, rozpoznając ponownie sprawę organ ustalił, że w toku postępowania konkursowego w rodzaju Pomoc Doraźna i Transport Sanitarny w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego, wybrany oferent, w ramach kryteriów dodatkowo ocenianych, na pytanie ankietowe 1.2.1.2. ZTM, dotyczące posiadanego Certyfikatu ISO 9001 Systemu Zarządzania Jakością udzielił odpowiedzi twierdzącej i przedłożył kopię Certyfikatu [...] ważnego od 21 stycznia 2019 r. do 20 stycznia 2022 r. Certyfikat ten został wydany dnia 3 stycznia 2020 r. przez podmiot posiadający odpowiednie uprawnienia, został opatrzony stosownymi oznakowaniami, symbolami akredytacji i obejmuje stosowanie systemu zarządzania w zakresie: "Transporty medyczne. Specjalistyczne transporty międzyszpitalne". Przed końcowym terminem składania ofert wybrany oferent przedłożył również załącznik do certyfikatu, wystawiony 12 lutego 2020 r., w którym jako miejsce wykonywania usług wskazano m.in. miejsce udzielania świadczeń figurujące w ofercie, tj. w [...] przy ul. [...]. Ustalono również, że wskazana lokalizacja została zgłoszona do prowadzonego przez Wojewodę Opolskiego rejestru podmiotów leczniczych w dniu 11 lutego 2020 r., czyli przed upływem terminu składania ofert w postępowaniu konkursowym. W świetle tak ustalonych okoliczności, zdaniem Sądu pierwszej instancji, brak było podstaw do uznania, że ocena co do posiadania przez wybranego oferenta wymaganego certyfikatu została dokonana z naruszeniem zasad wynikających z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Za niezasadny Sąd ten uznał również zarzut skarżącego dotyczący braku posiadania wymaganego certyfikatu przez wybranego oferenta w toku postępowania konkursowego. Skoro sporny certyfikat został wydany przez niezależną jednostkę certyfikującą i spełniał wymogi wynikające z § 6 rozporządzenia, a załącznik do certyfikatu wystawiony i przedłożony przed upływem terminu składania ofert potwierdzał, że certyfikat obejmuje także lokalizację, której dotyczył konkurs, zdaniem Sądu brak było podstaw prawnych do kwestionowania prawdziwości danych dotyczących posiadania przedmiotowego certyfikatu. Sam fakt zgłoszenia spornej lokalizacji do prowadzonego przez Wojewodę Opolskiego rejestru podmiotów leczniczych dzień przed wystawieniem załącznika, nie miał żadnego znaczenia dla dokonanych ustaleń. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w świetle przepisów ustawy regulujących tryb postępowania konkursowego oraz wymogów wynikających z § 6 rozporządzenia komisja konkursowa nie ma uprawnień do weryfikowania i kwestionowania prawidłowości certyfikatu uzyskanego przed dany podmiot, jeśli został on wystawiony przez jednostkę akredytującą. Akredytacja jest obiektywnym dowodem na to, że organizacje działają zgodnie z najlepsza praktyką. Ocena dokonywana przez komisję w zakresie posiadania wymaganego certyfikatu jest z kolei oceną formalną. Sprowadza się ona wyłącznie do ustalenia, czy certyfikat spełnia wymogi z § 6 rozporządzenia i nie obejmuje swym zakresem prawidłowości przeprowadzenia postępowania certyfikującego. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na fakt podjęcia przez organ, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czynności wyjaśniających i wystąpienie do jednostki certyfikującej o potwierdzenie, czy posiadany przez oferenta "A." Sp. z o.o. certyfikat dotyczy miejsca udzielania świadczeń wskazanego w ofercie. Zdaniem tego Sądu skoro wybrany oferent posiadał certyfikat ISO 9001, spełniający wymogi z § 6 rozporządzenia, to zasadnie zostały mu przyznane dodatkowe punkty w ramach tego kryterium, co prawidłowo ocenił organ. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Szpital [...] im. [...] w [...] wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa za II instancję, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływy na wynik sprawy, t.j.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.2325 z późn. zm.), zwanej dalej " p.p.s.a. ", w zw. z art. 76 § 1 i 2, art.77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.256), zwanej dalej " k.p.a.", poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnych organów I i II instancji wydanych z naruszeniem przepisów art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającym na błędnej ocenie wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonych w toku postępowania konkursowego przez uczestnika postępowania dokumentów w postaci Certyfikatu dla systemu zarządzania wg ISO 9001 z dnia 3.01.2020 r. oraz Załącznika do tego Certyfikatu z dnia 12.02.2020 r. dokonanej z przekroczeniem zasady swobodnej ich oceny, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie spełnienia przez uczestnika postępowania kryterium posiadania certyfikatu systemu zarządzania jakością określonego w § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zw. z załącznikiem 16 do tego rozporządzenia (Dz.U. z 2016r. poz.1372 z późn. zm.) zwane dalej: "rozporządzeniem kryterialnym"; 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.I373 z późn. zm,); a) art. 134 ust. 1 poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowym postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich oferentów ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie zasad uczciwej konkurencji; b) b) art. 148 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 rozporządzenia kryterialnego poprzez błędne przyjęcie, że uczestnik postępowania spełnił kryterium posiadania certyfikatu systemu zarządzania jako dokumentu urzędowego wydanego przez uprawniony podmiot akredytowany, wobec czego nie doszło do zaniechania rzetelnego porównania ofert w toku przedmiotowego postępowania konkursowego złożonych przez skarżącego i uczestnika postępowania w kryterium "jakość" oraz do zawyżenia oceny punktowej oferty uczestnika postępowania w tym kryterium, co w dalszej konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że wybór jego oferty przez Komisję konkursową był prawidłowy; c) art. 152 ust. 1 poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowym postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. W skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] wniósł o oddalenie w całości skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Zdaniem składu orzekającego NSA z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, z przyczyn określonych ww. art. 183 § 2 p.p.s.a. Zakres kontroli instancyjnej wyroku Sądu pierwszej instancji sprowadzał się więc do oceny zasadności sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzutów i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Przede wszystkim za skuteczny nie mógł być uznany zarzut naruszenia art. 148 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 rozporządzenia kryterialnego poprzez błędne przyjęcie, że uczestnik postępowania spełnił kryterium posiadania certyfikatu systemu zarządzania jako dokumentu urzędowego wydanego przez uprawniony podmiot akredytowany. W myśl art. 148 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonuje się według kryteriów wyboru ofert, w tym m.in. według kryterium jakości. Szczegółowe kryteria wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej określa rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. Według załącznika nr 16 do tego aktu wykonawczego - zawierającego wykaz szczegółowych kryteriów wyboru ofert wraz z wyznaczającymi je warunkami oraz przypisaną im wartością w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny - kryterium "jakość", kategoria "ocena zewnętrzna" wskazuje jako oceniany warunek "certyfikat ISO 9001 systemu zarzadzania jakością". Poza sporem też § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia kryterialnego stanowi, że kryterium posiadania certyfikatu systemu zarządzania, zwanego dalej "certyfikatem", jest spełnione, jeżeli certyfikat jest wydany przez jednostkę certyfikującą systemy zarządzania posiadającą akredytację udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji lub przez jednostkę akredytującą będącą sygnatariuszem porozumienia o wzajemnym uznawaniu "EA Multilateral Agreement" i jest opatrzony symbolem akredytacji jednostki akredytującej. Zarzut naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego (art. 148 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia kryterialnego) pozostaje w ścisłym związku z zarzutem naruszenia przepisów postępowania sformułowanych punkcie 1. petitum skargi kasacyjnej. W świetle obu wskazanych podstaw kasacyjnych istotą sporu jest prawidłowość przyjętych przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji ustaleń, że konkurent strony skarżącej kasacyjnie spełnił wskazane wyżej kryterium posiadania stosownego certyfikatu. Zdaniem składu orzekającego NSA oparcie skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwione. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - nie podważają bowiem stanowiska Sądu pierwszej instancji, że stan faktyczny sprawy ustalono prawidłowo. W myśl objętego zakresem zarzutów art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Według § 2 art. 76 k.p.a. przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Przytoczone regulacje wskazują zatem, że z dokumentem urzędowym o szczególnej mocy dowodowej - w rozumieniu wskazanych przepisów - wiążą się dwa domniemania: prawdziwości dokumentu oraz zgodności jego treści z prawdą. W rozpoznawanej sprawie - w świetle treści dokumentu załączonego do akt - nie jest kwestionowane, że przedłożony wraz z ofertą Certyfikat z 3 stycznia 2020 r. został sporządzony przez jednostkę certyfikującą systemy zarządzania posiadającą akredytację udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji, zatem przez powołany do tego organ i w zakresie jego działania. Certyfikat ten został opatrzony symbolem akredytacji jednostki akredytującej - tym samym nie ma również podstaw by negować formę dokumentu. Istotnie, załącznik do wyżej wymienionego Certyfikatu z 3 stycznia 2020 r. - dotyczący wskazanej w ofercie lokalizacji w zakresie usług transportu medycznego - został sporządzony w innej dacie niż sam certyfikat i nie posiada podpisu kierownika jednostki certyfikującej oraz oznakowania symbolem akredytacji jednostki akredytującej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znaczy to jednak, że Sąd pierwszej instancji błędnie zaakceptował dokonaną przez organ ocenę mocy dowodowej załącznika. Nie było bowiem podstaw by zarzucić organowi przekroczenie granic prawem przewidzianej swobody (art. 80 k.p.a.). Wskazane okoliczności nie podważały też domniemania co do prawdziwości tego dokumentu a przede wszystkim co do jego zgodności z prawdą odnośnie do spełnienia przez oferenta punktowanego kryterium jakości. Przede wszystkim, według składu orzekającego NSA, zasadne jest przyjęcie, że skoro wymogiem certyfikatu, o którym mowa w § 6 pkt 3 rozporządzenia kryterialnego, jest aby został wydany przez jednostkę certyfikującą systemy zarządzania posiadającą akredytację udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji - to konieczność opatrzenia dokumentu symbolem akredytacji jednostki akredytującej ma na celu potwierdzenie posiadania akredytacji PCA. Symbol akredytacji PCA na dokumencie Certyfikatu [...] świadczy o tym, że jednostka certyfikująca, która ten dokument wydała, posiada stosowaną akredytację. Fakt zaś, że wskazanego symbolu nie umieszczono na załączniku wymaga uwagi, że załącznik nie może w obrocie funkcjonować samodzielnie, stanowi integralną część certyfikatu. W konsekwencji brak symbolu PCA na załączniku, nie znaczy, że pochodzi od jednostki certyfikującej, która legitymuje się wymaganą akredytacją. Podkreślenia wymaga też, że w skardze kasacyjnej nie wskazano z naruszeniem jakich przepisów "forma" załącznika do Certyfikatu [...] przeczy istnieniu wiarygodnego dokumentu, o którym mowa w § 6 pkt 3 rozporządzenia kryterialnego, Ponadto - co istotne - w rozpoznawanej sprawie, w toku postępowania administracyjnego jednostka certyfikująca potwierdziła, że wydała sporny załącznik. Brak więc było podstaw by twierdzić, że w postępowaniu administracyjnym uchybiono obowiązkom z art. 77 § 1 k.p.a. w szczególności, że materiał dowodowy był niekompletny lub że nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - nie uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., uznając za prawidłowe ustalenia faktyczne dla potrzeb oceny prawidłowości przyznania punktów za pytanie ankietowe 1.2.1.2. ZTM dotyczące posiadanego Certyfikatu ISO 9001 Systemu Zarządzania Jakością. Tak więc, mimo wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w pełni zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że prawidłowe były ustalenia organów co do przedłożenia przez uczestnika postępowania - w wymaganym terminie - certyfikatu ISO 9001 spełniającego wymogi określone § 6 pkt 3 rozporządzenia kryterialnego i uzasadniało przyznanie temu uczestnikowi punktów za kryterium "jakość" oraz wybór jego oferty. WSA - wobec wskazania przez skarżący szpital na fakt wydania spornego załącznika po dacie wydania Certyfikatu [...] - trafnie zauważył, że w świetle przepisów ustawy regulujących tryb postępowania konkursowego oraz wymogów wynikających z § 6 rozporządzenia komisja konkursowa nie ma uprawnień do weryfikowania i kwestionowania prawidłowości certyfikatu uzyskanego przed dany podmiot, jeśli został on wystawiony przez jednostkę akredytującą. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej trzeba wskazać, że zgodnie z tym przepisem fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zasady przewidziane przytoczonym przepisem (a to zasady: równego traktowania i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji) mogą się przejawiać w różnych aspektach, natomiast przejawem ich realizacji jest stosowanie takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. Nakaz zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i gwarantowania uczciwej konkurencji obowiązuje w toku całego postępowania, mającego na celu wyłonienie świadczeniodawcy określonego rodzaju świadczeń opieki zdrowotnej, oznacza, że określone dla oferentów przez Prezesa Funduszu warunki muszą zostać spełnione przez wszystkich oferentów w tym samym czasie, którym jest najdalej ostatni dzień składania ofert (por. np. wyroki NSA: z dnia 16 października 2015 r. II GSK 2006/14, z dnia 25 maja 2017 r. II GSK 2345/15). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanych wyżej zasad określonych art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej autor skargi kasacyjnej wiąże jedynie z zarzutem wadliwej oceny, że uczestnik postępowania spełnił wymóg posiadania stosownego certyfikatu. Wobec powyższego - mając na uwadze bezzasadność zarzutu naruszenia art. 148 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 rozporządzenia kryterialnego - co było przedmiotem dotychczasowych rozważań - za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 powoływanej ustawy. Usprawiedliwienia nie znajduje w końcu oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Stanowi on bowiem, że świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 ustawy o świadczeniach. W rozpoznawanej sprawie nie kwestionowano, że środki odwoławcze i skarga – o których mowa w cytowanym przepisie - przysługiwały skarżącemu kasacyjnie szpitalowi i w pełni z nich skorzystał. Końcowy wynik sprawy - po rozpoznaniu środków odwoławczych i skargi - nie świadczy zaś o naruszeniu art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych ,jak wskazano w uzasadnieniu zarzutu z punktu 2c skargi kasacyjnej. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu sprawy zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym - orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (punkt 2.) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm).