II GSK 1362/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.B. i C.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 579/16 w sprawie ze skargi A.B. i C.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od A.B. i C.D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 579/16, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej – "p.p.s.a." oddalił skargę A.B. i C.D., na wydaną w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania, decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy, decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy uchylenia w całości ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Pismem z dnia 16 września 2015 r. strona wystąpiła do Naczelnika UC o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie C-98/14, który w ocenie strony miał wpływ na treść wydanej decyzji, a zatem spełniał warunki podstawy wznowienia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 240 §1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r, Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej.: O.p. Naczelnik UC postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2015 r., nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 §1 O.p., w szczególności powołanej przez stronę we wniosku podstawy z pkt 11. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją, Dyrektor IC utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał na warunki odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, wynikające z art. 245 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 lit. a i b O.p. i konkludował, że wbrew stanowisku strony nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie powołany przez stronę wyrok TSUE w sprawie C-98/14 mógł mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Zdaniem organu istota zagadnienia sprowadza się do odpowiedzi na pytanie o konsekwencje prawne nienotyfikowania przepisów technicznych Komisji Europejskiej, przy uwzględnieniu regulacji prawnych zawartych w dyrektywie 98/34/WE oraz Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu organ odniósł się m.in. do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/4 - dotyczącego skutków braku notyfikacji przez państwo członkowskie przepisów technicznych, a także do zagadnienia sposobu związania kraju członkowskiego wyrokami TSUE – podkreślając w tej kwestii, że powołany przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania wyrok TSUE z dnia 11 czerwca 2015 r. zapadł w sprawie , w której pytanie prejudycjalne zadał sąd węgierski i to ten sąd był zobowiązany zastosować w konkretnej sprawie przepisy unijne w znaczeniu nadanym im w przedmiotowym wyroku. W wyroku tym TSUE nie dokonywał wykładni przepisów polskiej ustawy o grach hazardowych, stąd też zakres związania tym wyrokiem powinien być ograniczony wyłącznie do wykładni art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Nie wynikają więc z tego wyroku wnioski, które prowadziłyby do określenia skutków prawnych nienotyfikowania przepisów technicznych zawartych w u.g.h. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się także do dopuszczalności, w świetle Konstytucji RP, przywołanego wyroku TK z dnia 11 marca 2015 r. oraz braku uregulowań dotyczących skutków nieprzedstawienia Komisji projektów przepisów technicznych, odmowy zastosowania przez sądy krajowe i organy przepisów ustawy hazardowej wyłącznie w oparciu o wykładnię dokonaną przez TSUE – możliwość taką poddając w wątpliwość. Sąd I instancji w powołanym na wstępie wyroku uznał, iż organ prawidłowo nie stwierdził przesłanki wznowienia postępowania, określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p, co stanowiło wystarczającą podstawę do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 14 lipca 2015 r. na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie Sądu I instancji, wyrok TSUE z dnia 11 czerwca 2015 r. zapadły w sprawie C-98/14 nie zawiera interpretacji przepisów wspólnotowych, które były podstawą wydania decyzji ostatecznej i nie dokonuje odmiennej wykładni regulacji dyrektywy nr 98/34/We w zakresie, który można powiązać ze stosowanymi w niniejszej sprawie przepisami krajowymi. Tym samym nie ma on wpływu na treść kwestionowanej decyzji ostatecznej, w takim stopniu, który wymuszałby odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Powyższy wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargą kasacyjną A.B. i C.D., w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucili, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako norma sankcjonująca wespół z sankcjonowanym nim art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi "regulację techniczną", co powoduje, iż zgodnie z koncepcją norm sprzężonych, w braku możliwości zastosowania norm sankcjonowanych niemożliwe jest również zastosowanie norm sankcjonujących, co wyklucza w stanie faktycznym sprawy wymierzenie Skarżącym jakiejkolwiek kary pieniężnej z art. 89 u.g.h., a o technicznym charakterze rodzajowego ograniczenia w postaci zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry wiążąco przesądził TSUE w wyroku C-98/14 z dnia 11 czerwca 2015 r., co wystarczająco uzasadnia wznowienie postępowania na tej podstawie, gdyż rodzajowe ograniczenie, o którym mowa w wyroku ws. Berlington Hungary, jest odpowiednikiem normy art. 14 ust. 1 u.g.h., z którym jest sprzężony art. 89 u.g.h. Przedstawiając powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i rozpoznanie skargi co do istoty na mocy art. 188 p.p.s.a.; 2) zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej od Organu należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych za obie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy przypomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu, stwierdził, iż jest ona zgodna z prawem. Rozpoznając sprawę w granicach podstaw, na których skargę kasacyjną oparto, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie znajduje usprawiedliwienia. Przede wszystkim Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić, że wadliwie nie dostrzegł naruszenia przez organ art. 240 § 1 pakt 11 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Z akt sprawy wynika, że na podstawie cytowanego wyżej przepisu postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2015 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej zostało na wniosek A.B. i C.D. wznowione postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. W skardze kasacyjnej podniesiono nieprawidłowe przyjęcie braku podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej o nałożeniu kary pieniężnej, mimo wyłączenia, jak twierdzi skarżący, możliwości stosowania – z uwagi na wyrok TSUE z dnia 11 czerwca 2015 r., C-98/14 – przepisów sprzężonych dotyczących nałożenia sankcji za urządzanie gier poza kasynem gry, tj. art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że powołane zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, bowiem w sprawie nie zaistniała powołana przez stronę podstawa wznowieniowa, wymieniona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. tj. orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), mające wpływ na treść wydanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż nie można dopatrzeć się nawet pośredniego wpływu wyroku w sprawie C-98/14 na decyzję ostateczną z dnia [...] lipca 2015 r. oraz przepisy prawa krajowego, które były podstawą wydania decyzji kwestionowanej przez stronę, tj. w szczególności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h urządzanie m.in. gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Natomiast stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wynosi 12 000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2). Przywołany we wniosku o wznowienie jako podstawa wznowieniowa wyrok TSUE z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie C-98-14 odnosił się natomiast do nowelizacji węgierskiej ustawy o organizacji gier losowych. Trybunał orzekł w nim, że: (punkt 1) przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie przewidując okresu przejściowego, pięciokrotnie podwyższają kwotę zryczałtowanego podatku podlegającego zapłacie od użytkowania automatów do gier w salonach gier, a ponadto ustanawiają podatek proporcjonalny podlegający zapłacie od tej samej działalności stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług zagwarantowanego w art. 56 TFUE w zakresie, w jakim mogą wstrzymać, ograniczyć lub uczynić mniej atrakcyjnym swobodne świadczenie usług polegające na użytkowaniu automatów do gier w salonach gier na Węgrzech, czego ustalenie należy do Sądu odsyłającego; (punkt 2) przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie przewidując ani okresu przejściowego, ani odszkodowania dla prowadzących salony gier poza kasynami, stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług, zagwarantowanego w art. 56 TFUE. W punkcie 3 Trybunał wskazał zaś, że ograniczenia swobodnego przepływu usług mogą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego tylko w zakresie, w jakim Sąd krajowy po dokonaniu ogólnej oceny okoliczności przyjęcia i wejścia w życie tych przepisów stwierdzi: – że rzeczywiście spełniają one przede wszystkim cele dotyczące ochrony konsumentów przed uzależnieniem od gry i zapobiegania przestępczości i oszustwom związanym z grami losowymi; – że spełniają one te cele w sposób spójny i systematyczny – że spełniają one wymogi wynikające z ogólnych zasad prawa Unii, a w szczególności z zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań a także prawa własności. W punkcie 4 Trybunał orzekł z kolei, że art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że: – krajowe przepisy ustawodawcze, które pięciokrotnie podwyższają kwotę zryczałtowanego podatku podlegającego zapłacie od użytkowania automatów do gier w salonach gier, a ponadto ustanawiają podatek proporcjonalny podlegający zapłacie od tej samej działalności, nie stanowią "przepisów technicznych" w rozumieniu tego przepisu, oraz że – krajowe przepisy ustawodawcze, które zakazują użytkowania automatów do gier poza kasynami, stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, których projekty powinny być przedmiotem powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Na gruncie polskim dopuszczalność wymierzenia kar na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. budziła w orzecznictwie istotne wątpliwości w świetle wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 – Fortuna i inni. Trybunał orzekł wówczas, że artykuł 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy ww. dyrektywy w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Kwestię dopuszczalności wymierzenia kar na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów w uchwale z dnia 16 maja 2016 r., sygn. II GPS 1/16, w której stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 o grach hazardowych. W obszernym uzasadnieniu uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił – przywołując przepisy dyrektywy 98/34/WE, a także treść wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie nr 98/34/WE. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 przywołanej ustawy (pkt 4.3 uzasadnienia). Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE oraz przywoływanego wyroku TSUE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Zdaniem NSA nie można uznać, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Opis relacji istniejącej między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a w konsekwencji ocena charakteru tej relacji, nie może nie uwzględniać normatywnej treści art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz celu ustanowienia regulacji zawartej w tym przepisie, a tym samym również jego funkcji, które ocenić należy jako samoistne. Ustanawiając sankcję za naruszenie art. 14 ust. 1 u.g.h. w postaci administracyjnej kary pieniężnej – przy jednoczesnym ustanowieniu kary grzywny za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe - ustawodawca założył tym samym, że stanowi ona instrument służący właściwej realizacji deklarowanych do osiągnięcia celów, pozostaje w racjonalnym związku z tymi celami i jest konieczna do ich osiągnięcia. Sankcja w postaci administracyjnej kary pieniężnej stanowi więc dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który z kolei należałoby rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego i zagrożony sankcją administracyjną (pkt 5.7 uzasadnienia). Funkcje art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h. nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r., w sprawie P 32/12, w którym Trybunał wskazał, że kara pieniężna określona w art. 89 u.g.h. spełnia cechy charakteryzujące administracyjną karę pieniężną, albowiem kara ta jest wymierzana za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a zatem za naruszenie nakazu ustawowego urządzania gier na automatach wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.); wystarczy więc stwierdzenie naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 14 ust. 1 u.g.h. Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. o tyle wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, że można od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Podzielić też należy stanowisko Sądu I instancji, że w powołanym wyroku w sprawie C-98/14 TSUE nie dokonał wykładni przepisów prawa wspólnotowego odmiennie od dotychczasowej linii orzeczniczej, w tym prezentowanej w powołanych wyrokach zapadłych w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11, które to stanowisko było brane pod uwagę przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz było przedmiotem rozważań składu siedmiu sędziów NSA wydających uchwałę z dnia 16 maja 2016 r., sygn. II GPS 1/16. Wbrew więc zarzutom skargi kasacyjnej w wyroku C-98/14, TSUE nie dokonał wykładni przepisów wspólnotowych w sposób, który mógłby wpłynąć na treść decyzji ostatecznej wydanej w sprawie. Powołany wyrok TSUE w sprawie C-98/14 zapadł na tle odmiennych uregulowań ustawy węgierskiej. W konsekwencji należało uznać, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.