II GSK 1364/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2206/18 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 12 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2206/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o m.in. wstrzymanie wykonania w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2018 r. Skarżący podał, że wykonanie decyzji powinno zostać wstrzymane z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków skarżącemu. M.G. znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i osobistej. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje nieznaczny dochód w wysokości ok. 1000-1800 zł miesięcznie, a nadto korzysta z pomocy rodziny. Skarżący nie reguluje na bieżąco stałych, comiesięcznych zobowiązań i wydatków, takich jak opłaty czynszowe, alimenty na rzecz syna, daniny publicznej (składki ZUS, podatki) oraz inne zobowiązania prywatne (kredyt bankowy, opłata za media). Z uwagi na powyższe posiada liczne zadłużenia. Dodatkowo cierpi na boreliozę, z powodu której ponosi stałe koszty leczenia (około 1000 zł rocznie). Wobec tego wykonanie decyzji może znacząco wpłynąć na normalną egzystencję skarżącego, która i tak jest trudna. Wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości odpowiadającej wysokości miesięcznego dochodu skarżącego należy uznać za sytuację, która może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżoną decyzją z 19 września 2018 r. GITD utrzymał w mocy własną decyzję z 14 maja 2018 r., którą na podstawie przepisu art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460) nałożył na M.G. karę pieniężną w wysokości 1500 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W odróżnieniu od art. 140ac ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) i art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), ustawa o drogach publicznych nie przewiduje wstrzymania przez organ wykonania decyzji nakładającej karę w razie wniesienia przez stronę ukaraną skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję. Oznacza to, że strona wnosząca skargę ma prawo wystąpić do sądu administracyjnego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji objętej skargą na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak też postanowienie NSA z 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 611/16). Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przedstawił w wystarczający sposób okoliczności przemawiające za zasadnością zastosowania tej instytucji. Przede wszystkim skarżący powołał się na swoją sytuację majątkową i chorobę (boreliozę), której leczenie kosztuje ok. 1000 zł rocznie. W sytuacji, gdy jego miesięczne dochody są niewielkie (ok. 1000-1800 zł), a obciążają go koszty leczenia, to konieczność uiszczenia kwoty określonej w zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki w postaci niemożności wykupienia odpowiednich leków i pogorszenia stanu zdrowia skarżącego. Z uwagi na powyższe oraz na fakt, że skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy, NSA stwierdził, że zaszły przesłanki przyznania ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.