II GSK 139/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. M. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt VI SAB/Wa 178/13 w sprawie ze skargi L. M. R. na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. w zakresie wydania decyzji co do statusu strony w postępowaniu dotyczącym zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r., odrzucił skargę L. M. R. na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. w zakresie wydania decyzji co do statusu strony w postępowaniu dotyczącym zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia [...] września 2013 r. L. M. R. zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich w W. o wydanie postanowienia o umorzeniu względem niej postępowania, które "dotyczy kwestii spornych między P. w W. i ZDM w W. w przedmiocie zaistniałej samowoli budowlanej" lub ewentualnie "o wydanie decyzji o odstąpieniu w toczącym się postępowaniu od kierowanych pod jej adresem żądań i zarzutów". W odpowiedzi Zarząd Dróg Miejskich wskazał, że jest organem właściwym w postępowaniu w sprawie zajęcia pasa drogowego A. J. rej. Dworca PKP W. [...] pod kiosk handlowy, w którym stroną jest skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę L. M. R. na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. wskazał, że skarżąca nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia – w tym przypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., co sprawia, że nie został przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpany tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: k.p.a.). Tym samym złożona skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. W skardze kasacyjnej strona zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i wniosła o jego zmianę oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić. Kontroli instancyjnej poddane zostało rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę z tego powodu, że strona – przed wniesieniem skargi do Sądu – nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W skardze kasacyjnej przedstawiono obszerne wywody, które nie odnoszą się do zaskarżonego postanowienia i podstawy prawnej zawartego w nim rozstrzygnięcia. Skarżąca nie kwestionuje bowiem tego, co stanowiło podstawę odrzucenia skargi, a mianowicie niewyczerpanie środków zaskarżenia przewidzianych w k.p.a. w sprawie z jej skargi na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich. Z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Skoro więc skarżąca nie kwestionowała tego, iż nie wyczerpała środka zaskarżenia w postaci zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., to Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę. Z tego względu wywody skargi kasacyjnej dotyczące ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego nie były i nie mogą być przedmiotem oceny Sądu kasacyjnego. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.