II GSK 1410/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1598/21 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 20 września 2021 r. nr 3001-IOA.4246.117.2020.MSz.AL w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1598/21, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę P. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 20 września 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie bez zezwolenia gier hazardowych na automacie. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z 28 września 2020 r. Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325; dalej: o.p.) w związku z art. 2 ust. 3, art. 89 ust. 3, ust. 4 pkt 8), art. 90 ust. 1 pkt 1), ust. 1a i ust. 1b pkt 1) oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.; dalej: u.g.h.), wskazał, że w dniu 19 grudnia 2017 r. tj. w dacie ujawnienia trzech niezarejestrowanych automatów do gier, skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu A. sp. z o.o. w J. (dalej: spółka), w związku z tym na podstawie art. 89 ust. 3 u.g.h. skarżącemu jako osobie pełniącej funkcje kierownicze lub wchodzącej w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, wymierzono karę pieniężną w wysokości 100 000 zł za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę to, że spółka osiągnęła w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. przychód z prowadzonej działalności w wysokości 1.242.167,83 zł. O skali działalności podmiotu naruszającego przepisy ustawy o grach hazardowych świadczył w ocenie organu pierwszej instancji również fakt, że wobec spółki Dolnośląski Urząd Celno-Skarbowy we Wrocławiu, prowadził w okresie od 28 września 2017 r. dwa postępowania w tym samym zakresie, które zakończyły się wydaniem decyzji nakładającej karę pieniężną w łącznej wysokości 600 000 zł. W związku z tymi okolicznościami organ pierwszej instancji uznał, że nielegalna działalność spółki prowadzona była na większą skalę oraz obejmowała znaczny obszar terytorialny. Organ wskazał również, że skarżący na wezwanie nie przedłożył oświadczenia o stanie majątkowym, dlatego w celu dokonania analizy sytuacji finansowej skarżącego organ uwzględnił PIT 36 za 2019 r. w którym skarżący wykazał dochód [...] zł i PIT 8 z dochodem w kwocie [...] zł oraz 100 udziałów o łącznej wartości [...] zł w A. sp. z o.o. w J. i 100 udziałów w B sp. z o.o. w U. Na skutek odwołania skarżącego decyzją z 20 września 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący złożył skargę do WSA w Poznaniu. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę opisanym na wstępie wyrokiem i w uzasadnieniu wskazał, że organ w sposób prawidłowy dokonał analizy i zasadnie wymierzył skarżącemu karę w maksymalnej dopuszczonej prawem wysokości, tj. 100.000 zł, biorąc pod uwagę skalę prowadzonej działalności i czas jej trwania oraz dostępne dane o sytuacji finansowej skarżącego. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Poznaniu złożył skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1. naruszenie art. 145 §1 punkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 3 i ust. 4 punkt 8) u.g.h. przede wszystkim w ten sposób, iż przedmiotową karę wymierzono osobie, która w dacie orzekania przez organy obu instancji nie pełniła już żadnych funkcji w spółce, a zatem nie mieściła się już w kręgu podmiotowym adresatów wskazanych przepisów; 2. nadto naruszenie art. 145 §1 punkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 3 u.g.h., art. 89 ust. 4 punkt 8) u.g.h. oraz w szczególności art. 90 ust. 1b punkt 1) u.g.h. także poprzez całkowite zignorowanie ustawowych przesłanek nałożenia kary takiej jak kwestionowana, w szczególności przez niczym nieuzasadnione wymierzenie jej w maksymalnej wysokości ustawą przewidzianej, bez jakiegokolwiek racjonalnego wyjaśnienia przyczyn takiego orzeczenia; 3. nadto także naruszenie art. 145 §1 punkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 189a i nast. k.p.a. poprzez ich całkowite pominięcie w sprawie, mimo iż przepisy te znajdują pełne zastosowanie do kar takich jak przedmiotowa, co dotyczy w szczególności art. 189f k.p.a., gdzie uregulowano zagadnienie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej między innymi w sytuacji zaprzestania naruszenia prawa - co w sprawie niniejszej z całą pewnością ziściło się, zatem wymagało wnikliwej analizy na tle wskazanych przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczeń organów pierwszej i drugiej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji - według norm przepisanych. Dodatkowo wniesiono o przeprowadzenie, w postępowaniu przed NSA, dowodu z załączonych dokumentów, wskazując, iż mają one zasadnicze znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, a przy tym ich przeprowadzenie nie wpłynie w żaden sposób na przedłużenie postępowania. III Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ wnosząc o jej oddalenie, zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ wniósł także o oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, jako wniosku spóźnionego i nieprzydatnego dla sprawy, a przede wszystkim do skargi kasacyjnej nie załączono żadnych dokumentów, które miałyby być przedmiotem wniosku strony skarżącej. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Brak też podstaw do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie podważają skutecznie zgodności z prawem stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu o nałożeniu na skarżącego jako prezesa zarządu spółki kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry uznał, że przeprowadzone przez organ ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a także zaakceptował dokonaną na ich podstawie ocenę, że skoro spółka była urządzającym gry hazardowe na automatach poza kasynem, bez zezwolenia lub bez dokonanego zgłoszenia, prawidłowo na podstawie przepisów m.in. art. 89 ust. 3, ust. 4 pkt 8, art. 90 ust. 1 pkt 1, ust. 1a i ust. 1b pkt 1 u.g.h. nałożono karę pieniężną na skarżącego, który w tym czasie był prezesem zarządu tej spółki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut zawarty w puncie 1 petitum skargi kasacyjnej kwestionujący przyjęty w sprawie pogląd, że skarżącego można uznać za urządzającego gry na automatach na podstawie art. 89 ust. 3 i ust. 4 pkt 8 u.g.h., pomimo że w dacie orzekania nie pełnił już żadnych funkcji w spółce. W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 19 grudnia 2017 r. i po ustaleniu, że w lokalu przy ul. [...] w G. ujawniono urządzenia do gier hazardowych należące do spółki, Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu wszczął postępowanie, a następnie wydał decyzję w dniu 19 marca 2018 r. nr 398000-COP.4246.287.2017.ADB, którą wymierzono ww. spółce karę pieniężną w wysokości 300 000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach zlokalizowanych w kontrolowanym lokalu, którą utrzymano w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 14 listopada 2019 r. nr 3001-IOA.4246.187.2018.MKo, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na tę decyzję prawomocnym wyrokiem z 23 września 2020 r., sygn. akt III SA/Po 26/20. Prawomocnie zostało zatem przesądzone, że spółka była podmiotem urządzającym gry na automatach w skontrolowanym lokalu. Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki od 28 września 2017r. do 8 września 2020 r. Z przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jednoznacznie wynika, że ustawodawca sankcjonuje karą pieniężną urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.g.h. grami hazardowymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach. Gry na automatach zostały zdefiniowane w art. 2 ust. 3, 4, 5 u.g.h. Z dniem 1 kwietnia 2017 r. na mocy ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88) weszły w życie przepisy art. 89 ust. 3 oraz art. 90 ust. 1a i 1b pkt 1 u.g.h. Mocą tych przepisów wprowadzono odpowiedzialność osób pełniących funkcje kierownicze lub wchodzących w skład organów zarządzających podmiotami urządzającymi gry hazardowe bez wymaganej koncesji, zezwolenia bądź zgłoszenia. Zgodnie z art. 89 ust. 3 u.g.h. niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Ta zmiana polegająca na rozszerzeniu katalogu podmiotów podlegających karze pieniężnej, podyktowana była koniecznością dążenia do zminimalizowania występowania negatywnych zjawisk społecznych związanych z hazardem, w szczególności występowania zjawiska szarej strefy. Jak wynika ze stanowiska projektodawców: "Stanowi to znaczące rozszerzenie katalogu podmiotowego, jednakże konieczność taka wynika z chęci realizacji postulatu zapewnienia najwyższego możliwego poziomu ochrony obywateli przed negatywnymi skutkami hazardu". Dalej zaś wskazano, że "Nałożenie proponowanych w projekcie i przedstawionych powyżej obowiązków przy jednoczesnym braku sankcji za ich naruszenie prowadziłoby do ich fasadowości. Byłoby to również niedopuszczalnym zaniedbaniem państwa, którego głównym celem w zakresie polityki gier hazardowych jest ochrona obywateli". Kara przewidziana w art. 89 ust. 3 u.g.h. nie jest karą obligatoryjną, ani karą wymierzaną w sztywnej wysokości. Zastosowanie tej sankcji zależy od zaistnienia dwóch okoliczności: po pierwsze - od potwierdzonego faktu pełnienia przez stronę funkcji kierowniczej w składzie organu zarządzającego albo członkostwa w składzie organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia i po drugie – od pełnienia ww. funkcji w czasie gdy zarządzany przez tę osobę podmiot urządzał gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 362/19). W świetle powyższego zasadnie w niniejszej sprawie uznano, że dokonane przez organy ustalenia faktyczne dotyczące działalności spółki kierowanej przez skarżącego i ich ocena prawna, następnie zaakceptowane przez WSA, odpowiadały sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej zrekonstruowanej z art. 89 ust. 3 u.g.h., w przedstawionym powyżej jego rozumieniu. W toku postępowania ustalono bowiem, iż skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki w czasie kiedy spółka ta dopuściła się wskazanych powyżej naruszeń przepisów u.g.h. Na podstawie wpisów do Krajowego Rejestru Sądowego ustalono, że 28 września 2017 r. dokonano wpisu ujawniającego pełnienie przez skarżącego funkcji prezesa zarządu spółki, który to wpis uległ wykreśleniu z dniem 8 września 2020 r., kiedy zgłoszono pełnienie ww. funkcji przez inną osobę. Aktywność skarżącego działającego w imieniu spółki sprowadzała się chociażby do tego, że to skarżący podpisał umowę najmu lokalu użytkowego z 17 sierpnia 2017 r. (położonego w G. przy ul. [...]) i zatrudniał osoby do obsługi kontrolowanego lokalu. W dniu przeprowadzonych czynności kontrolnych w lokalu, tj. 19 grudnia 2017 r., skarżący pełnił funkcję, o której mowa w art. 89 ust. 3 u.g.h., a zatem prawidłowo organy celno-skarbowe ustaliły, a Sąd pierwszej instancji zaakceptował to, że wystąpiła przesłanka do wszczęcia postępowania administracyjnego wobec skarżącego i wymierzenia stosownej kary pieniężnej, nawet jeżeli w chwili wydania decyzji skarżący zaprzestał pełnienia funkcji prezesa zarządu spółki. Za chybiony zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy też uznać zarzut zawarty w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, kwestionujący prawidłowość ustalenia wysokości kary pieniężnej. Z ustawy o grach hazardowych wynika, iż karę przewidzianą w art. 89 ust. 3 u.g.h. wymierza się w wysokości do 100 000 złotych (art. 89 ust. 4 pkt 8 u.g.h.). Ustalając wysokość kary organ ma obowiązek uwzględnić skalę prowadzonej działalności, czas trwania naruszenia oraz sytuację finansową podmiotu podlegającego karze (art. 90 ust. 1a oraz ust. 1b pkt 1 u.g.h.). Wysokość przedmiotowej kary nie stanowi zatem kwoty sztywnej ani nie jest karą obligatoryjną. Rozważania dotyczące ustalania jej wysokości muszą więc być w jak największym stopniu zindywidualizowane i odniesione do konkretnego zdarzenia stanowiącego delikt administracyjny. W rozpoznawanej sprawie te wymogi zostały przez organ spełnione. Organ wymierzając karę pieniężną zasadnie wziął pod uwagę czas trwania naruszenia ustawy o grach hazardowych spółki kierowanej przez skarżącego jako prezesa zarządu spółki, tj. to, że skarżący funkcję prezesa zarządu spółki pełnił od 28 września 2017r. do 8 września 2020 r. Prawidłowo uwzględniono także skalę prowadzonej działalności wskazując, że w ww. okresie nastąpiło nie tylko ujawnienie deliktu stanowiącego podstawę do wszczęcia niniejszego postępowania, ale także w czasie pełnienia funkcji prezesa przez skarżącego nałożono na spółkę jeszcze inne kary za urządzanie gier hazardowych bez zezwolenia w łącznej kwocie 600 000 zł. Spółka prowadziła więc działalność związaną z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych nie tylko na terenie województwa wielkopolskiego, ale również dolnośląskiego. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że spółka osiągnęła w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. przychód z prowadzonej działalności w wysokości 1 242 167,83 zł, co wskazywało, że była podmiotem osiągającym wysokie przychody. Organ wsparł się też dodatkowo szacunkowymi danymi dotyczącymi średniego rocznego przychodu z automatu znajdującego się poza kasynem gry, przedstawionymi w uzasadnieniu do rządowego projektu nowelizacji u.g.h. z 2016 r. Wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 3 uzasadnienia), odwołanie się do faktu prowadzenia przez Spółkę nielegalnej działalności także poza terenem województwa wielkopolskiego, nie stanowiło przekroczenia granic niniejszej sprawy. Był to fakt wzięty pod uwagę przez organ jako jedna z przesłanek przy ustalaniu wysokości kary, a nie jako podstawa odpowiedzialności skarżącego wskazana w postanowieniu o wszczęciu postępowania. Prawidłowo także organ pierwszej instancji chcąc dokonać analizy finansowej skarżącego, w dniu 23 maja 2018 r. wezwał skarżącego do złożenia wypełnionego oświadczenia o stanie majątkowym. Ponieważ skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi, uwzględniono w tym zakresie dostępne dane dotyczące posiadanych przez niego udziałów w jeszcze dwóch innych spółkach oraz wykazywanych w PIT 36 i PIT 8 dochodów za rok 2019 r. i wskazano, że są one wysokie, przekraczając wysokość wymierzonej kary. Zgodzić należy się zatem z Sądem pierwszej instancji, że organy wymierzając skarżącemu karę pieniężną w maksymalnej wysokości, ustaliły i oceniły wszystkie wymagane ustawą przesłanki, tj. skalę działalności, czas jej trwania i sytuację finansową skarżącego, prawidłowo uzasadniając zasadność wymierzenia kary w maksymalnej wysokości. Tych ustaleń skarga kasacyjna skutecznie nie podważyła, ograniczając się jedynie do ogólnego ich zakwestionowania, bez żadnych konkretnych argumentów. Nie doszło w tej sprawie do zarzuconego "cynicznego uniku proceduralnego" (s. 7 skargi kasacyjnej) i "uwzględniającego sytuację finansową podmiotu karanego (...) całkowitego braku takiego ustalenia" (s. 6 skargi kasacyjnej). Chybiony jest także w ocenie NSA zarzut zawarty w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z "art. 189a i nast. kpa (...) co dotyczy w szczególności art. 189f k.p.a." "poprzez całkowite pominięcie tych przepisów w sprawie, mimo że przepisy te znajdują pełne zastosowanie do kar takich jak przedmiotowa". Nie był wprawdzie trafny pogląd Sądu pierwszej instancji, że z art. 8 i art. 91 u.g.h. które przewidują, że do postępowań określonych w u.g.h., w tym do kar pieniężnych o których mowa w art. 89 u.g.h., stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, wynika podstawa do całkowitego niestosowania w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, przepisów działu IVa k.p.a., w tym art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 902/25). Wadliwość tego fragmentu rozważań Sądu Wojewódzkiego nie miała jednak wpływu na treść zaskarżonego wyroku, albowiem Sąd ten prawidłowo oddalił skargę uznając brak podstaw do zastosowania tych przepisów k.p.a. w tej sprawie. Konstrukcja zarzutu kasacyjnego zawartego w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim nie został w nim dokładnie określony przepis, którego naruszenie zarzuca skarżący. Precyzyjność komunikatu formułowanego w skardze kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem skargi kasacyjnej, ale także z jego treścią, NSA jest bowiem związany podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami. Wskazanie zatem jedynie ogólnie na "art. 189a i nast. kpa" nie może być uznane za czyniące zadość koniecznym w tym zakresie wymogom, a co za tym idzie i za skuteczne podważenie zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Wymaga przy tym podkreślenia, że z treści art. 189a k.p.a. oraz zawartych w jego § 2 i § 3 zastrzeżeń wynika, że przepisy Działu IVa k.p.a. mogą mieć zastosowanie w danej sprawie w całości (§ 1) lub w pewnym zakresie (§ 2), albo nie mieć w ogóle zastosowania (§ 3), a wobec tego niezbędne jest wykazanie pełnego lub częściowego zakresu zastosowania w rozpoznawanej sprawie wymienionych przepisów prawa, czego w skardze kasacyjnej nie sprecyzowano. W odniesieniu natomiast do art. 189f k.p.a. za warunek konieczny należy uznać wykazanie istnienia jednej z określonych nim przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz pominięcie jej przez organ administracji publicznej oraz wojewódzki sąd administracyjny. Tylko to mogłoby uzasadniać ocenę odnośnie do istotnego wpływu zarzucanego naruszenia tego przepisu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 516/20). Wśród tych przesłanek ustawa wymienia w szczególności znikomą wagę naruszenia prawa oraz zaprzestanie naruszenia prawa, żadna z nich w tej sprawie jednak nie zachodzi. Waga naruszenia, co zasadnie w tej sprawie stwierdzono, nie była znikoma, z czym skutecznie nie polemizuje skarżący kasacyjnie, ograniczając się jedynie do ogólnego zakwestionowania tego poglądu. Zaprzestanie naruszenia prawa, na które powołuje się skarżący kasacyjnie, nastąpiło zaś dopiero po przeprowadzonej kontroli, na skutek zatrzymania przez organ spornych automatów do gry, podczas gdy przewidziane w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zaprzestanie naruszenia prawa odnosi się do dobrowolnego przerwania stanu naruszenia prawa przez jego sprawcę przed stwierdzeniem tego stanu przez upoważniony organ administracji. Nie zasługiwał na uwzględnienie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów. Także ten wniosek nie został w skardze kasacyjnej sprecyzowany i nie dołączono do skargi kasacyjnej żadnych dokumentów, natomiast zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Przewidziany zatem w art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjątek umożliwiający przeprowadzenie postępowania dowodowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dokonującym kontroli legalności orzeczeń sądów wojewódzkich, dotyczy jedynie możliwości uzupełniającego dowodu z dokumentu niezbędnego dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i to pod warunkiem, że nie przedłuży nadmiernie postępowania w sprawie. Taki przypadek w niniejszej sprawie nie zachodził. Ze wskazanych powodów skarga kasacyjna, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw, została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a., ponieważ wyrok odpowiada prawu (punkt 1 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota 5400 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia z tytułu udziału w rozprawie przed NSA i sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji (punkt 2 sentencji).