II GSK 1415/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 17 marca 2011 r.; sygn. akt I SA/Rz 149/11 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] grudnia 2010 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. postanowieniem z 17 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 149/11 odrzucił skargę A. W. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w R. z [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że zaskarżona decyzja została A. W. doręczona w odpisie 10 stycznia 2011 r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia doręczenia. W dniu 8 lutego skarżąca nadała skargę w UP adresując ją bezpośrednio do WSA w R. Sąd przekazał skargę organowi na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 lutego 2011 r. Organ przekazał Sądowi skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią 9 marca 2011 r. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR, a nie bezpośrednio do Sądu. Termin do wniesienia skargi upływał 9 lutego 2011 r., zaś skarga została przekazana przez Sąd 10 lutego 2011 r. W związku z tym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jako wniesiona z uchybieniem terminu. A. W. od powyższego postanowienia złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła przedmiotowe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i nadanie biegu sprawie poprzez skierowanie skargi do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. Zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przez niezasadne odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, podczas gdy strona adresując dwie skargi w tym do WSA w R. wniosła skargę także w terminie (8 lutego 2011 r.) za pośrednictwem organu II instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, że już w odpowiedzi na skargę stwierdził, że skarżąca wniosła skargę za jego pośrednictwem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, iż w sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 p.p.s.a., odnieść się należało do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zasadniczym dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenia faktyczne dotyczące, kiedy oraz za czyim pośrednictwem została wniesiona skarga na decyzję Dyrektora P. O/ Regionalnego ARiMR z [...] grudnia 2010 r. Kwestia wnoszenia pism, z którymi ustawa łączy skutki procesowe, jest zagadnieniem szczególnie istotnym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywoływać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia jej prawa do sądu. Stąd też istnieje potrzeba wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji za bezsporne przyjął, że skarżąca 8 lutego 2011 r. nadała w Urzędzie Pocztowym bezpośrednio na adres WSA w R. skargę na powyższą decyzję, następnie Sąd 10 lutego 2011 r. przekazał skargę Dyrektorowi P. O/ Regionalnego ARiMR, a więc po upływie ustawowego terminu. Skarga kasacyjna i wnioski w niej zawarte zmierzają do podważenia, iż skarga została nadana jedynie bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. Okoliczności podane w skardze kasacyjnej prowadzą do stwierdzenia, że skarżąca nadała dwa pisma zawierające skargę, jedno na adres Sądu, a drugie na adres organu. O tym, iż skarżąca nadała przesyłkę ze skargą za pośrednictwem organu świadczy potwierdzenie nadania przesyłki listowej poleconej (kopia - k. 51 akt WSA w R.), z którego wynika, iż 8 lutego 2011 r. skarżąca nadała dwie przesyłki listowe - jedną na adres Sądu, drugą na adres Dyrektora O/ Regionalnego ARiMR w R.. Przesyłka zaadresowana na adres organu została doręczona adresatowi 11 lutego 2011 r., co wynika z pisma Poczty Polskiej z 11 kwietnia 2011 r. dotyczącego przesyłki z 8 lutego 2011 r. (k. 52 akt WSA w R.). W piśmie tym Poczta poinformowała, że odbiór przesyłki pokwitowała osoba uprawniona ARiMR w R. O fakcie wniesienia skargi za pośrednictwem organu świadczy również oświadczenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, w której organ stwierdza bezpośrednio, iż skarga na decyzję Dyrektora P. O/ Regionalnego ARiMR wniesiona została 8 lutego 2011 r. za jego pośrednictwem. Organ potwierdził to oświadczenie również w piśmie z [...] maja 2011 r. (k. 82 akt WSA w R.) oraz w odpowiedzi na skargę kasacyjną rozpoznawaną w niniejszym postępowaniu. Okoliczność ta z pewnością ma zasadniczy wpływ na wynik sprawy, wobec czego należy stwierdzić, że WSA w R. odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. dopuścił się naruszenia tego przepisu uznając, wbrew temu co zostało powyżej wykazane, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.