II GSK 1463/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Op 480/16 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Op 480/16, oddalił skargę M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] lutego 2016 r., w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Od powyższego wyroku M. F. złożył skargę kasacyjną, a ponadto wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a jej wykonanie może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw, w postaci utraty przez skarżącego pracy. Ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania zawodu diagnosty, jednakże skarżący mimo to będzie pozostawał bez pracy. Wnioskujący o wstrzymanie wykonania stwierdził, że z uwagi na jego wiek, jak i doświadczenie zawodowe wyłącznie w zakresie wykonywania badań diagnostycznych, wykonanie zaskarżonej decyzji może przynieść nazbyt dolegliwe i nieodwracalne skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając złożony w toku postępowania kasacyjnego wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z treścią art. art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Tym samym powinien on dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie, pomimo ciążącego na skarżącym obowiązku, nie wykazał on zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się do twierdzenia, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw – utraty pracy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak ogólnie sformułowane we wniosku argumenty nie spełniają przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, a w konsekwencji skutkują oddaleniem tego wniosku. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego sytuacji życiowej i zawodowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Utrata uprawnień przez skarżącego nie może być zakwalifikowana jako nieodwracalny skutek, gdyż skarżący w przypadku korzystnego dla niego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, będzie mógł "odzyskać" dotychczasowe uprawnienia. Brak zaś obecnie możliwości wykonywania dotychczasowych czynności, nie pozbawia skarżącego możliwości uzyskiwania dochodów z tytułu wykonywania innej pracy. W świetle powyższego NSA uznaje, że M. F., wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał zatem, aby zastosowanie wobec niego tego środka prawnego było zasadne. Przedstawione we wniosku informacje są bardzo ogólne i nie obrazują ryzyka wystąpienia nieodwracalnych, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie ogólnikowej argumentacji nie mógł również stwierdzić zaistnienia drugiej z ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (np. w majątku skarżącego). Uzasadnienie wniosku w znacznej części przytacza wyłącznie ustawowe brzmienie przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej i jest niewystarczające do tego, by sąd kasacyjny mógł dokonać rzetelnej oceny stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji musiało to skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, ani przekonujących argumentów z których wynikałoby, że zastosowanie wnioskowanej instytucji prawnej byłoby uzasadnione w jego przypadku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.