II GSK 1475/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1061/10 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]; [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1061/10, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Komendant Rejonowy Policji W. [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] nałożył na A. Sp. z o.o. ograniczoną na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) karę pieniężną w kwocie 15.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego: bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (8.000,00 zł); pojazdem, w którym był umieszczony i używany taksometr (5.000,00 zł); pojazdem, na dachu którego było zamontowane urządzenie techniczne (5.000,00 zł). Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2010r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że ustalenia stanu faktycznego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie budziły żadnych wątpliwości. Po pierwsze, w pojeździe, mimo że nie był on taksówką zamontowano taksometr fiskalny współpracujący z kasą fiskalną. Po drugie, osoba kierująca pojazdem okazała wypis z licencji wystawionej dla innego podmiotu niż A. Sp. z o.o. Z zeznań osoby kierującej pojazdem i dobowego raportu fiskalnego wynikało, że przewóz był wykonywany na rzecz spółki A. Po trzecie, na dachu pojazdu niebędącego taksówką było zamontowane urządzenie techniczne (podświetlany baner). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. A. Sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi Komendant Stołeczny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację dotychczas wyrażoną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji wskazał, że z ustaleń Policji wynika, iż spółka A. nie posiadała licencji ani na wykonywanie przewozów okazjonalnych, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Ustalenie to nie zostało przez spółkę zakwestionowane. Przede wszystkim, nie przedłożyła ona organowi wypisu ze stosownej licencji. Na przyjęcie takiego stanowiska nie miała wpływu okoliczność, że w trakcie kontroli w pojeździe nie było pasażera, ponieważ osoba kierująca pojazdem zeznała, iż wykonywała transport drogowy na rzecz skarżącej spółki. Ponadto, z pism złożonych w postępowaniu administracyjnym i argumentacji skargi wynika, że w dniu kontroli spółka wykonywała przewozy okazjonalne – na co nie posiadała licencji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji dokumentacja skontrolowanego pojazdu, zeznanie osoby nim kierującej i utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby dokonującej kontroli, stanowiły wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń z art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. A. Sp. z o.o. zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o uchylenie tegoż wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., p.p.s.a.) naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 5 u.t.d. poprzez równoczesne nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji (art. 5 ust. 1 u.t.d.) oraz nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu okazjonalnego osób, to jest przewozu wykonywanego przez podmiot posiadający uprawnienia wynikające z posiadania licencji, zaś wykonującego przewóz z naruszeniem zakazu umieszczenia w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego (art. 18 ust. 5 u.t.d.), 2. prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 u.t.d. poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, 3. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 u.t.d. poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego brak posiadania przez spółkę A. licencji na przewóz osób, podczas gdy skarżąca posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego osób, 4. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., poprzez uznanie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany taksometr, a nie drogomierz, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia, 5. prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika okoliczność aby na pojeździe zamontowano lampę lub urządzenie techniczne, które konstrukcyjnie odpowiada zakazowi określonemu w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., bowiem z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynika okoliczność, iż na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech powyższych urządzeń; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania: 1. w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa oraz art. 151 ppsa, przez nieuwzględnienie skargi na decyzję Komendanta Stołecznego Policji, podczas gdy decyzja wydana przez organ administracyjny pierwszej instancji, została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 75 oraz art. 56 ust. 1 i art. 89 ust. 2 utd, bowiem karę pieniężną za naruszenie przepisów utd nałożono decyzją administracyjną wydaną na podstawie protokołu kontroli, podczas gdy art. 75 utd zawiera zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli i nie daje możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a/ oraz lit. c/ utd; 2. w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność – że w dniu [...] września 2006 r. w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec spółki art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d., 3. w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku za prawidło ustaloną przez organy administracyjne okoliczność – że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera – osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem, 4. w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji w skarżonym wyroku, iż w samochodzie był zamontowany taksometr, podczas gdy w pojeździe zamontowano dalmierz oraz przyjęcie, że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem które posiada swoją legalną definicję), a drogomierzem – dalmierzem (to jest urządzeniem niespełniającym cech taksometru), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. wobec skarżących oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną, 5. w postaci naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji w skarżonym wyroku, poprzez uznanie, iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, to jest okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), podczas gdy na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech lampy lub innego urządzenia technicznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej wnosząca tę skargę podała przede wszystkim, że podczas kontroli drogowej nie stwierdzono jakoby w skontrolowanym samochodzie przewożono konkretne osoby. Nie pozwoliło to jednoznacznie wykazać wykonywania przewozu okazjonalnego osób, ani jakiegokolwiek innego przewozu. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji błędnie zrównał drogomierz-dalmierz z taksometrem, jak też błędnie stwierdził, że spółka wykonywała przewóz okazjonalny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten wyznacza zakres właściwości sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu. Dokonał kontroli, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a zatem orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. nie mógł być uznany za uzasadniony. Zarzucając naruszenie art. 141 p.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała, który z wymienionych w tym przepisie paragrafów naruszył Sąd pierwszej instancji. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej określonym w art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia może koncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego i nie może z własnej inicjatywy ustalać, który przepis stanowi podstawę skargi kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W takim przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę wyroku i wskazał prawne przyczyny oddalenia skargi. Dotyczy to w szczególności prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń obejmujących wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu używania taksometru i zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu kontroli pojazdu oraz świadectwie legalizacji ponownej taksometru. Z treści tych dowodów wynika, że w skontrolowanym pojeździe umieszczony był taksometr fiskalny, a nie drogomierz jak twierdzi wnosząca skargę kasacyjną. Okoliczność umieszczenia w pojeździe taksometru wynika z protokołu kontroli. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę wyroku ustalenia dotyczące umieszczenia w skontrolowanym pojeździe taksometru, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. oraz benera z napisem "[...]" na dachu pojazdu. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu kontroli pojazdu. Umieszczenie na dachu pojazdu banera reklamowego (nazywanego przez skarżącą kasacyjnie "plastykową puszką"), spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że na dachu pojazdu umieszczona została podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne) nie jest trafny, gdyż z protokołu kontroli pojazdu wynika w sposób jednoznaczny, iż był on oznakowany przedmiotem wskazanym w tym przepisie. Wbrew twierdzeniom strony, uznanie listwy (opisanej w protokole kontroli) za lampę lub inne urządzenie techniczne nie wymagało specjalistycznej wiedzy. Wobec brzmienia art. 18 ust. 5 u.t.d. nie ma znaczenia, czy urządzenie to (baner reklamowy) było podłączone do instalacji elektrycznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wprowadzenie zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. było niewątpliwie podyktowane potrzebą zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, a także pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju przewozu. W związku z tym, Sąd pierwszej instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że umieszczony na dachu pojazdu podświetlany baner z napisem "[...]" i numerem telefonu naruszał zakaz ustanowiony w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Nie budzi również wątpliwości, że urządzenie zamontowane w skontrolowanym samochodzie jest taksometrem, w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Dodać trzeba, że drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną uznawany jest za urządzenie równoważne dla taksometru – w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. – z uwagi na cel jakiemu służy. Jego zadaniem jest wyliczenie należności za wykonywany przewóz (por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 911/08). W związku z przedstawioną wyżej argumentacją, a także wziąwszy pod uwagę uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji nie ma podstaw do uznania, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia okoliczności faktycznych zostały poczynione przez organ administracji publicznej i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego należy zauważyć, że większość z nich ściśle wiąże się z zarzutami procesowymi. Z uwagi na niepodważone ustalenia stanu faktycznego wskazujące, że w skontrolowanym pojeździe znajdował się baner reklamowy i zamontowany w nim był taksometr, skutku nie mogły odnieść zarzuty naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można też podzielić zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 5 u.t.d. W myśl art. 18 ust. 5 u.t.d. "przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczenia na pojeździe urządzeń z nazwą, adresem i telefonem przewoźnika, c) umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych". Z brzmienia tego przepisu wynika, że przesłanką jego zastosowania jest sam fakt wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem służącym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Skoro ustawodawca z samym stanem "wykonywania" przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem służącym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wiąże zakazy określone w lit. a), b) i c) art. 18 ust. 5 u.t.d., to nie ma podstawy do przyjęcia tezy, aby warunkiem zastosowania tego przepisu było "wykonywanie" wskazanego rodzaju transportu drogowego jedynie na podstawie odpowiedniego aktu władzy publicznej. Wprawdzie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wynika, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, ale zapis taki nie wyklucza, że podmiot nieposiadający licencji, a więc nieuprawniony do wykonywania transportu drogowego, tego rodzaju działalność podejmie. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji powoduje konieczność wymierzenia kary pieniężnej określonej w lp. 1.1. załącznika do u.t.d. Konieczność wymierzenia z tego tytułu kary pieniężnej nie eliminuje jednak potrzeby nałożenia kar pieniężnych za złamanie zakazów z art. 18 ust. 5 u.t.d. określonych w lp. 2.9. załącznika do u.t.d. (w omawianej sprawie nałożono kary pieniężne określone w lp. 2.9.1. i 2.9.3. za złamanie zakazów z art. 18 ust. 5 lit. a i c u.t.d.). Należy stwierdzić, że ratio legis wprowadzenia uregulowania z art. 18 ust. 5 u.t.d. polegało na zapewnieniu rozróżnienia działalności przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d., od działalności innych przewoźników wykonujących przewozy osób (bez licencji z art. 6 ust. 1 u.t.d.). Nie ulega też wątpliwości, że cechy pojazdu określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. charakteryzują z punktu widzenia potencjalnych klientów taksówkę. Dla nałożenia sankcji za naruszenie art. 18 ust. 5 u.t.d. nie ma znaczenia, czy przedsiębiorca, który nie zastosował się do wspomnianych zakazów posiada wymaganą licencję na wykonywanie transportu drogowego, czy też takiej licencji nie posiada. Zarówno wykładnia językowa, jak i celowościowa przepisów u.t.d. nie daje podstaw do przyjęcia, że racjonalny ustawodawca stawiałby w korzystniejszej sytuacji przedsiębiorców naruszających zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. a nieposiadających licencji na transport drogowy niż przedsiębiorców, którzy do takich zakazów się nie stosują, ale licencję na transport drogowy posiadają. Taka wykładnia mogłaby prowadzić do niedopuszczalnych wniosków, że w sytuacji umieszczenia w pojeździe lub na pojeździe urządzeń lub oznaczeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., "bardziej opłacalne" jest wykonywanie transportu takim pojazdem bez posiadania licencji na transport drogowy niż z taką licencją - skoro z jednej strony nie trzeba byłoby ponosić kosztów uzyskania licencji, a z drugiej strony, mimo zaistnienia takiego uchybienia, przedsiębiorcy groziłaby jedynie kara za naruszenie art. 5 ust. 1 u.t.d. W okolicznościach sprawy, wnosząca skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. wykonywała działalność w zakresie opisanym w art. 18 ust. 5 u.t.d., bez licencji. Okazana w trakcie kontroli licencja nie została wydana na jej rzecz, tylko na rzecz innego podmiotu. Licencja ta została wydana jedynie na wykonywanie krajowego transportu osób, natomiast nie na wykonywanie transportu drogowego taksówką. A zatem wymierzenie skarżącej kasacyjnie kar za załamanie zakazów z art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. było zgodne z prawem. Należy również mieć na uwadze, że zakazy z art. 18 ust. 5 u.t.d. nie mogą dotyczyć wykonywania przewozów okazjonalnych przez tych przedsiębiorców, którzy dysponujących licencją, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów Sąd podjął na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uwzględniając trudną sytuację finansową strony wnoszącej skargę kasacyjną