II GSK 1543/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 1543/15 w sprawie ze skargi A. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 276/11 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1643/10 w sprawie ze skargi A. G. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: sprostować wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 1543/15 w ten sposób, że w pkt 2 sentencji wyroku błędnie wpisane słowa "Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi" zastąpić słowami "Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej". W postanowieniu o kosztach postępowania sądowego zawartym w pkt 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 9 marca 2016 r. o sygn. akt II GSK 1543/15, omyłkowo oznaczono podmiot zobowiązany do zwrotu kosztów postępowania sądowego. W konsekwencji nieprawidłowo wskazano, że koszty te ma ponieść Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi chociaż nie ma wątpliwości, iż koszty należało zasądzić od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej [który kieruje obecnie działem rybołówstwo, co wynika z treści § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1909)], na rzecz A. G. NSA podjął takie rozstrzygnięcie o kosztach, ponieważ uwzględnił skargę A. G. o wznowienie postępowania oraz pismo skarżącego z dnia [...] marca 2016 r. (modyfikujące wniosek z punktu 2 skargi) i wniosek o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje sądowe oraz kosztów postępowania wznowieniowego. NSA zastosował więc art. 200 i art. 203 pkt 1 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zaistniały błąd, jako mający oczywisty charakter, wymagał sprostowania i dlatego stosownie do art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.