II GSK 1550/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi o wznowienie postępowania G. H., K. L., J. P. zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 630/11 w sprawie ze skargi kasacyjnej G. H., K. L., J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1895/10 w sprawie ze skargi G. H., K. L., J. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie 1. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 630/11 oraz poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1895/10 i umarza postępowanie sądowe; 2. zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej solidarnie na rzecz G. H., K. L., J. P. 10000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 630/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. H., K. L. i J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1895/10 w sprawie ze skarg G. H., K. L. i J. P. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie, na podstawie § 2 pkt 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671). W piśmie z dnia 23 czerwca 2015 r. G. H., K. L. i J. P. złożyli skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), podając jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt K 31/13, zgodnie z którym § 2 - § 5 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2005 r. w zakresie, w jakim określają dolne granice kar pieniężnych, są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) w zw. z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w całości oraz uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1895/10 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania w obu instancjach oraz kosztów postępowania wznowieniowego. Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania, skarżący podkreślili, że Trybunał Konstytucyjny uznał, iż w ustawie o rybołówstwie nie została ustanowiona dolna granica kar, zaś minister, ustalając w rozporządzeniu z dnia 21 kwietnia 2005 r. dolne stawki kar, spowodował, że w przypadku stwierdzenia określonego naruszenia, organ wymierzający karę nie może nałożyć kary w wysokości niższej niż przewidziana w rozporządzeniu. W konsekwencji uniemożliwił realne stosowanie kryterium szkodliwości czynu. Zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie, minister miał jedynie "zróżnicować" kary przewidziane w ustawę, co nie może być odczytane, jako upoważnienie do "zaostrzenia" regulacji w stosunku do stanu prawnego wynikającego z decyzji ustawodawcy. Regulacja zawarta w rozporządzeniu z 2005 r., w ocenie Trybunału, pogarsza sytuację podmiotu: ustanawia dolny pułap odpowiedzialności, podczas gdy w ustawie takiego pułapu brak. Odpowiedź na skargę o wznowienie złożył Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej - wskazując rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1909). Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz uchylenie wyroku WSA w W. z dnia 23 listopada 2010 r. o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że po przeprowadzeniu wznowionego na wniosek skarżących postępowania administracyjnego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi piętnastoma decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015 r. – po rozpatrzeniu wniosków o wznowienie postępowania - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił wszystkie ww. decyzje z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzające je decyzje [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej i umorzył postępowania. Kolejnym pismem procesowym z dnia skarżący, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, zgłosili dodatkowo wniosek o umorzenie postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest zasadna. Zgodnie z art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W myśl § 2, zdanie pierwsze, w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II GPS 1/10, przesądził przy tym, że przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien stosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w sprawie". W rozpoznawanym przypadku poza sporem podstawą prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć był § 2 pkt 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie, o niezgodności którego z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt K 31/13, ogłoszonym w Dzienniku Ustaw RP z dnia 27 marca 2015 r. W tym stanie rzeczy żądanie wznowienia postępowania - skargą wniesioną w terminie i opartą na ustawowej przesłance - było zasadne i zachodziły podstawy do rozpoznania sprawy na nowo, stosownie do regulacji zawartej w art. 282 § 1 p.p.s.a. Trybunał Konstytucyjny przywołanym wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., w punkcie 4 a) sentencji orzekł, że § 2 - 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie, w zakresie w jakim określają dolne granice kar pieniężnych są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy o rybołówstwie w zw. z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Skoro zatem - jak już wskazano - rozstrzygnięcia organów, kontrolowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o wymierzeniu skarżącym kar pieniężnych, wydano na podstawie § 2 pkt 22 powołanego wyżej rozporządzenia, to znaczy, że stwierdzona podstawa wznowienia postępowania miała wpływ na treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Tym samym w granicach - jakie zakreśla podstawa wznowienia - wniosek o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 630/11 oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1895/10, zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 282 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i znajdującym zastosowanie w sprawie stosownie do art. 2 w zw. z art. 1 pkt 79 tej ustawy - po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Jak wynika z akt sprawy poza sporem jest, że po przeprowadzeniu wznowionego postępowania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylił wydane przez siebie decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji o nałożeniu kar pieniężnych oraz umorzył postępowanie. Postępowanie wszczęte skargami wniesionymi do WSA stało się zatem bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 209, 203 pkt 1 i 205 § 2 i uwzględnieniem art. 202 § 2 i 207 § 2 p.p.s.a. oraz art. 200 i 201 w związku z art. 276 tej ustawy. Kwota zasądzonych kosztów postępowania sądowego obejmuje wpis od skargi o wznowienie i skargi kasacyjnej, opłatę kancelaryjną za odpis wyroku z uzasadnieniem, opłaty pełnomocnictw i opłaty za czynności adwokackie ustalone na podstawie § 14 pkt 2 lit. b w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zastosowanie art. 207 § 2 p.p.s.a. odnośnie części wynagrodzenia pełnomocnika uzasadnia tożsamość spraw rozpoznanych na rozprawie, będących przedmiotem wnoszonych skarg.