II GSK 1572/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. A. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2018 r.; sygn. akt II SA/Sz 214/18 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w A. z dnia [...] stycznia 2018 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 5 marca 2018 r. o sygn. akt II SA/Sz 214/18 oddalił skargę A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w A. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. A. (skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w A. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w A. z dnia [...] października 2017 r. nakładającej na skarżącego karę w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu skarżący podał, że wykonanie kary narazi go na niebagatelną szkodę. Strona stoi na stanowisku, że powyższa kara została wymierzona niesłusznie, a co najmniej przedwcześnie, bez należytego zgromadzenia materiału dowodowego. Natomiast uwzględnienie skargi kasacyjnej spowoduje konieczność zwrotu zajętych kwot, co dla skarżącego oznaczać będzie kilkutygodniowe lub kilkumiesięczne oczekiwanie na odzyskanie "zamrożonych" aktywów, które mógłby w tym czasie zainwestować lub przeznaczyć na utrzymanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zauważyć, że skarżący wnosił już o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i WSA w Szczecinie postanowieniem z 14 marca 2018 r. odmówił uwzględnienia wniosku z tego powodu, że skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania samego wniosku bez jakiegokolwiek jego uzasadnienia. Wnosząc ponownie o udzielenie ochrony tymczasowej, tym razem w skardze kasacyjnej, skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł argumenty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a w istocie słuszności nałożenia na niego kary w wysokości 24 000 zł. Wobec tak sformułowanej argumentacji wniosku należy stwierdzić, że wnioskujący – pomimo ciążącego na nim obowiązku – nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, tak by Sąd rozpoznając wniosek doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyłącznie wykazanie przez skarżącego istnienia tych przesłanek mogłoby wywołać skutek w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W złożonym w tej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sytuacja finansowa skarżącego nie została w żaden sposób zobrazowana. Brak również jakichkolwiek dokumentów zawierających dane w tym zakresie. Skarżący kasacyjnie nie powołał okoliczności pozwalających Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ustalenie, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody i jaki poniósłby uszczerbek w wyniku uiszczenia lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej. Oczekiwanego skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji nie mogły przynieść argumenty skarżącego co do tego, że ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej wiązać się będzie z koniecznością zwrotu zajętych kwot, "co może potrwać kilka tygodni lub nawet miesięcy, co dla strony oznacza zamrożenie środków". Tego rodzaju argumentacja nie odwołuje się bowiem do ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, przez co nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym. Podobnie należy ocenić argumenty zmierzające do zakwestionowania legalności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Zarzuty te będą przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na etapie rozpoznania skargi kasacyjnej, nie mogą jednak służyć wykazaniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.