II GSK 1639/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. Spółki z o.o. w D. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 703/11 w sprawie ze skargi M. P. Spółki z o.o. w D. C. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną I Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę M. P. Sp. z o.o. w D. C. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że w dniu 2 listopada 2010 r. zostało skarżącej doręczone pismo ARiMR z dnia [...] października 2010 r., informujące o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. W dniu 16 listopada 2010 r. spółka wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z 28 stycznia 2011 r., które zostało doręczone skarżącej w dniu 15 lutego 2011 r., czyli po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Sąd I instancji uznał, że strona skarżąca winna wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. do dnia 17 stycznia 2011 r. Skarga została zaś wniesiona w dniu 15 marca 2011 r., a więc po upływie terminu, zatem podlegała odrzuceniu. II M. P. Spółka z o.o. w D. C. zaskarżając postanowienie w całości domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenia kosztów postępowania, a także rozpoznania sprawy w składzie siedmiu sędziów z uwagi na występujące w sprawie zagadnienie prawne. Spółka na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej i rozpoznanie jej na rozprawie z uwagi na: 1. występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polegające na konieczności ustalenia, czy wprowadzając na gruncie art. 53 § 2 p.p.s.a. dwa terminy do wniesienia skargi ustawodawca przewidział sytuację, gdy odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostanie doręczona po upływie 60 dni od wezwania, tj. czy skarżącego obowiązuje wówczas termin sześćdziesięciodniowy od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czy termin trzydziestodniowy od udzielenia odpowiedzi przez organ; 2. oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, gdyż skarżący wskutek nieuzasadnionego odrzucenia skargi i w konsekwencji nierozpoznania merytorycznego skargi, pozbawiony został możliwości obrony swoich praw. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd nie odniósł się do kwestii pouczenia zawartego pod pismem organu – odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wprowadziło skarżącego w błąd co do terminu na wniesienie skargi do WSA. Skargę kasacyjną spółka oparła na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie skarga została złożona po terminie, co doprowadziło do jej odrzucenia i uniemożliwiło ocenę merytoryczną skargi, b) art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i 15 k.p.a. poprzez niewłaściwe pouczenie skarżącego co do terminu na wniesienie skargi do WSA, wskutek czego skarżący de facto stracił prawo do skutecznego wniesienia skargi. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. Nr 72, poz. 619), dalej powoływanej jako ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego informacji o odmowie przyznania pomocy na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Spółka spełniła powyższy warunek i w dniu 16 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie spółka wystąpiła z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa w dniu z 16 listopada 2010 r., a odpowiedź organu została doręczona skarżącej spółce w dniu 15 lutego 2011 r., a zatem już po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W takiej sytuacji skarga do sądu powinna być wniesiona w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, zgodnie z którym z analizy art. 53 § 2 wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tak rozumiany przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do wnoszenia skargi w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Skarga została złożona w dniu 15 marca 2011 r., a więc z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu biegnącego od dnia nadania w placówce pocztowej wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym zasadnie została ona odrzucona przez Sąd I instancji jako wniesiona po terminie. Należy jeszcze zwrócić uwagę, że nie ma racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że pismo ARiMR z dnia [...] października 2010 r. nie zawierało właściwego pouczenia odnośnie trybu wnoszenia skargi do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestionowanym przez skarżącą pouczeniu zostały zawarte wszelkie informacje niezbędne do wniesienia skargi, także odnośnie terminu jej wniesienia. Podano, że "skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli odpowiedzi na wezwanie nie udzielono, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". Reasumując należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom kasatora, skarga na podlegające zaskarżeniu do sądu pismo ARiMR z dnia [...] października 2010 r. została wniesiona z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu i zasadnie została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.