II GSK 1785/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku "A" Spółki z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej "A" Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2495/10 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek. NSA/post.2 – postanowienie dot. wniosku "w toku postępowania" "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zawarła w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 kwietnia 2011 r., o sygn. akt VI SA/Wa 2495/10 wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2010 r., nr[...]. W decyzji tej organ utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 sierpnia 2010 r., którą nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000,00 złotych za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że suma nałożonych kar pieniężnych przekracza 250.000,00 złotych. Jej zdaniem, zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca jest dotknięta wadą nieważności, dlatego wyegzekwowanie kar pieniężnych przed wydaniem prawomocnych orzeczeń przez Naczelny Sąd Administracyjny może doprowadzić do bankructwa przedsiębiorstwa i zwolnienia wszystkich pracowników. Spowoduje to zatem trudne, a wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładających kary pieniężne może znacznie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej, a zapłata łącznej kwoty należności, przekraczającej 250.000 zł w konsekwencji może doprowadzić do bankructwa spółki oraz utraty pracy przez kierowców z nią współpracujących. Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. We wniosku skarżąca nie wskazała na fakty, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku orzekł jak w sentencji.