II GSK 1804/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 260/15 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "A." Spółki z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 260/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2013 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniach [...] i [...] grudnia 2010 r. przeprowadzono kontrolę w jednym z punktów gier na automatach objętych zezwoleniem udzielonym skarżącej. W punkcie znajdowały się trzy automaty należące do spółki. W toku kontroli przeprowadzono eksperyment, polegający na grze na jednym z automatów, który wykazał, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze (5 zł) przekracza wartość określoną w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.; dalej jako: u.g.h.) (0,50 zł). W wyniku kontroli zatrzymano trzy automaty znajdujące się w punkcie gier. Automaty zostały poddane badaniu przez biegłego sądowego R. R. W opinii biegły stwierdził, że żaden z trzech badanych automatów nie jest zgodny z przepisami u.g.h., m.in. ze względu na to, że stawka za udział w jednej grze może być wyższa niż 0,50 zł, a łączna jednorazowa wartość wygranej w grze (bezpośredniej i pośredniej) może przekroczyć 60 zł. Automaty zostały także poddane badaniu przez upoważnioną jednostkę badającą, tj. Laboratorium Celne Izby Celnej w [...]. W konkluzjach opinii w odniesieniu do wszystkich trzech automatów stwierdzono m.in. niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. ze względu na przekroczenie wartości maksymalnej stawki za grę oraz przekroczenie wartości maksymalnej jednorazowej wygranej. Stwierdzono także niespełnienie warunku ochrony przed możliwością modyfikacji oprogramowania z uwagi na możliwość zmiany maksymalnej stawki za grę z poziomu opcji serwisowych bez ingerencji w płytę logiczną oraz bez naruszania plomb jednostki badającej, umożliwiającej ustawienie stawki za grę w wysokości wyższej od wartości dopuszczonej prawem. Na podstawie powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. wymierzył spółce karę pieniężną w łącznej wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił m.in., że nowa u.g.h. z 2009 r. pozwala na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, według przepisów dotychczasowych. Z przepisów wynika, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. W ocenie Dyrektora Izby Celnej ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wszystkie trzy automaty zajęte w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach [...]-[...] grudnia 2010 r. umożliwiają gry, w których wysokość jednorazowej wygranej może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze może być wyższa niż 0,50 zł. Automaty nie spełniają zatem wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych i możliwa jest na nich gra, w których wartości przekraczają wskazane w art. 129 ust. 3 u.g.h. W tej sytuacji gra na takich automatach stanowi grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., której urządzanie jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. Spółka posiadała zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych (w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h.), nie posiadała jednak koncesji na prowadzenie kasyna gry. Skoro spółka wbrew przepisom ustawy, bez wymaganej koncesji urządzała gry na automatach (w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.), podlega odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że organy prawidłowo ustaliły i przekonująco wyjaśniły, że skarżąca nie może powołać się na korzystanie z uprzednio udzielonego zezwolenia, bowiem automaty, na których prowadzone były gry nie spełniały kryteriów uznania za automaty o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h. W dacie kontroli skarżąca posiadała zezwolenie udzielone decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., obejmujące urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier, w którym dokonano kontroli. Skontrolowane automaty zgłoszone zostały rzeczywiście w tym punkcie gier, nie spełniały jednak kluczowych warunków definicyjnych automatu o niskich wygranych, bowiem pozwalały na gry o wygrane przekraczające wartość 60 zł, a jednorazowa maksymalna stawka przekraczała 0,50 zł. Za nietrafny wobec powyższego WSA uznał zarzut, że sporne automaty były eksploatowane legalnie, na podstawie ważnego zezwolenia. Sam fakt zarejestrowania automatów jako automaty o niskich wygranych nie może przesądzać o właściwościach tych automatów, skoro faktycznie nie spełniają one warunków określonych w ustawie, a więc w istocie przestały też spełniać warunki rejestracji. Dalej, Sąd I instancji zaznaczył, że kluczowych dla sprawy ustaleń organ dokonał w oparciu o trzy zasadnicze dowody: przeprowadzony w trakcie kontroli eksperyment, opinię biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji R. R. oraz opinię jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów – Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...]. W ocenie WSA nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować wartość tych dowodów. Odnośnie do zastrzeżeń skarżącej co do akredytacji Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] do prowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier, Sąd stanął na stanowisku, że akredytacja, o której mowa w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie musi być akredytacją w dziedzinie badań technicznych automatów o niskich wygranych, ani szerszą akredytacją w dziedzinie badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych (charakter urządzeń z definicji automatu o niskich wygranych). WSA zaznaczył też, że okoliczność, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] miał upoważnienie udzielone przez Ministra Finansów w dniu 8 kwietnia 2011 r., jest bezsporna. Wobec powyższych rozważań WSA doszedł do przekonania, że skoro skontrolowane przez organy automaty do gier nie spełniały przesłanek ustawowych uznania za automaty do gier o niskich wygranych (art. 129 ust. 3 u.g.h.), zaistniały podstawy do zastosowania sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji stwierdził następnie, że brak notyfikacji art. 14 ust. 1 u.g.h. nie powodował konieczności odmowy jego zastosowania w sprawie. W dniu 5 listopada 2014 r. Polska notyfikowała bowiem Komisji Europejskiej projekt ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych (numer powiadomienia 2014/0537/PL-H10). Projekt obejmował także art. 14 ust. 1. Porównanie brzmienia art. 14 ust. 1 w wersji pierwotnej i wersji przyjętej w projekcie ustawy zmieniającej pozwala na stwierdzenie, że w istocie treść przepisu art. 14 ust. 1 nie uległa zmianie w zakresie możliwości urządzania gier na automatach. Mimo nadania mu nowego brzmienia utrzymał on zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Z dokumentów dotyczących procedury notyfikacji WSA wywiódł, że ani Komisja Europejska, ani żadne z państw członkowskich nie zgłosiły zastrzeżeń do przedstawionego projektu przepisu art. 14 ust. 1, co oznacza, że Komisja nie dopatrzyła się w tej regulacji zagrożenia dla swobodnego przepływu towarów, swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości i nie zakwestionowała proponowanego przepisu jako mogącego stwarzać bariery w wymianie handlowej między państwami członkowskimi. W ocenie Sądu I instancji opisaną okoliczność należy uwzględnić w rozpoznawanej sprawie przy ocenie skutków braku notyfikacji art. 14 ust. 1 w jego brzmieniu pierwotnym. W ocenie WSA uchybienie polegające na nieprzekazaniu Komisji Europejskiej projektu u.g.h., zawierającego przepisy techniczne, zostało naprawione przez rząd polski w 2014 r. dzięki notyfikacji projektu ustawy zmieniającej. Brak notyfikacji został więc konwalidowany. Notyfikacja przepisu art. 14 ust. 1 w nowym brzmieniu została wprawdzie dokonana już po wydaniu decyzji w sprawie niniejszej, jednak ocena dokonywana przez sąd na gruncie zgodności przepisu art. 14 ust. 1 z dyrektywą 98/34 może uwzględniać okoliczności z daty orzekania, skoro przedmiotem tej oceny nie jest treść przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę wydania decyzji, lecz sposób jego wprowadzenia. Podsumowując WSA stwierdził brak podstaw do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania, bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie jako podstawy wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry, gdy w rzeczywistości w stanie faktycznym i prawnym zaistniałym w sprawie przepis ten nie mógł mieć zastosowania, ponieważ czym innym jest urządzanie i prowadzenie gier na automatach na podstawie koncesji na prowadzenie kasyna, czym innym jest zaś ich urządzanie w kasynach, tym samym należałoby ewentualnie przyjąć, że norma prawna art. 89 ust. 1 pkt 2 może mieć zastosowanie i skierowana jest do podmiotów mających koncesję na prowadzenie kasyna, zaś ewentualną podstawą decyzji skierowanej wobec skarżącej mogło być jedynie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.; 2) rażące naruszenie przepisów art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm.), z uwagi na wydanie sprzecznych z prawem Unii Europejskiej orzeczeń w oparciu o art. 2 ust. 3-6, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 u.g.h., w sytuacji gdy Sąd i organy miały obowiązek odmówić zastosowania tych przepisów, skoro odniosły je do usługi w rozumieniu dyrektywy nr 98/34, co wskazywało na obligatoryjną dla tych przepisów procedurę notyfikacyjną, której wobec u.g.h. nie zastosowano; 3) naruszenie przepisów art. 129 ust. 3 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji uznanie, że skarżąca, posiadając zezwolenie na prowadzenie działalności na automatach do gier o niskich wygranych, a także niewzruszone poświadczenia urządzeń jako automatów do gier o niskich wygranych, prowadzi tę działalność niezgodnie z u.g.h., tym samym zasadnym jest wymierzenie kary za prowadzenie działalności hazardowej na automatach poza kasynem gry, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez skarżącą zezwoleniami koncesjami. W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpoznawanym przypadku - z uwagi na brak okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania, przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Podstawy, na których ją oprato, nie są bowiem usprawiedliwione. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nr 3) petitum skargi kasacyjnej, trzeba na wstępie zaznaczyć, że – jak wynika z treści art. 141 u.g.h. - zgodne z art. 129 – 140 u.g.h. organizowanie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych wyłącza możliwość stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy. Pojęcie zgodności, użyte w cytowanym przepisie oznacza, że organizowanie i prowadzenie wymienionych gier, gdy chodzi o rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie, jest i może być konfrontowane z ustanowionymi w tym względzie wymogami prawymi określającymi warunki organizowania i prowadzenia tych gier. A zatem, jakkolwiek ustawodawca określił definicję automatu o niskich wygranych, przede wszystkim precyzując cechy tego urządzenia poprzez określenie wysokości stawki za jedną grę i wysokości jednorazowej wygranej (art. 129 ust. 3), to jednak –wyłączenie o którym mowa w przepisie art. 141 u.g.h., niweluje karalność z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jedynie tak długo, jak długo urządzający wskazane gry na automatach o niskich wygranych czyni to zgodnie z przepisami art. 129 – 140 tej ustawy, a więc zgodnie z dotychczasowymi regulacjami. W razie stwierdzenia niezgodności takiej działalności z dotychczasowymi zasadami prawnymi, przedsiębiorca urządzający gry traci ochronę prawną i podlega sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (publ. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73; CBOSA) wyjaśniono m.in., że rozwiązanie prawne przyjęte w art. 141 u.g.h. ma tę konsekwencję, że z jednej strony stanowi kierowane do adresatów art. 129 ust. 1 u.g.h. zapewnienie ustawodawcy, iż korzystając z dotychczasowych zezwoleń, nie zostaną oni ukarani, jeżeli ich działalność będzie prowadzona w zgodzie z dotychczasowymi regulacjami (w tym także przejściowymi), z drugiej zaś strony stanowi zapowiedź sankcji za ich naruszenie. Analiza art. 129 i art. 141 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., z uwzględnieniem funkcjonalnego powiązania tych unormowań, prowadzi bowiem do wniosku, że ich zestawienie powinno być rozumiane nie tylko jako wyłączające karalność za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w ramach udzielonych uprzednio zezwoleń, ale przede wszystkim jako ustanawiające sankcję za naruszenie zasad, jakie zostały określone w tych zezwoleniach i przepisach prawa. Ustaleń faktycznych - dotyczących sposobu prowadzenia przez skarżącą działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach - stanowiących podstawę skarżonej decyzji, skutecznie w sprawie nie zakwestionowano. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł co prawda, że kwestionuje w całości prawidłowość ustaleń, ocen i wniosków eksperymentu i opinii, a także podaje w wątpliwość materiał dowodowy, jednakże twierdzeń tych nie powiązano z naruszeniem konkretnych przepisów postępowania. Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oraz wymogi jakie ustawa stawia skardze kasacyjnej jako sformalizowanemu środkowi odwoławczemu (art. 176 § 1 i § 2 p.p.s.a.), zasadność tak ogólnie sformułowanych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wymykała się kontroli Sądu kasacyjnego. Skarżąca upatruje wadliwości działania organu również w naruszeniu art. 2 ust. 6 u.g.h., kwestionując prawidłowość przyjęcia za podstawę nałożenia kary pieniężnej opinii jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...]. W tym zakresie należy przyjąć, że w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej, organ celny – aby zastosować sankcję wynikającą z u.g.h. – wbrew twierdzeniom spółki, nie jest zobligowany dysponować rozstrzygnięciem Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 2 ust. 6 tej ustawy, a brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi o naruszeniu wymienionego przepisu. Brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi więc również o wadliwości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h., skarżąca kasacyjnie pomija tę istotną okoliczność natury prawnej, że ust. 7 art. 2 u.g.h. nie daje organowi celnemu legitymacji do zainicjowania postępowania przed Ministrem Finansów. Organ ten może co najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Z tej więc również przyczyny, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie charakteru danej gry. Nieuzasadniony jest również zarzut nr 1) skargi kasacyjnej, że w okolicznościach sprawy organy powinny zastosować nie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., lecz art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. W pkt 2 przywołanej już wyżej uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej wskazanej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Obowiązek respektowania przez sąd administracyjny przytoczonego stanowiska wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie znajduje powodów do zainicjowania postępowania przed składem poszerzonym NSA w celu podjęcia uchwały o odmiennej treści. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska skarżącej odnoszącego się zarówno do technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i zależności jaka w ocenie skarżącej zachodzi pomiędzy tym przepisem, a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 u.g.h. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego we wskazanej wyżej uchwale z 16 maja 2016 r. Należy mieć bowiem na uwadze, że to rzeczą sądu krajowego jest ustalenie – co stanowi kwestię o charakterze stricte jurydycznym – czy przepisy ustawy o grach hazardowych, jako potencjalnie techniczne, rzeczywiście wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktu. I tak, zgodnie z punktem 1 sentencji tej uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz możliwości jego stosowania w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Stąd podniesione zarzuty, oparte o brak notyfikacji wskazanych przepisów, okazały się nieskuteczne. Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle poczynionych ustaleń organy administracji prawidłowo uznały, co następnie zaakceptował Sąd I instancji, że skarżąca podlega karze pieniężnej, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowiącym że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Taka kwalifikacja działania skarżącej skutkowała wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się do treści zarzutu nr 2 petitum skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że charakteru przepisów technicznych nie mają również przepisy art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., odnoszące się do definicji oraz cech gier podlegających regulacjom wymienionej ustawy, nie zaś do automatu, jako produktu w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, podobnie jak i przepisy art. 2 ust. 6 – 5, art. 90 i art. 91 przywołanej ustawy, które mają charakter przepisów stricte kompetencyjnych - określają organ właściwy w wymienionych w nich sprawach, treść kompetencji tego organu oraz formę jej realizacji - oraz proceduralnych, to jest określających (obligatoryjne) elementy postępowania wyjaśniającego w sprawach o rozstrzygnięcie o charakterze gier, co oznacza, że również i one nie odnoszą się do produktu, w rozumieniu przywołanej dyrektywy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).