II GSK 1855/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Lubuskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 696/14 w sprawie ze skargi "[A.]" Spółki z o.o. z siedzibą w Ż. na decyzję Zarządu Województwa Lubuskiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania podlegającej zwrotowi 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Lubuskiego na rzecz "[A.]" Spółki z o.o. z siedzibą w Ż. 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 696/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim - po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w Ż. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że spółka A. złożyła w dniu [...] września 2008 r. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego 2007-2013; Priorytet II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmacnianie potencjału innowacyjnego", Działania 2.2 "Poprawa konkurencyjności małych średnich przedsiębiorstw poprzez innowacje" - Konkurs [...]. Pismem z dnia [...] października 2008 r. spółka powiadomiona została przez zastępcę dyrektora departamentu [...] Regionalnego Programu Operacyjnego (LRPO) o poprawności jej wniosku pod względem formalnym. Po dokonaniu oceny merytorycznej, ten sam podmiot pismem z dnia 26 marca 2009 r. wezwał spółkę dodatkowo o złożenie na aktualnym formularzu załącznika Ia do "Wytycznych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływana na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych". Spółka uzupełniła załącznik w dniu 4 kwietnia. W pkt A.3.1.1. zał. Ia oświadczyła, że wydano już zezwolenie na realizację projektu, co nastąpiło w dniu 31 marca 2009 r., zaś w pkt A.3.2.1 wskazała, że przedsięwzięcie nie jest objęte żadnym z aneksów dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE Nr L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40; dalej: dyrektywa Rady Nr 85/337/EWG). Następnie spółka złożyła decyzję Starosty Powiatu Ż. nr [...] dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku farbiarni realizowanych w ramach projektu zgłoszonego do dofinansowania wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. W dniu [...] kwietnia 2009 r. spółka podpisała z Zarządem Województwa [...], działającym jako instytucja zarządzająca (dalej: IZ) umowę o dofinansowanie projektu pt. "[...]". Umowa ta była zmieniana ośmiokrotnie aneksami. W przekazanej spółce informacji pokontrolnej z [...] lutego 2012 r. - sporządzonej po przeprowadzeniu kontroli w siedzibie skarżącej w dniach [...]-[...] stycznia 2012 r. - wskazano, że w wyniku weryfikacji dokumentacji projektowej IZ stwierdziła, iż spółka nie przedstawiła do wniosku o dofinansowanie decyzji właściwego organu w sprawie sporządzenia lub odstąpienia od sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla realizowanej inwestycji oraz, że w zał. Ia - formularzu do wniosku o dofinansowanie w zakresie oddziaływania na środowisko nieprawidłowo wskazała, że projekt nie jest rodzajem przedsięwzięcia objętym aneksem I lub II dyrektywy nr 85/337, w sytuacji gdy z pkt. 8 ust. d zał. (aneks II) wynika, że dofinansowany projekt został w nim zawarty. Spółka złożyła zastrzeżenia do powyższej informacji pokontrolnej. Przedłożyła też opinię dotyczącą potencjalnych możliwości oddziaływania zmodernizowanej linii barwiącej na środowisko wydaną przez E., ocenę skutków środowiskowych przebudowy oraz wymiany maszyn i urządzeń na Wydziale Farbiarni firmy A., sporządzoną przez G. [...] czerwca 2012 r., opinię w sprawie wymiany na nowe urządzeń Wydziału Farbiarni A., sporządzoną przez E. oraz sporządzone przez ten sam podmiot sprawozdanie z [...] kwietnia 2008 r., z badań ścieków, sprawozdanie z badań ścieków sporządzone przez L. Sp. z o.o. z [...] czerwca 2012 r., zał. nr 1 do umowy z [...] marca 2007 r. o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków, raport z [...] listopada 2010 r. z badań hałasu na stanowiskach pracy, raport z badania hałasu z [...] maja 2008r. sporządzony przez P. W opinii z [...] lipca 2012 r. ekspert IZ stwierdził, że przedstawione przez spółkę dokumenty nie wskazują, że farbiarnia nie jest instalacją wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573; dalej: rozporządzenie RM). Ostateczną informacją pokontrolną z dnia [...] sierpnia 2012 r. IZ podtrzymała swoje stanowisko zawarte w informacji z dnia [...] lutego 2012 r. Pismem z dnia [...] października 2012 r. spółka złożyła "Przegląd ekologiczny wydziału farbiarni firmy A.". Odnosząc się do tego raportu ekspert IZ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, w wyniku czego, pismem z dnia [...] listopada 2012 r. przekazana została stronie ostateczna informacja pokontrolna. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., doręczonym spółce w dniu [...] stycznia 2013r. IZ rozwiązała umowę o dofinansowanie z dnia [...] kwietnia 2009 r., powołując się na § 17 ust. 1 pkt 2 umowy, a następnie - pismem z dnia [...] marca 2013 r. - wezwała stronę do zwrotu kwoty dofinansowania otrzymanego w ramach umowy o dofinansowanie w wysokości 2.019.142,49 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu. Uchwałą z dnia [...] listopada 2013 r. IZ postanowiła o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie, z powołaniem się na przepis art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.; dalej: ufp). W toku postępowania strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków A. B., M. R. i w charakterze strony E. S., który to wniosek został oddalony, gdyż organ uznał, że nie dotyczył okoliczności mających znaczenie dla sprawy, bowiem postępowanie dotyczy nieuzyskania przez beneficjenta decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako ewentualnej nieprawidłowości podczas procedury ubiegania się o dofinansowanie albo na etapie realizacji projektu, a okoliczności na jakie mieliby być przesłuchani świadkowie zawarte są w aktach sprawy administracyjnej. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Zarząd Województwa [...], powołując się m. in. na art. 211 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp, art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., Nr 267; dalej: kpa) określił uzyskaną na mocy umowy o dofinansowanie kwotę w wysokości: 1. 42.278,86 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 11 września 2009 r. do dnia dokonania zwrotu, 2. 7.460,98 zł z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 11 września 2009 r. do dnia dokonania zwrotu, 3. 225.245,46 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 30 listopada 2009 r. do dnia dokonania zwrotu, 4. 39.749,21 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 30 listopada 2009 r. do dnia dokonania zwrotu, 5. 47.519,40 zł (słownie: czterdzieści siedem tysięcy pięćset dziewiętnaście złotych 40/100) wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 27 kwietnia 2010 r. do dnia dokonania zwrotu, 6. 8.385,78 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 27 kwietnia 2010 r. do dnia dokonania zwrotu, 7. 294.428,60 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 19 maja 2010 r. do dnia dokonania zwrotu, 8. 51.957,99 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 19 maja 2010 r. do dnia dokonania zwrotu, 9. 951.037,63 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 2 września 2010 r. do dnia dokonania zwrotu, 10. 167.830,18 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 2 września 2010 r. do dnia dokonania zwrotu, 11. 86.838,44 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 25 stycznia 2011 r. do dnia dokonania zwrotu, 12. 15.324,44 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 25 stycznia 2011 r. do dnia dokonania zwrotu, 13. 68.922,69 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 9 września 2011 r. do dnia dokonania zwrotu, 14. 12.162,83 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 9 września 2011 r. do dnia dokonania zwrotu, do zwrotu przez spółkę A.– w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zarząd Województwa [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r. Przywołując zdefiniowany w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE Nr 210 L z dnia 31 lipca 2006 r., s. 25; dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006) termin "nieprawidłowość" IZ stwierdziła, że do popełnienia tej nieprawidłowości, dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii. Wykrycie naruszenia prawa i uznanie go za nieprawidłowość, prowadzi do powstania obowiązków ustanowionych prawem unijnym, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, nałożenia korekty finansowej (art. 98 rozporządzenia). IZ wskazała, że spółka w biznesplanie - w rubryce opis dotychczasowej działalności - podała, że w jej zakładzie prowadzono procesy bielenia i farbowania produktów tekstylnych, produkowano dzianinę bieloną i kolorową, a także wykonywano usługi polegające na barwieniu wełny i innych surowców. Nadto do wniosku dołączyła decyzję Starosty Ż. z dnia [...] marca 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę budynku farbiarni. W ocenie organu, strona naruszyła przepisy prawa dotyczące procedury oceny oddziaływania na środowisko. Przed wydatkowaniem środków (w tym w okresie prowadzenia inwestycji tj. od [...] kwietnia 2009 r. do 20 października 2010 r.), obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 2004 r. które w § 3 ust. 1 pkt 27 wymieniało "instalacje do czyszczenia, odtłuszczania lub farbowania włókien lub materiałów włókienniczych", co oznacza, że dla tego rodzaju przedsięwzięć, na podstawie przepisu art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.: dalej: ustawa o ooś) wymagane było uzyskanie - przed rozpoczęciem ich realizacji - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ooś, uzyskanie takiej decyzji powinno nastąpić przed wydaniem pozwolenia na budowę na przebudowę budynku farbiarni. Pozostaje to konsekwencją zał. II dyrektywy Rady (WE) nr 85/337/EWG, który wymienia "w pkt 8 lit. B" m. in. farbiarnie włókien lub tekstyliów, co oznacza, że zakład prowadzony przez stronę jeszcze przed zrealizowaniem omawianego projektu należał i nadal należy do kategorii, o której "w pkt 8 lit. B" zał. II do dyrektywy. Nie ma bowiem wątpliwości, że omawiane przedsięwzięcie należy zaliczyć do wskazanej kategorii. Zdaniem IZ, do naruszenia procedur w rozumieniu art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp doszło w sytuacji przyznania stronie dofinansowania, a w konsekwencji i wykorzystania przyznanych środków projektowi, który wymagał uzyskania i przedstawienia odpowiednich dokumentów dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, w tym decyzji środowiskowej. W przypadku przedsięwzięcia realizowanego przez spółkę A., nie została przeprowadzona selekcja indywidualna, ponieważ nie wydano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nie została przeprowadzona selekcja kategoryczna, pozostające w zgodzie z rozporządzeniem RM z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Posiłkując się uzyskaną opinią biegłego z zakresu prawa ochrony środowiska IZ wskazała, że w okresie zatwierdzania przedsięwzięcia spółki (wydawania dla niego pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 2009 r.) obowiązujące wówczas rozporządzenie RM z dnia 9 listopada 2004 r., wymieniało w § 3 ust. 1 pkt 27 "instalacje do czyszczenia, odtłuszczania lub farbiarnia włókien lub materiałów włókienniczych". Zgodnie z opinią biegłego z dnia [...] lipca 2013 r., umieszczenie tej kategorii w rozporządzeniu oznaczało, że dla zaliczonych do niej przedsięwzięć wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed rozpoczęciem ich realizacji, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o ooś. W omawianym przypadku, zgodnie z art. 72 ust, 1 pkt 1 ustawy ooś, uzyskanie tej decyzji powinno nastąpić przed wydaniem pozwolenia na przebudowę budynku farbiarni. Brak również podstaw do uzyskania decyzji środowiskowej w trakcie czy po realizacji inwestycji. Zdaniem IZ na etapie oceny formalnej oraz merytorycznej wnioskodawca nie jest zobowiązany do składania dokumentacji środowiskowej. Wobec tego podczas dokonywania ocen projekt nie jest poddawany procedurze tzw. kwalifikacji, w celu rozstrzygnięcia, czy przedsięwzięcie powinno zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko, czy też nie. Tym samym IZ nie miała podstaw do odrzucenia projektu podczas oceny formalnej, czy też merytorycznej, z powodu braku dokumentacji środowiskowej. Za nieuzasadnione IZ uznała twierdzenie o zrealizowaniu projektu w sposób prawidłowy i zgodny z umową o dofinansowanie, wskazując, że został naruszony § 7 ust. 3 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 11,12 i 13 umowy o dofinansowanie z [...] kwietnia 2009r. Zgodnie z § 7 ust. 3 pkt 1 umowy beneficjent zobowiązał się do stosowania obowiązujących i aktualnych wzorów dokumentów oraz aktualnych i obowiązujących wytycznych i instrukcji dla beneficjenta. Zgodnie zaś z § 18 ust. 1 pkt 11,12 i 13 umowy w sprawach w niej nieuregulowanych zastosowanie mają w szczególności wytyczne w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych, zatwierdzonych przez Ministra Rozwoju Regionalnego z 5 maja 2009 r., obowiązujące reguły, zasady i postanowienia wynikające z procedur, innych wytycznych i zaleceń, informacji IZ LRPO, odpowiednie przepisy pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego jak też ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm.). Beneficjent nie zastosował się do wytycznych oraz naruszył zapisy prawa krajowego i wspólnotowego. Nie spełnił wymagań pkt 8 Wytycznych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć wspólnotowych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych zatwierdzonych przez Ministra Rozwoju Regionalnego z 5 maja 2009 r. (MRR/H/16/3/05/09). Przedsięwzięcie, którego dotyczy projekt, należało bowiem zakwalifikować do przedsięwzięć wymienionych w pkt 8b zał. II do dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG, tj. zakładów obróbki wstępnej (mycie, bielenie, merceryzacja), farbiarni włókien lub tekstyliów, które podlegają przepisom art. 4 ust. 2 dyrektywy. Wobec tego, zgodnie z pkt 9 wytycznych, przedsięwzięcie powinno być w ramach etapu wstępnego poddane procedurze tzw. kwalifikacji, w celu rozstrzygnięcia, czy powinno zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko. Ponadto według pkt 39 ppkt 1 ww. wytycznych oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ooś przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast dostarczone dokumenty wskazują na to, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie została wydana. Zdaniem IZ dokumentacja projektu nie jest również zgodna z art. 3 pkt 6 Prawa ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., z którego wynika, iż instalacje do czyszczenia, odtłuszczania lub farbowania włókien lub materiałów włókienniczych mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zatem przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę należało przeprowadzić kwalifikację przedsięwzięcia, w celu ustalenia, czy konieczne jest przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym zaistniały podstawy do rozwiązania umowy o dofinansowanie zgodnie z zapisami § 17 ust. 1 pkt 2 umowy. IZ stwierdziła, że skoro spółka oświadczyła, że projekt nie jest przedsięwzięciem objętym aneksem I ani II dyrektywy, a ponadto w decyzji Starosty z dnia [...] marca 2009 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych nie wskazano, że wymagana jest decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych, to IZ przyjęła, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dopiero, gdy w wyniku ustaleń kontroli wyszły na jaw nieprawidłowości przy realizowaniu umowy o dofinansowanie, miała obowiązek poddać analizie stan faktyczny, którego nieprawidłowość dotyczy. Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uzasadniając rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) wskazał na teść regulacji zawartych w art. 2 pakt 7, art. 70 ust. 1 i 2 oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, powołał też art. 1 i art. 2 ust. 4 i art. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. z 1995 r., poz.312 str. 1) W ocenie WSA, analiza zaskarżonej decyzji – wydanej na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp - wskazuje, że ogranicza się ona jedynie do przytoczenia definicji nieprawidłowości z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 oraz przyjęcia szerokiej interpretacji przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, tj. obejmującej swym zakresem zarówno naruszenie prawa wspólnotowego jak i przepisu prawa krajowego, ustanawiającego wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych z budżetu Unii. Nie kwestionując prawidłowości wykładni tej przesłanki, WSA zauważył, że w decyzji stwierdzono jednocześnie, iż samo wykrycie naruszenia prawa Unii, czy też prawa krajowego i uznanie go za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia pozostaje wystarczające dla przyjęcia zaistnienia obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie wydatkowanych nieprawidłowo kwot. Tym samym – jak przyjął Sąd I instancji - uznano, że samo wykrycie naruszenia prawa Unii, czy też prawa krajowego oznacza automatycznie nieprawidłowość, całkowicie pominięte zostało, że warunkiem wydania decyzji o zwrocie środków udzielonego dofinansowania jest zaistnienie i wykazanie związku przyczynowego między stwierdzonym naruszeniem prawa będącym wynikiem działania bądź zaniechania beneficjenta, a rzeczywistą lub potencjalną szkodą w budżecie UE. Stąd Sąd I instancji za zasadny uznał zarzut naruszenia przepisu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, przy czym - zdaniem Sądu - błędna wykładnia tego przepisu doprowadziła do wadliwości procesowych związanych z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Poza tym WSA zauważył, że całkowicie chybione jest stwierdzenie jakoby możliwe było naruszenie przepisu art. 211 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp przez "projekt beneficjenta". Wskazany przepis konstytuuje bowiem instytucję odzyskiwania środków udzielonego dofinansowania i stanowi podstawę prawną decyzji podejmowanych przez IZ, co wyklucza możliwość jego naruszenia przez beneficjenta. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wszczynając postępowanie administracyjne, IZ wskazała przepis art. 211 ust. 1 ufp. Nie skonkretyzowała tym samym w odniesieniu do której z podstaw wskazanych w tym przepisie będzie się ono toczyć. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji skonkretyzowała, że podstawą orzeczenia o obowiązku zwrotu dofinansowania jest przepis art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp. Z kolei w decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną w podstawach prawnych przywołany został przepis art. 211 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji z [...] lipca 2014 r. zawarte zostało stwierdzenie, że w realizowanym projekcie doszło do naruszenia art. 211 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp bez uzasadnienia stanowiska w odniesieniu do pkt 3. Z kolei w odpowiedzi na skargę pod adresem beneficjenta pojawił się zarzut złożenia w załączniku nr Ia do wniosku o dofinansowanie niezgodnego z prawdą oświadczenia. Dalej, WSA zwrócił uwagę, że znaczna część motywów skargi nakierowana była na wykazanie bezpodstawności orzeczenia zobowiązującego spółkę do zwrotu pobranego dofinansowania, z uwagi na zaistniałe zaniedbania IZ w odniesieniu do oceny wniosku strony na etapie procedury konkursowej w kontekście spełniania wymogów związanych z kwalifikacją planowanej inwestycji w odniesieniu do przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącej, jeżeli wystąpiły ewentualne uchybienia w zakresie nieprzedstawienia wymaganych dokumentów, to były wynikiem zaniedbań IZ na etapie kontroli formalnej i merytorycznej wniosku o dofinansowanie, w szczególności zaś skutkiem niewezwania strony do przedłożenia brakujących dokumentów. W tym aspekcie Sąd I instancji wywiódł, że uruchomienie mechanizmu odzyskiwania środków pomocowych wypłaconych beneficjentowi w związku ze stwierdzeniem zaistnienia nieprawidłowości o jakiej mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, na zasadach określonych w ufp jest możliwe, w sytuacji gdy nie można mówić o winie lub niedbalstwie instytucji zarządzającej przy wykonywaniu zadań na niej spoczywających. Analiza decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. zdaniem WSA wskazuje, że IZ wydając decyzję określającą skarżącej przypadającą do zwrotu kwotę nie przeprowadziła analizy dokumentów w postaci obowiązujących i aktualnych wytycznych i instrukcji dla beneficjenta. Nie wykazała, iż dochowała wszystkich ciążących na niej obowiązków związanych z formalną i merytoryczną oceną projektu na dzień podpisania umowy, a zatem wyłączona jest jej wina czy zaniedbanie o jakim mowa w art. 70 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006, oraz zaistniała "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia, tj. wynikająca z działania lub zaniechania beneficjenta warunkująca skorzystanie z instytucji art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp. W ocenie Sądu powołane przez IZ Wytyczne, zatwierdzone 5 maja 2009 r., nie mogły mieć w sprawie zastosowania dla oceny, czy przyznanie skarżącej kwot dofinansowania nastąpiło z naruszeniem procedur "obowiązujących przy ich wykorzystaniu" (rozumianych również jako procedury warunkujące ich przyznanie). Momentem miarodajnym dla dokonania takiej oceny może być zawarcie umowy o dofinansowanie. Na ten dzień ([...] kwietnia 2009 r.) powołane przez IZ wytyczne nie były jeszcze obowiązujące, gdyż nie zostały zatwierdzone. Zatem ocena, jakie obowiązki ciążyły na spółce jako wnioskodawcy w zakresie przedstawienia wraz z wnioskiem dokumentacji dotyczącej kwestii oceny środowiskowej planowanej inwestycji bądź dopełnienia innych warunków w tym zakresie, powinna być dokonana w odniesieniu do poprzednio obowiązujących wytycznych, tj. Wytycznych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych zatwierdzonych przez Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 3 czerwca 2008 r., tj. tych o których mowa w pierwotnym tekście umowy o dofinansowanie. Skoro więc sedno sporu sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy zgłoszony przez skarżącą wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. projekt spełniał ustanowione w LRPO kryteria i warunki uzyskania dofinansowania i w konsekwencji istniały podstawy zawarcia umowy w tym przedmiocie, nie może być innego niż dzień jej zawarcia momentu dokonywania tej oceny. Także obowiązki spółki, jako beneficjenta środków pomocowych, wynikające z treści zawartej umowy muszą być oceniane na ten moment. Wskazane zaniechania IZ stanowią zdaniem WSA o naruszeniu art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa, a w konsekwencji czynią przedwczesnym wniosek IZ o zaistnieniu przesłanki do orzeczenia o zwrocie przyznanego dofinansowania w oparciu o przepis art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp. Dopiero bowiem wykazanie przez IZ, iż dopełniła wszystkich ciążących na niej wymogów i obowiązków w zakresie oceny projektu, poprzedzających zawarcie oraz sprecyzowanie wymogów ciążących na beneficjencie, a wynikających z omawianych procedur w konfrontacji z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, pozwalać będzie na jednoznaczną ocenę zaistnienia przesłanek do orzeczenia w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania. Sąd I instancji zwrócił też uwagę, że organ pominął wszystkie dowody zaoferowane mu przez stronę dla wykazania zasadności jej stanowiska. Zdaniem Sądu wymogu oceny materiału dowodowego nie realizuje odniesienie się do tych materiałów wyłącznie przez eksperta IZ w sporządzonej przez niego opinii. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone w postępowaniu sądowym przez strony, mając na uwadze, że oceny legalności działań administracji sąd administracyjny dokonuje według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu, a oferowane dowody dotyczyły aktów i dokumentów pochodzących z okresu po wydaniu zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa [...] (IZ), zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił: 1/ naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 ppsa, poprzez niezasadne przyjęcie, że organy wydając zaskarżoną decyzję dopuściły się naruszenia przepisów postępowania to jest: a) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa poprzez nieustalenie, czy beneficjent dotacji dopuścił się nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, w szczególności nieustalenie, czy zachodził związek przyczynowy pomiędzy stwierdzonym naruszeniem prawa a rzeczywistą lub potencjalną szkodą w budżecie UE - w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji organ w prawidłowo określił, że szkoda w budżecie UE poległa na udzieleniu dotacji dla projektu, który nie spełniał wymagań formalnych określonych w odrębnych przepisach, b) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa poprzez niewykazanie, że beneficjent dotacji naruszył procedury obowiązujące przy udzieleniu i wykorzystywaniu dotacji ze środków europejskich - w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji wskazano, że beneficjent dopuścił się naruszenia procedur polegającego na przedstawieniu wraz z wnioskiem o dofinansowanie nieprawidłowych dokumentów związanych z oceną oddziaływania przedmiotu inwestycji na środowisko oraz wskazano konkretne procedury prawne wynikające z regulacji dyrektyw unijnych i polskich przepisów wykonawczych, a nadto powołanie się ewentualnie błędnie na wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5 maja 2009 r. odnosiło się jedynie do zarzutów odwołania, c) art. 78 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania - w sytuacji gdy wnioski dowodowe, do których odnosi się Sąd I instancji nie były składne w toku postępowania administracyjnego, ale jeszcze w trakcie poprzedzającego je postępowania kontrolnego, a nadto nie dotyczyły okoliczności istotnych dla sprawy, co nie uzasadniało skorzystania przez sąd administracyjny z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. 2/ naruszenie art. 141 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 ppsa poprzez brak uzasadnienia oraz brak w ogóle istnienia takich okoliczności, iż naruszenie o którym mowa w ww. pkt 1 lit. b i c miało charakter kwalifikowany tzn. że naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji gdyby nawet procedury wynikające z Wytycznych z Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 5 maja 2009 r. nie były jedynymi, których naruszenia dopuścił się beneficjent, a także że poprzednie Wytyczne były tożsame w zakresie obowiązków beneficjenta. Zaskarżonemu wyrokowi w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 ppsa zarzucono naruszenie: 1) art. 2 pkt 7 i art. 2 ust. 4 oraz art. 70 ust. 2 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ufp poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że: a) w sprawie zastosowanie ma jednak art. 2 pkt 7 ww. rozporządzenia w sytuacji, gdy przepisy prawa krajowego wprowadziły jedynie regulacje wynikające z art. 211 pkt 2 i pkt 3 ufp, z których nie wynika obowiązek wykazywania szkody i potencjalnej szkody w budżecie w przypadku ziszczenia się przesłanek, w konsekwencji /.../ błędne uznanie, że ww. przepisy stanowią materialnoprawną podstawę do orzeczenia wobec beneficjenta obowiązku zwrotu dotacji udzielonej ze środków europejskich, gdy tymczasem ww. przepisy nie stanowią postawy do konkretyzowania praw i obowiązków beneficjentów w formie aktu administracyjnego, lecz określają kompetencje państwa członkowskiego (instytucji zarządzającej) w zakresie procedury anulowanych środków z budżetu UE, b) ustalenie zaistnienia nieprawidłowości, w tym ustalenie, czy zachodził związek przyczynowy pomiędzy stwierdzonym naruszeniem prawa a szkodą (potencjalną szkodą) w budżecie UE, wymaga od organu przeprowadzenia analizy skutków hipotetycznej sytuacji w której beneficjent dopuścił się zarzucanego mu naruszenia prawa - gdy tymczasem do stwierdzenia szkody w ramach definicji nieprawidłowości wystarczające jest ustalenie, że doszło do udzielena i wypłaty dotacji, dla projektu który nie spełniał wymagań określonych w odrębnych przepisach; c) beneficjent dotacji może być zwolniony z odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości w sytuacji, gdy organ udzielający dotacji nie wykazał, że dochował na nim ciążących obowiązków związanych z formalną lub merytoryczną oceną projektu a nawet gdy dopuścił się zaniedbań w zakresie kontroli formalnej wniosku o dofinansowanie, mimo że ani art. 2 pkt 7 w zw. z art. 70 ust. 2 ww. rozporządzenia ani art. 207 ufp takiej okoliczności jako istotnej dla niniejszej sprawy nie formułują Wobec powyższego organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wielkopolskim, albo o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Ponieważ w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania przewidziane w art. 183 § 2 pkt 1-6 ppsa, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Podkreślenia wymaga przy tym, że konsekwencją związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Ponieważ sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane ramach w podstawach kasacyjnych, zachodzi konieczność powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe reguły postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skład orzekający uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto nie znajdują bowiem usprawiedliwienia. Ocena zasadności podstaw kasacyjnych wymaga uwagi, że w sytuacji stawiania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa procesowego jak i materialnego - i to przez błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie - w pierwszej kolejności należy ustosunkowywać się do zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być bowiem oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony w sposób prawidłowy. Z kolei dokonywanie ustaleń faktycznych winno poprzedzać wyznaczenie normy prawnej, znajdującej ewentualne zastosowanie w sprawie. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa wywieść należy tymczasem, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego. (B. Adamiak, J. Borkowski - "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 8.wydanie; Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2006 str. 69, teza 2). W rozpoznawanej sprawie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 ppsa zarzucono naruszenie stosowanych w sprawie przepisów: art. 2 pkt 7 i art. 2 ust. 4 oraz art. 70 ust. 2 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ufp - poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Niewątpliwie zarzut "błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowanie" nie został sformułowany prawidłowo. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną - w świetle powoływanej na wstępie zasady ustanowionej art. 183 § 1 ppsa - jest bowiem jednoznaczne wskazanie na czym naruszenie prawa materialnego polegało, nie jest zaś wystarczające jedynie powielanie brzmienia art. 174 pkt 1 ppsa. Sposób sformułowania wskazanego wyżej zarzutu - tj. przez doprecyzowanie, że naruszenie nastąpiło przez uznanie, że w sprawie zastosowanie ma jednak art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w sytuacji, gdy (w ocenie organu) przepisy prawa krajowego wprowadziły jedynie regulacje wynikające z art. 211 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ufp - pozwala jednak na przyjęcie, że w istocie kwestionowana jest prawidłowość zrozumienia przesłanek zwrotu środków przez beneficjenta, określonych art. 211 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp - w szczególności możliwość powiązanie tych przesłanek z regulacjami powołanych przepisów unijnych. Zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 30 czerwca 2005 r. niespornie znajdującym zastosowanie w sprawie w związku z art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych – w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Przepisy art. 145 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. W zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji doprecyzowano, że w rozpoznawanej sprawie orzeczenie określające kwotę do zwrotu uzasadnia fakt pobrania przez beneficjenta środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 (o czym stanowi art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp). W tym stanie rzeczy zarzut dotyczący naruszenia art. 211 ust. 1 pkt 3 ufp nie jest więc zrozumiały. Jak wynika z uzasadnienia kontrolowanego wyroku, Sąd I instancji powołał m. in. art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 4, art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz art. 2 pkt 7, art. 70 ust. 1 lit.b oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Przypomnieć wypada, że w myśl art. 70 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę, w szczególności za pomocą zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności w stosownych przypadkach. Państwa członkowskie zgłaszają te nieprawidłowości Komisji i informują Komisję na bieżąco o przebiegu postępowań administracyjnych i prawnych. Z kolei stosownie do art. 98 ust. 2 (akapit 1) powołanego rozporządzenia unijnego, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Pojęcie nieprawidłowości zostało przy tym zdefiniowane w art. 2 pkt 7 powołanego wyżej rozporządzenia unijnego jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zasadnie zwrócono uwagę, że definicja ta odpowiada pojęciu "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, a według art. 4 ust. 1 tego aktu każda nieprawidłowość będzie pociągała za sobą z reguły cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści m. in. poprzez zobowiązanie do zwrotu kwot pieniężnych należnych lub bezprawnie uzyskanych. Wskazano nadto, że w myśl art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z zastrzeżeniem stosowanego prawa wspólnotowego, procedury dotyczące zastosowania wspólnotowych kontroli, środków i kar będą podlegały prawu Państw Członkowskich, przy czym w myśl art. 2 ust. 1 kontrole administracyjne, środki i kary wprowadza się w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla zapewnienia właściwego stosowania prawa wspólnotowego. Muszą one być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony interesów finansowych Wspólnot. W świetle całokształtu powołanych przepisów nie powinno ulegać kwestii, że przepis art. 211 ust. 1 ustawy o finansach publicznych - określający przesłanki zwrotu przez beneficjenta określonych nim środków - konstytuuje, na zasadzie przewidzianej art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, krajową instytucję prawną odzyskiwania środków nienależnie wypłaconych dla wypełnienia przez państwo członkowskie obowiązku z art. 4 ust. 1 tego aktu jak i z art. 70 ust.1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Wbrew zatem zarzutowi sformułowanemu w skardze kasacyjnej przesłanki zwrotu przez beneficjenta środków - przewidziane w art. 211 ust. 1 ufp - należy interpretować z uwzględnieniem treści art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Zatem fakt wykorzystania środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ufp może stanowić przesłankę zwrotu środków w rozumieniu art. 211 ust. 1 pakt 2 ufp, jeżeli naruszenie tych procedur stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. W konsekwencji - w świetle przytoczonej wyżej definicji nieprawidłowości - stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp wymaga ustalenia, że naruszenie określonych tym przepisem procedur wynikało z działania lub zaniechania beneficjenta, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym EU w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2016 r. C-406/14 (acz wydanego w sprawie dotyczącej zamówienia publicznego na roboty budowlane) uzasadnione jest przyjęcie, że art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w związku z art. 2 pkt 7 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że stwierdzona nieprawidłowość uzasadnia konieczność dokonania korekty – o ile nie można wykluczyć, że uchybienie miało wpływ na budżet odnośnego funduszu. Kwotę tej korekty należy określać przy uwzględnieniu wszystkich konkretnych okoliczności, które są istotne z punktu widzenia kryteriów wskazanych w art. 98 ust. 2 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia a mianowicie charakteru stwierdzonej nieprawidłowości, jej wagi oraz straty finansowej poniesionej przez dany fundusz. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że na gruncie analizowanych przepisów Sąd I instancji stwierdził - co podważane nie jest - że mimo rozróżnienia instytucji korekt i odzyskiwania/zwrotu przyznanych środków, korekty i zwroty dotyczą tego samego stanu faktycznego. Z tych wszystkich względów - skoro faktycznie organ poprzestał na uznaniu, że samo wykrycie naruszenia prawa Unii czy też prawa krajowego oznacza automatycznie nieprawidłowość - Sąd I instancji miał podstawy by uznać, że wskutek błędnej wykładni art. 2 pkt 7 rozporządzenia doszło do wadliwości procesowych przez naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Istotnie organy nie poddały wnikliwej ocenie szeregu okoliczności - podnoszonych w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą spółkę odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości. Kwestia prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 211 ust. 1 pkt 2 ufp może być zaś przedmiotem oceny tylko po dokonaniu ustaleń we wskazanym wyżej zakresie. Jak wynika z pisemnych motywów rozstrzygnięcia (vide: pkt I rozważań WSA) już z tych względów Sąd I instancji uznał za zasadne uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji poprzedzającej ją. Fakt, że powyższego stanowiska skutecznie nie podważają ani sformułowane w prawie zarzuty naruszenia prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego oznacza, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku jest mógł być uznany za zasadny. Wniosku tego nie usprawiedliwia też zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa (powołanego wadliwie w petitum skargi kasacyjnej jako art. 141 § 1 pkt 1 lit. c ppsa), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 ppsa - przez brak uzasadnienia czy miało wpływ na wynik sprawy powołanie Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5 maja 2009 r. oraz brak rozważenia, czy poprzednie wytyczne były tożsame. Kwestia Wytycznych, które mogą znajdować ewentualne zastosowanie w sprawie będzie przedmiotem oceny przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).