II GSK 1936/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5723/23 w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr O/KR.Z-3.4241.15.84.2022.MW.6 w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej oddala skargę kasacyjną. I. Decyzją 22 sierpnia 2023 r. znak O/KR.Z-3.4241.15.84.2022.MW.6 Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działając na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z 21 marca 1985 r . o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 645 ze zm. - dalej jako UDP), nie zezwolił D. N. (dalej jako skarżąca) na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości R. Organ wskazał, że droga krajowa [...] na objętym wnioskiem odcinku jest drogą o przeważającej funkcji połączenia, tj. zaspokaja potrzeby transportu na duże odległości i powinna zapewniać wysoką i jednolitą prędkość ruchu oraz nieprzerwany przepływ tego ruchu. Przeanalizował również warunki terenowe i wymogi przepisów technicznych wskazując, że zgodnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., działka nr [...] położona w miejscowości R., dla potrzeb obsługi komunikacyjnej której miałby być zlokalizowany zjazd zwykły z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] usytuowana jest częściowo w terenie oznaczonym symbolem [...] - teren zabudowy zagrodowej; [...] drogi wewnętrzne. Dla potrzeb obsługi tych terenów została w planie wyznaczona droga oznaczona symbolem [...], która ma podłączenie do drogi [...] droga wewnętrzna ul. W. i ul. P, które posiadają podłączenie do drogi krajowej nr [...] ok. km 3+460 strona lewa. Ponadto działka nr [...] położona w miejscowości R. powstała w wyniku podziału większej działki, która posiadała zapewnioną obsługę komunikacyjną za pośrednictwem zjazdu z drogi krajowej [...], a który po dokonanym podziale stanowi dojazd do działki nr [...]. Podział działki pierwotnej, która miała zapewnioną obsługę komunikacyjną, bez rozwiązania problemu dojazdu na etapie dokonywanego podziału, stwarza dla właściciela działki nie posiadającego dojazdu problem, ale nie rodzi obowiązku wykonywania do każdej nowo wydzielonej działki zjazdu z drogi krajowej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się nie tylko dostęp bezpośredni poprzez zjazd, ale także dostęp pośredni np. przez wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych. Wnioskowany zjazd byłby usytuowany na odcinku drogi krajowej nr [...], który zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu Drogowego przeprowadzonym w 2020/21 charakteryzuje się wysokim natężeniem ruchu drogowego wynoszącym 8.787 pojazdów na dobę. Powyższe pozwala stwierdzić, że lokalizacja zjazdu mogłaby negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanej wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu. Organ wskazał jednocześnie, że strona powinna zwrócić się do Gminy Z. z wnioskiem o podjęcie działań mających na celu wykonania wyznaczonej w planie zagospodarowania drogi [...] i przebudowy drogi [...] (ul. W. i P.), bowiem rozwiązania wewnętrznych powiązań komunikacyjnych należy do zadań samorządów. Nierealizowanie przez gminę zadań określonych przez nią uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, związanych z budową dróg lokalnych, nie może "wymuszać" na zarządcach dróg wyższej kategorii działań sprzecznych z tym planem lub przepisami powszechnie obowiązującymi, zwłaszcza jeśli takie rozwiązanie zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego na danym odcinku drogi. II. Wyrokiem z 23 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5723/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. N. Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko organu oraz przywołując przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, szczególną uwagę zwrócił na zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać ograniczeń. GDDKiA przeanalizował warunki terenowe i wymogi przepisów technicznych. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. działka skarżącej ma przewidziany dostęp do drogi publicznej. Ponadto sporna działka powstała w wyniku podziału większej działki, która posiadała zapewnioną obsługę komunikacyjną za pośrednictwem zjazdu z drogi krajowej nr [...], a który po dokonanym podziale stanowi dojazd do działki nr [...]. Strona może skorzystać z możliwości uzyskania stosownej służebności. W konsekwencji stanowisko organu jest prawidłowe i zostało uzasadnione w sposób, który pozwalał na poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak i na jego kontrolę. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają powody przyznania przez organ prymatu ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym. Ograniczenie prawa własności wynika m.in. z ustawy o drogach publicznych i przepisów wykonawczych do niej. Obowiązujące uregulowania nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę, zwłaszcza gdy taki dostęp może być zapewniony z innej strony. III. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła D. N., zaskarżając go w całości i zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że powodem, który wyłącza możliwość udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego, może być możliwość innego skomunikowania działki należącej do skarżącej z drogą publiczną, poprzez wyznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego drogę oznaczoną symbolem [...], w sytuacji, gdy kompetencja organu wydającego zezwolenie na lokalizację zjazdu nie jest ograniczona treścią planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast ważnym interesem skarżącej jest, żeby jej działka miała zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez bezpośredni dostęp do ze swojej działki do drogi krajowej nr [...], 2. art. 29 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz w zw. z § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że orzeczenie organu w kwestii niezezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości R. mieściło się w granicach "uznania administracyjnego", podczas gdy faktycznie granice tego uznania zostały przekroczone, gdyż organ zupełnie dowolnie przyjął, iż lokalizacja zjazdu zwykłego może negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo ruchu na drodze oraz nie wyjaśnił należycie, jak należy rozumieć pojęcia ważnego interesu wnioskodawcy i interesu publicznego, II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez oddalenie zamiast uwzględnienie skargi a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 22 sierpnia 2023 r. ozn. znakiem: O/KR.Z-3.4241.15.84.2022.MW.6, w sytuacji, gdy organ nie wykazał okoliczności zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr [...] w przypadku lokalizacji tam wnioskowanego zjazdu, albowiem oparł się na danych nieaktualnych, obejmujących okres 2-3 lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz powoływał na rosnące natężenie ruchu drogowego, z pominięciem jakichkolwiek okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania oraz bez wskazania na jakich danych i dowodach, przez kogo przeprowadzonych i zebranych organ oparł te twierdzenia, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez oddalenie zamiast uwzględnienie skargi a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 22 sierpnia 2023 r. ozn. znakiem: O/KR.Z-3.4241.15.84.2022.MW.6, w sytuacji, gdy organ nie zebrał i nie rozważył całego materiału dowodowego, nie podjął działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prowadził postępowania w sposób, który nie może budzić zaufania jego uczestników do władzy publicznej, sprzecznie z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji. W obu przypadkach wniosła także o orzeczenie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: IV. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca jednoznacznie i enumeratywnie wyliczył w art. 183 § 2 ustawy procesowej. V. Żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie mógł zyskać aprobaty, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarówno ustalenia jak i argumentację prawną zaprezentowaną przez organ i zaakceptowaną przez WSA, które stanowiły podstawę odmownego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej uznać je należy za w pełni prawidłowe, jak również kompleksowo wyjaśniające istotę rozpatrywanej sprawy. Przypomnieć należy, że w sprawie zastosowanie znajdował art. 29 ust. 1 UDP zgodnie z którym, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei w myśl art. 29 ust. 4 UDP, ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zarówno ze stanowiska organ jak i WSA wynika słuszna teza, że użycie przez ustawodawcę określenia "może odmówić" przesądza, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę lub przebudowę zjazdu wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ może, ale nie musi wydać zezwolenie na budowę lub przebudowę zjazdu. Granice wskazanego uznania wyznaczają przy tym m.in. wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, czy też okoliczności związane z dotychczasowym funkcjonowaniem drogi i indywidualnym ukształtowaniem warunków korzystania z niej, czy też względy bezpieczeństwa ruchu. Organ prawidłowo wyjaśnił, że droga krajowa nr [...] na odcinku na którym skarżąca domaga się lokalizacji zjazdu, zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Jest oczywiste, że tak jak to miało miejsce w poprzednim stanie prawnym, tak również i obecnie, w odniesieniu do dróg klasy GP przepisy szczególne (por. § 55 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r.), w dalszym ciągu stawiają bardzo restrykcyjne wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników, w tym także względem lokalizacji zjazdów. W § 55 ust. 2 rozporządzenia z 2022 r. prawodawca wprost wskazuje, że zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków. Tym samym względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie na nich zjazdów miało miejsce w sytuacjach wyjątkowych, np. gdy nie ma jakiejkolwiek możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu, w tym również, gdy nie jest możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich, przy czym stan taki również nie rodzi jakiegokolwiek "prawa do zjazdu" podmiotu wnioskującego. Względy bezpieczeństwa nie mogą być przy tym widziane jako tylko i wyłącznie kwestia dopuszczalnej prędkości maksymalnej pojazdów, czy ilość zdarzeń drogowych występujących w danym miejscu. Na równi z tym czynnikiem uwzględniać należy także natężenie ruchu, jego charakterystykę (zróżnicowanie), ukształtowanie drogi w danym terenie, w tym czynniki które w momencie orzekania przez organ potęgują - nawet potencjalnie - możliwość wystąpienia niekorzystnych zdarzeń drogowych wpływających na bezpieczeństwo użytkowników drogi jak i jej bezpośredniego otoczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA słusznie uznał, że organ działając w ramach uznania administracyjnego, dostrzegł i ocenił wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, jak i prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, w szczególności art. 29 ust. 4 UDP w zw. z § 55 ust. 2 rozporządzenia MI z 24 czerwca 2022 r. Przede wszystkim trafnie odwołał się do warunków obsługi komunikacyjnej wskazanej działki, podkreślając fakt jej wydzielenia z innej działki, posiadającej dostęp do drogi publicznej, czego strona nie zakwestionowała. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje także fakt, że skarżąca nabyła tę nieruchomość 10 sierpnia 2010 r. (darowizny od rodziców), zaś plan miejscowy, który wprowadza określoną modyfikację przeznaczenia tego terenu został przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Z. z 26 marca 2019 r. nr VII/35/19. Co równie istotne, plan ten przewiduje obsługę komunikacyjną działki skarżącej nr [...] (identyfikator [...]) poprzez drogę [...] zlokalizowaną w głównej mierze na wydzielonej już pod ten cel działce nr [...] ([...]). Skarżąca w pierwszej kolejności powinna zatem poszukiwać możliwości obsługi komunikacyjnej poprzez realizację wskazanej drogi przez gminę albo też w drodze stosownej służebności gruntowej. W pełni uzasadnione jest także odwołanie się przez organ do dobowego obciążenia drogi ruchem pojazdów, co wpływa na ocenę bezpieczeństwa w kontekście lokalizowania kolejnego zjazdu z tej drogi. Nie są przy tym zasadne twierdzenia skargi kasacyjnej o tym, że WSA zaakceptował fakt posługiwania się przez organ nieaktualnymi danymi o natężeniu ruchu, w istocie nie wskazując źródła tych danych. Po pierwsze należy zauważyć, że dane na temat Generalnego Pomiaru Ruchu za poszczególne lata, w tym te na których bazował organ są ogólnie dostępne na jego stronie internetowej (https://www.gov.pl/web/gddkia/generalny-pomiar-ruchu-20202021). Dane te w sposób precyzyjny (graficznie i liczbowo) przedstawiają tak miejsca pomiaru jak i uzyskane dane. W tym zakresie twierdzenie o braku należytego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy czy oparcia się na niezweryfikowanych danych o bezpieczeństwie nie jest więc prawidłowe. Po drugie, przepisy prawa nie nakazują zarządcy drogi (lub organowi) każdorazowego przeprowadzania pomiarów ruchu drogowego w wypadku wniosku o zezwolenie na lokalizację zjazdu. Zarządcy dróg są bowiem zobowiązani do dokonywania okresowych pomiarów ruchu drogowego (art. 20 pkt 15 UDP) i na tej właśnie podstawie ustalają natężenie ruchu w sprawach indywidualnych. Natężenie ruchu na DK nr [...] ustalone zostało na podstawie Generalnego Pomiaru Ruchu, dokonanego w 2020/2021 r. (czas pandemii COVID-19). Wykonanie takiego pomiaru przeprowadzane jest cyklicznie, w odstępie 5 lat i jak można przyjąć jest działaniem generującym wysokie koszty. Jeżeli więc skarżąca uznaje, że dane zgromadzone przez organ są nieprawdziwe, nierzetelne lub niepełne, w szczególności wadliwy jest pomiar ruchu, czy jego metodologia, mogła w tym względzie przedstawić dowody przeciwne, które podlegałyby ocenie, szczególnie z punktu widzenia ich wiarygodności. W konsekwencji w niniejszej sprawie trudno uznać, że WSA nie dostrzegł przekroczenia przez GDDKiA granic swobodnego uznania administracyjnego i braku wykazania naruszenia przez planowany zjazd bezpieczeństwa w ruchu. Potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na lokalizację zjazdów z dróg publicznych. Jako takie może więc mieć decydujący wpływa na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (zarzut nr II.1). Wbrew twierdzeniu strony, organ wykazał zagrożenie bezpieczeństwa ruchu poprzez powołanie się na Generalny Pomiar Ruchu z lat 2020/2021. Twierdzenie o nieaktualności tych danych jest całkowicie gołosłowne. To, że z perspektywy złożonego wniosku i wydanego rozstrzygnięcia, obejmują one okres sprzed 2-3 lat, jest nieskutecznym zwalczaniem ustaleń i zebranych dowodów. Podkreślenia wymaga, że jeżeli chodzi o natężenie ruchu, to badane jest ono cyklicznie, co pięć lat, o czym wskazano wyżej. Strona, poza kontestowaniem wszystkich ustaleń i twierdzeń poczynionych w sprawie, nie oferuje, w myśl wynikającej z art. 77 § 1 k.p.a. zasady koniecznego współdziałania z organem w wyjaśnieniu istoty sprawy, jakichkolwiek dowodów, obalających przyjęte przez organ twierdzenia. Z powyższych względów niezasadne jest także podnoszone naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (zarzut nr II.2), które strona postrzega jako nie zebranie i nie rozważenie przez organ całego materiału dowodowego, a także nie podjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w efekcie czego przeprowadzone postępowanie nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej i jest sprzeczne z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. To, że strona nie akceptuje wyniku sprawy, nie świadczy o tym, że wadliwie przeprowadzono postępowanie. Organ zebrał wszystkie niezbędne dowody i na ich podstawie wydał rozstrzygnięcie. Brak jest zatem jakichkolwiek logicznych przesłanek do uznania, że organ naruszył zasadę bezstronności, proporcjonalności lub równego traktowania, albo że źle uzasadnił zajęte stanowisko, pozostawiając w istocie pewne kwestie bez oceny. WSA nie naruszył art. 29 ust. 1 i 4 UDP oraz § 55 ust. 2 rozporządzenia MI z 24 czerwca 2022 r. poprzez ich błędną wykładnię (zarzut nr I.1). Strona postrzega to naruszenie jako wadliwe przyjęcie przez WSA, że powodem, który wyłącza możliwość udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego (ściślej zwykłego - przyp. NSA), może być możliwość innego skomunikowania działki skarżącej z drogą publiczną (poprzez wyznaczoną w planie miejscowym drogę), w sytuacji, gdy kompetencja organu wydającego zezwolenie na lokalizację zjazdu nie jest ograniczona treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast ważnym interesem skarżącej jest, aby jej działka miała zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez bezpośredni dostęp do drogi krajowej nr [...]. Ani organ ani też WSA nie sformułowały tego rodzaju tezy. Całość rozważań w sprawie opiera się na analizie możliwości skomunikowania działki skarżącej (taka niewątpliwie istnieje poprzez m.in. wskazaną drogę przewidzianą w planie), z bezpieczeństwem ruchu na drodze krajowej nr [...]. Ponadto, jeżeli dana działka ma możliwość innego skomunikowania z drogą publiczną niż poprzez utworzenie nowego zjazdu z jezdni głównej drogi publicznej klasy GP, to taka okoliczność również może uzasadniać odmowne załatwienie wniosku o lokalizację zjazdu. W niniejszej sprawie powodem odmowy były jednak względy bezpieczeństwa ruchu, które trafnie organ wykazał. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje przy tym, że strona całkowicie błędnie powołuje w skardze kasacyjnej judykaty, mające jej zdaniem świadczyć o tym, że GDDKiA może wydać zgodę na zjazd i nie jest związany planem miejscowym. Powoływane rozstrzygnięcia dotyczą przesądzonej już w orzecznictwie kwestii, że organy stanowiące gmin nie mogą w planie miejscowym narzucać określonych rozwiązań co do lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, gdyż jest to kompetencja właściwego zarządcy drogi. Inaczej mówiąc, plan miejscowy nie może zakazywać lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. Nie oznacza to bynajmniej, że wskazane orzecznictwo może być wykorzystywane, zwłaszcza poprzez cytowanie wyrwanej z kontekstu całego rozstrzygnięcia argumentacji prawnej, jako powód do twierdzenia o konieczności uwzględnienia wniosku skarżącej o lokalizację zjazdu. Niezasadnie strona podnosi również naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa (zarzut nr I.2) poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że odmowa lokalizacji zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki skarżącej mieściła się w granicach "uznania administracyjnego". Zdaniem strony granice uznania zostały w tym przypadku przekroczone, gdyż organ zupełnie dowolnie przyjął, że lokalizacja zjazdu może negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo ruchu na drodze oraz nie wyjaśnił należycie, jak należy rozumieć pojęcia ważnego interesu wnioskodawcy i interesu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił już wyżej, dlaczego uznał, że organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, a WSA trafnie to ocenił. Uwagi strony, kontestujące zwłaszcza użyte w sprawie wyniki Generalnego Pomiaru Ruchu z lat 2020/2021, mają charakter wyłącznie polemiczny. To, że strona nie jest przekonana stanowiskiem organu i WSA, nie uzasadnia twierdzenia o ich wadliwości. Reasumując, skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.