II GSK 1984/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Mirosław Trzecki Protokolant Krystian Szpotański po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 761/18 w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego na rzecz M. Ł. 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 17 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 761/18, oddalił skargę M. Ł. (dalej: skarżąca) na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego (dalej: komisja II stopnia, organ II instancji) w przedmiocie wyniku egzaminu notarialnego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Uchwałą z (...) lutego 2018 r. komisja II stopnia utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w K. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego (dalej: komisja I stopnia, organ I instancji) z (...) października 2017 r., którą ustalono, że skarżąca uzyskała negatywny wynik z egzaminu notarialnego. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca przystąpiła do egzaminu notarialnego, który składał się z trzech części, tj. polegał na sporządzeniu dwóch aktów notarialnych oraz projektu odmowy dokonania czynności notarialnej albo uzasadnienia jej dopuszczalności. Komisja I stopnia ustaliła, że skarżąca otrzymała z pierwszego projektu aktu notarialnego - ocenę niedostateczną (każdy z egzaminatorów wystawił ocenę niedostateczną); zaś z drugiego projektu aktu notarialnego oraz z projektu odmowy dokonania czynności notarialnej albo uzasadnienia jej dopuszczalności - oceny dostateczne. W tym stanie rzeczy organ I instancji ustalił, że skarżąca uzyskała negatywny wynik z egzaminu, ponieważ pozytywny wynik z egzaminu notarialnego otrzymać może jedynie ten zdający, który z każdej części egzaminu notarialnego uzyskał ocenę pozytywną. Skarżąca odwołała się od uchwały komisji I stopnia zarzucając dokonanie nieprawidłowych ustaleń przez obu egzaminatorów sprawdzających jej pracę, tj. notariusz J. D. (dalej: notariusz) oraz SSR M. D. (dalej: sędzia). Notariuszowi zarzuciła nieprawidłowe działanie poprzez: przyjęcie, że w akcie notarialnym musi znajdować się wniosek wieczystoksięgowy; nałożenie na zdającego obowiązku rozbicia taksy notarialnej osobno za umowę zamiany i za sporządzenie wniosku wieczystoksięgowego; uznanie dokonanych pouczeń za niewystarczające; zakwalifikowanie jako błędnego: sposobu wskazania podstawy prawnej do pobrania opłaty sądowej; niewskazania podstawy prawnej uchwały zgromadzenia wspólników; niewskazania adresu spółki; braku wskazania w umowie podstawy prawnej oświadczenia podatnika; zakwalifikowanie jako nieprawidłowego niezłożenia oświadczenia, że dla nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Sędziemu zaś zarzuciła naruszenie poprzez: błędne ustalenie, że do wykreślenia wpisu w księdze wieczystej wystarczająca jest zwykła forma pisemna; przyjęcia, że w akcie notarialnym musi znajdować się wniosek wieczystoksięgowy; uznanie dokonanych pouczeń za niewystarczające; zakwalifikowanie jako błędnego niewskazania podstawy prawnej uchwały zgromadzenia wspólników; zarzucenie nieopisania przedmiotu zamiany i jej warunków. Ostatecznie skarżąca wniosła o uwzględnienie odwołania w całości i wydanie nowej uchwały stwierdzającej, że uzyskała ocenę pozytywną z części pierwszej egzaminu – pierwszego projektu aktu notarialnego, a w konsekwencji ocenę pozytywną z całego egzaminu notarialnego. Organ II instancji w toku rozpatrywania sprawy ustalił, że skarżąca w odwołaniu nie zakwestionowała uwag egzaminatorów dotyczących: braku wskazania podstawy prawnej pobrania podatku od czynności cywilnoprawnych oraz podatku VAT od taksy notarialnej; nieprawidłowego wskazania organów wydających niektóre dokumenty tj. niepoprawne wskazanie Urzędu Miejskiego w S. lub w K., jako organu wydającego wymagane do sporządzenia aktu dokumenty, zamiast wskazania Wójta Gminy lub Starosty K.; nieprecyzyjnego wskazania części dokumentów - przedłożenia ostatecznej decyzji Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych z (...) o szczegółowej treści, ale bez podania jej numeru i podstawy prawnej; błędnego podania sposobu rejestracji opłaty sądowej; braku oświadczenia pełnomocnika Spółki w zakresie podatku VAT, nie odniesienie się do kwestii tego podatku od czynności prawnej. Komisja II stopnia nie zgodziła się ze skarżącą, że sporządzony przez nią projekt pierwszego aktu notarialnego zawierał prawidłowe rozwiązanie wszelkich poleceń egzaminacyjnych, gdyż przeczą temu wyżej przedstawione, niekwestionowane mankamenty pracy. Nadto komisja II stopnia przyznała rację egzaminatorowi, który zarzucił, że podane przez skarżącą w spornym projekcie aktu notarialnego podstawy prawne pobrania opłat sądowych są nieprecyzyjne. Komisja II stopnia stwierdziła, że praca egzaminacyjna musi spełniać jednocześnie wszystkie kryteria wymienione w art. 74e § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2291; dalej: p.n.), które w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. W szczególności skarżąca nie wykazała się znajomością wielu wymaganych w czasie egzaminu przepisów, a ponadto problem, co do istoty, nie został przez nią prawidłowo rozstrzygnięty, gdyż praca nie zabezpiecza słusznych interesów stron na poziomie dostatecznym. Organ wyjaśnił przy tym, że na ostateczną ocenę pracy skarżącej nie mogła mieć wpływu podnoszona przez nią okoliczność, że pewne błędy były wynikiem presji czasu. Okoliczność ta jest subiektywna, uzależniona od indywidualnych cech zdającego, przez co nie poddaje się weryfikacji, a poza tym dotyczyła wszystkich zdających, z których duża część otrzymała oceny pozytywne. Powyższa uchwała została zaskarżona przez M. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 139 k.p.a. oraz art. 74e § 12 p.n. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 lipca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie przez organ II instancji na niekorzyść strony, a także naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 74e § 2 i § 6 p.n. W uzasadnieniu skargi te zarzuty zostały rozwinięte. WSA oddalił skargę stwierdzając, że w niniejszej sprawie egzamin notarialny został przeprowadzony zgodnie z prawem, postępowanie w zakresie ustalenia wyniku tego egzaminu zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania uchwały ustalającej negatywny wynik z egzaminu notarialnego, jak również nie zaistniały uzasadnione podstawy do podwyższenia tej oceny. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała została uzasadniona w sposób odpowiadający prawu, gdyż komisja II stopnia wskazała na szereg uchybień pracy skarżącej, także tych, które nie zostały uwzględnione w ocenach cząstkowych, a które tylko uzupełniają ocenę negatywną tej części egzaminu. Komisja II stopnia w sposób wyczerpujący odniosła się do zarzutów zawartych w odwołaniu wykazując, że nie podważają one podjętego rozstrzygnięcia o negatywnym wyniku egzaminu notarialnego. WSA w całości zaaprobował stanowisko organu II instancji w zakresie wszystkich elementów pracy, które uznano za wadliwe, i które skutkowały negatywną oceną pracy skarżącej. Zdaniem WSA skarżąca podejmując polemikę z oceną organu, nie przyjmuje do wiadomości, że egzamin zawodowy rządzi się surowymi prawami. Złożenie go z pozytywnym wynikiem daje prawo do wykonywania zawodu notariusza, który jest zawodem zaufania publicznego i powinien być wykonywany jedynie przez te osoby, które w sposób należyty są przygotowane do jego wykonywania. Akt notarialny po jego sporządzeniu wchodzi do obrotu prawnego, a zatem musi być precyzyjny i spełniać wszystkie wymogi wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Dlatego treść aktu notarialnego nie może nasuwać żadnych wątpliwości co do tożsamości osób fizycznych czy prawnych, taksy i opłat, obowiązków stron aktu, pouczeń, dokumentów w akcie przywołanych itd. M. Ł. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, iż w sprawie zakończonej uchwałą komisji II stopnia z dnia (...) lutego 2018 r. znak sprawy (...), nie doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku rozpoznania sprawy w granicach skargi i nierozpoznaniu wszystkich zarzutów objętych skargą oraz zaniechanie rozpoznania całokształtu okoliczności sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała w szczególności, że sąd I instancji całkowicie pominął, co skarżąca wywodziła w skardze do WSA, następujące okoliczności: 1. komisja II stopnia uznała za zasadne zarzuty skarżącej odnoszące się do kluczowych elementów, które przesądziły o wydaniu oceny negatywnej przez egzaminatorów komisji I stopnia; 2. komisja II stopnia wskazała nowe uchybienia w pracy skarżącej, jednakże w większości uznała je za "małej wagi"; 3. komisja II stopnia pominęła fakt, że skala ocen egzaminu notarialnego nie jest dychotomiczna i w ramach oceny pozytywnej mieszczą się oceny od dostatecznej do celującej; a jednocześnie wbrew powyższemu komisja II stopnia nie znalazła podstaw do przyjęcia, iż praca skarżącej zasługuje na ocenę pozytywną. Wskazała także, że komisja II stopnia stawia większe wymagania niż ustawa prawo o notariacie - np. skarżącej stawia się zarzut braku wskazania adresu spółki, podczas gdy art. 92 ustawy Prawo o notariacie przewiduje co musi zawierać akt notarialny i w przypadku spółki jest to siedziba, a nie adres. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzut ten jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku sądu. Przepis ten wprowadza wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienia. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z wymienionych w tym przepisie elementów. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tego przepisu. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień stanowiących, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., kolejne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uzasadnienie orzeczenia nie może zatem sprowadzać się jedynie do rekapitulacji przebiegu postępowania i powielenia stanowiska organu. Dokonując kontroli legalności, sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym przez organ oraz zajętego przez organ stanowiska prawnego, zwłaszcza jeżeli są one kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. m.in. wyrok NSA dnia z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1904/07). Dopiero tak przeprowadzona kontrola sądowa pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu oraz umożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zdaniem NSA taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji nie spełnił wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów, nie można bowiem uznać, że wystarczające jest ograniczenie się przez sąd jedynie do przytoczenia tego co ustalił organ i bardzo ogólnego wniosku o zasadności argumentacji organu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, ogranicza się do przytoczenia in extenso treści obowiązującej regulacji prawnej i ogólnej konkluzji o prawidłowości stanowiska organu o braku akceptacji przez skarżącą wyniku egzaminu, w szczególności popełnionych przez nią błędów, a w konsekwencji braku możliwości ustalenia pozytywnego wyniku egzaminu z każdej części, a tym samym uzyskania zgodnie z art. 74f § 1 p.n. pozytywnego wyniku z egzaminu notarialnego. Sąd, ograniczając się do ogólnych sformułowań i ocen, w istocie w ogóle nie odniósł się do kwestii spornych w tej sprawie, podnoszonych zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i podniesionych w skardze. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jakiegokolwiek ustosunkowania się sądu do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz argumentów powołanych na ich uzasadnienie. Uzasadnienie wyroku nie zawiera w tym zakresie żadnej analizy i argumentacji. Sąd merytorycznie nie rozstrzygnął więc sporu między stronami, ograniczył się bowiem jedynie do bardzo lapidarnego przytoczenia poglądu prawnego jednej strony (organu) i wskazał, że uważa go za słuszny. Nie wyjaśnił jednak precyzyjnie dlaczego tak uważa i jakie argumenty za takim stanowiskiem przemawiają. Przedstawiona w zaskarżonym wyroku argumentacja prawna sądu nie może być uznana za wystarczającą. Zdaniem NSA sąd I instancji nie dokonał wystarczającej oceny zasadności podnoszonych przez skarżącą wątpliwości co do prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji braku należytego uzasadnienia uchwały, w szczególności braku wyjaśnienia, na jakiej podstawie Komisja II stopnia, mimo uwzględnienia najistotniejszych zarzutów odwołania, uznała, że jest prawidłowa ocena z pierwszego aktu notarialnego wystawiona przez Komisję I stopnia. W zasadzie cała merytoryczna argumentacja sądu I instancji opiera się na ogólnych stwierdzeniach, że skarżąca popełniła szereg błędów w ocenianej pracy, które łącznie powodują, że praca nie mogła zostać oceniona pozytywnie (zob. m.in.: s. 19-21 uzasadnienia wyroku), oraz że skarżąca podejmuje próbę polemiki z oceną organu, nie akceptując jej (zob. s. 20 uzasadnienia wyroku). Jako zaś uzasadnienie swojego stanowiska sąd I instancji jedynie powtarza za organem przykłady niektórych błędów popełnionych przez skarżącą (zob. s. 21 - 22 uzasadnienia wyroku), nie wskazując dlaczego akurat te błędy uznać należy za kluczowe dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd poprzestał jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że wskazane nieprawidłowości nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącą, nie wskazując przy tym, jakie było ich znaczenie dla legalności rozstrzygnięcia organu. Sąd całkowicie pominął więc fakt, że ocena pracy egzaminacyjnej nie jest jedynie dychotomiczna: pozytywna lub negatywna i skoro ustawodawca dopuszcza i różnicuje ocenę pracy poprzez określoną skalą ocen, to dopuszcza tym samym popełnianie błędów przez zdających. Samo stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości w pracy egzaminacyjnej jest zatem niewystarczające dla oceny legalności uchwały organu, na co zasadnie zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej. Trafnie zatem zarzuca skarżąca kasacyjnie, że niewystarczające było samo przytoczenie obowiązujących przepisów, ale bez wskazania - koniecznego w tej sprawie z uwagi na spór w tej kwestii - które z nich uważa WSA za prawidłową podstawę rozstrzygnięcia i dlaczego oraz jedynie podzielenie oceny prawnej dokonanej przez organ administracji, ale bez dogłębnej jej oceny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd I instancji nie wykazał, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest na tyle ogólne, że wymyka się spod kontroli sądu II instancji. Z powodu braków w zakresie precyzyjnej oceny prawidłowości ustalenia w tej sprawie stanu faktycznego, który stanowił podstawę do subsumpcji, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego NSA uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponieważ zasadny okazał się zarzut naruszenia wskazanego powyżej przepisu prawa procesowego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., przedwczesne byłoby dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności pozostałych zarzutów procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej . W ponownie prowadzonym postępowaniu sąd I instancji powinien dokonać rzetelnej i wnikliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały i następnie precyzyjnie wskazać w uzasadnieniu wyroku podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie, szczegółowo ustosunkowując się do zarzutów i argumentacji podniesionej w skardze. Dopiero tak przeprowadzona przez sąd I instancji kontrola zaskarżonej uchwały umożliwi następnie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ewentualną kontrolę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 577 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego, na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na kwotę tę składa się uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (100 zł), opłata skarbowa za udzielone pełnomocnictwo (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokata reprezentującego stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym w obu instancjach, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (360 zł).