II GSK 2015/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 256/18 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania uprawnień budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 256/18, oddalił skargę skargi P. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej (dalej także KKK) z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania uprawnień budowlanych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W związku z wnioskiem skarżącego, skierowanym do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej P. Okręgowej Izby Architektów RP (dalej: OKK), o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego oraz o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie, Komisja Egzaminacyjna (powołana przez OKK uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2014 r.), uznała, że wykształcenie i praktyka zawodowa skarżącego odpowiada wymaganiom, o których mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej obowiązującego w Izbie Architektów RP, w zakresie niezbędnym do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej określonej we wniosku (vide protokół z posiedzenia, które odbyło się [...] września 2016 r.). Następnie na posiedzeniu Komisji Egzaminacyjnej w dniu [...] grudnia 2016 r. przeprowadzono egzamin na uprawnienia budowlane, z którego skarżący uzyskał pozytywny wynik. W dalszej kolejności Komisja Egzaminacyjna przekazała dokumentację OKK celem wydania decyzji w sprawie nadania uprawnień budowlanych. Decyzją z [...] grudnia 2016 r. OKK stwierdziła, że skarżący posiada odpowiednie wykształcenie techniczne oraz praktykę zawodową i po zdaniu egzaminu z wynikiem pozytywnym otrzymuje uprawnienia budowalne w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie. W oparciu o ww. decyzję, skarżący wystąpił z wnioskiem o wpis na listę architektów prowadzoną przez P. Okręgową Izbę Architektów RP w R., jednakże Rada P. Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej RP uchwałą z [...] marca 2017 r. odmówiła skarżącemu wpisu na listę. Powyższe rozstrzygnięcie zbiegło się w czasie z czynnościami nadzorczymi podjętymi przez KKK, w ramach których poddano analizie decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2016 r., stwierdzając w rezultacie, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym decyzją z [...] listopada 2017 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 11 ust. 1 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1725; dalej: "s.z.a."), stwierdziła nieważność decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej P. Okręgowej Izby Architektów RP z [...] grudnia 2016 r. nadającej P. K. S. (dalej: "skarżący") uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Organ II instancji podniósł, że dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie studia I stopnia, jakie ukończył skarżący (tj. studia inżynierskie) nie są studiami na kierunku odpowiednim, a studia II stopnia, jakie ukończył skarżący (tj. studia magisterskie) nie są studiami na kierunku pokrewnym. Wskazał, że informacje zawarte w wypisie z przebiegu studiów skarżącego (potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni) wskazują, iż mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz, że mniej niż jedna trzecia godzin zajęć obejmuje zajęć kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku odpowiedniego dla architektury lub architektury i budownictwa. Skarżący w trakcie studiów nie miał zajęć z historii architektury i urbanistyki, sztuk plastycznych i technik warsztatowych, ekonomiki procesu budowlanego, prawa budowlanego czy etyki zawodu architekta. Z 11 przedmiotów kierunkowych, jego studia II stopnia na kierunku budownictwo nie obejmowały 6 przedmiotów stanowiących podstawę kształcenia architektów na studiach I stopnia na kierunku architektura. Projektowanie architektoniczne w liczbie 28 godzin nie stanowi nawet 1 punktu ECTS, ponieważ 30 godzin pracy studenta pozwala na przyznanie 1 punktu ECTS. Zatem skarżący nie osiągnął wymaganych standardów kształcenia, a tym samym jego studia II stopnia nie są studiami, o których mowa w powyższych przepisach. Organ II instancji zaakcentował, że konieczność badania wykształcenia jako warunku wykonywania zawodu architekta w oparciu o ww. przepisy, jest zgodna z wykładnią dokonaną przez Polską Komisję Akredytacyjną, wedle której w Polsce nie ma kierunku pokrewnego do kierunku architektura lub architektura i urbanistyka. Powyższe potwierdza również pismo Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 12 sierpnia 2014 r., w którym podano, iż tylko absolwenci studiów na kierunku architektura mogą uzyskać tytuł zawodowy inżyniera architekta lub magistra inżyniera architekta. W ocenie KKK, organ I instancji, przeprowadzając postępowanie w zakresie kwalifikowania wykształcenia i dopuszczając skarżącego do egzaminu na uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej, rażąco naruszył przepis art.14 ust. 3 pkt 2 lit. a) p.b. oraz § 5 ust. 2, § 5 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz § 5 ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 2014 r. KKK powołała się także na stanowisko Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w myśl którego wszystkie polskie notyfikacje uczelni wyższych dotyczą kształcenia na kierunku architektura łącznie na studiach I i II stopnia, ponieważ jedynie ukończenie łącznie studiów I i II stopnia na kierunku architektura wypełnia postanowienia art. 46 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. Tak więc OKK błędnie uznała, że skarżący posiada wykształcenie niezbędne do przystąpienia do egzaminu, a w konsekwencji nadanie przez organ I instancji skarżącemu uprawnień budowalnych nastąpiło z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie, uznając ją za niezasadną. Zdaniem Sądu, organ II instancji postąpił właściwie stwierdzając nieważność decyzji OKK z 10 grudnia 2016 r., ponieważ rozstrzygnięcie to w sposób rażący narusza przepis art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. a) p.b. oraz § 5 ust. 2, ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia z 11 września 2014 r. Pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym skutkowałoby dopuszczeniem do zawodu architekta (mimo, iż o ograniczonym zakresie uprawień do projektowania) osoby o niewystarczającym (niepełnym) przygotowaniu teoretycznym. W myśl art. 2 ust. 1 s.z.a. wykonywanie zawodu architekta polega na współtworzeniu kultury przez projektowanie architektoniczne obiektów budowlanych, ich przestrzennego otoczenia oraz ich realizację, nadzorze nad procesem ich powstawania oraz na edukacji architektonicznej. Nie budzi wątpliwości wielka odpowiedzialność związana z wykonywaniem tego zawodu. Nie do pogodzenia z praworządnością byłoby nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie osobie, która studia magisterskie (tj. studia II stopnia) ukończyła wprawdzie na kierunku budownictwo, ale w zakresie eksploatacji i zarządzania nieruchomościami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżacy, zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., naruszenie: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym przyjęciu, że skarżący nie spełnia warunku legitymowania się wymaganym wykształceniem, niezbędnym do uzyskania wnioskowanych uprawnień, podczas gdy: - skarżący przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dn. 11.09.2014 r. uzyskał wymagane wykształcenie określone w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dn. 28.04.2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i w tym czasie rozpoczął praktykę zawodową, co uprawnia go zgodnie z § 22 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. do przystąpienia do postępowania kwalifikacyjnego o nadanie uprawnień budowlanych bez konieczności spełniania wymagań dotyczących wykształcenia określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r., 2. § 23 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. i § 22 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. poprzez błędne zastosowanie w §23, a niezastosowanie §22 i uznanie, że skarżący nie legitymuje się wykształceniem wymaganym do nadania mu uprawnień budowlanych, w sytuacji skarżący legitymuje się takim wykształceniem i na mocy §22 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. skarżący jest uprawniony do przystąpienia do postępowania kwalifikacyjnego bez konieczności spełniania wymagań dotyczących wykształcenia określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r., a ponadto kierunek studiów, jaki ukończył skarżący, nie był określany odmiennie niż w rozporządzeniu z dn. 11.09.2014 r., gdyż i przed 2014 r. i po 2014 r. nazwa kierunku studiów ukończonych przez skarżącego to "budownictwo", 3. art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 r. prawo budowlane w zw. z pkt.12 preambuły i art. 1 tytuł 1 i art. 46 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 07.09.2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż dyrektywa ta winna mieć zastosowanie w niniejszej sprawie a tym samym uznanie, iż skarżący nie spełnia wymagań określnych w przepisach krajowych, podczas gdy dyrektywa dotyczy uznawania przez Państwa Członkowskie kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym Państwie Członkowskim, a nie nabywania uprawnień w danym Państwie Członkowskim przez jego obywateli, a tym samym nie odnosi się do stanu faktycznego niniejszej sprawy; Z ostrożności zarzucił naruszenie: 4. art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 r. prawo budowlane w zw. z §5 ust.2 i ust.4 pkt. 1 i 2 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż wykształcenie skarżącego nie jest wykształceniem pokrewnym wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r., podczas gdy spełnia ono wymagania wykształcenia pokrewnego, ponieważ nazwa ukończonego przez skarżącego kierunku studiów (kierunek budownictwo) jest zgodna z wymaganiami określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. (kierunek studiów w zakresie budownictwa), a ponadto kierunek studiów skarżącego obejmował przedmioty spełniające tzw. "minimum programowe" określone punktami ECTS i godzinami zajęć; 5. art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 r. prawo budowlane w zw. z §23 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie rozpatrzenie indywidualnie wykształcenia skarżącego, a tym samym błędne zakwalifikowanie wykształcenia skarżącego jako nie będącego wykształceniem pokrewnym, wymaganym do nadania wnioskowanych uprawnień., w sytuacji gdy skarżący posiada wykształcenie pokrewne, co umożliwia mu ubieganie się o wnioskowane uprawnienia; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145§ 1 pkt.l lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi od decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dn. [...].11.2017 r. w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegającym na niewyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym dyplomu ukończenia studiów skarżącego oraz karty przebiegu studiów, a także pisma Polskiej Komisji Akredytacyjnej i pisma Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i w konsekwencji błędne przyjęcie że: a) skarżący ukończył studia na kierunku "budownictwo w zakresie eksploatacji i zarządzania nieruchomościami", w sytuacji gdy nazwa kierunku studiów wynikająca z materiału dowodowego sprawy to "budownictwo" i tym samym nieprawidłowe ustalenie, że skarżący nie ukończył kierunku pokrewnego; b) skarżący w trakcie studiów nie przebył tzw. "minimum programowego" i nie osiągnął wymaganej liczby punktów ECTS oraz godzin zajęć, w sytuacji gdy skarżący ukończył studia na kierunku budownictwo i uzyskał wymaganą liczbę punktów ECTS i wymagana liczbę godzin zajęć, czyli ukończył kierunek pokrewny wskazany w załączniku nr 2 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r.; c) pismo Polskiej Komisji Akredytacyjnej i pismo Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zawierają wnioski wiążące w sprawie skarżącego, podczas gdy nie dotyczą stanu faktycznego niniejszej sprawy; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na niepełnym rozpoznaniu zarzutów podniesionych w skardze i nie odniesienie się do stanu prawnego niniejszej sprawy, a mianowicie nie odniesienie się w żaden sposób do zarzutu naruszenia §22 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r., gdy tymczasem zarzut naruszenia w/w przepisu został sformułowany w skardze; 3. art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez powielanie za Krajową Komisją Kwalifikacyjną Architektów RP niepełnych ustaleń w zakresie liczby punktów ECTS i godzin zajęć, jakie odbył skarżący na studiach i nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku, ile dokładnie godzin i punktów zdobył na studiach skarżący, 4. art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez nie dostrzeżenie przez Sąd uchybień Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP, które były oczywiste i istotne, a mianowicie nie rozpatrzenie sprawy skarżącego w oparciu o §22 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r., a także niewłaściwe zastosowanie §5 ust.2 i ust.4 pkt. 1 i 2 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r.; 5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienie i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, pomimo że zaskarżona decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego i procesowego, a wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dostrzeżenie przez Sąd wskazanych błędów poczynionych przez Krajowa Komisję Kwalifikacyjną Izby Architektów RP skutkowałoby uwzględnieniem skargi. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dnia 09.11.2017 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zarzuty w niej podniesione nie są usprawiedliwione. W pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutów procesowych, skupiających się na ustaleniach faktycznych organu, dotyczących zakresu wykształcenia skarżącego, uprawniającego go do ubiegania się o nadanie mu uprawnień budowlanych w określonej specjalności na podstawie art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 prawo budowlane. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP przeprowadziła w tej sprawie wnikliwe postępowanie dowodowe i w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów załączonych do akt sprawy administracyjnej, i omówionych oraz ocenionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowo ustaliła szczegółowy zakres studiów II stopnia, które ukończył skarżący na Politechnice Świętokrzyskiej, uznając, że nie są to studia pokrewne do wymaganych studiów w dziedzinie architektury w rozumieniu wyżej powołanych przepisów prawa budowlanego. Skarżący kwestionuje ustalenie organu o braku pokrewieństwa kierunku studiów II stopnia obejmującego eksploatację i zarządzanie nieruchomościami, które odbył skarżący z kierunkami stricte związanymi z budownictwem, a w szczególności architekturą, mimo wykazania na podstawie programu spornego kierunku studiów, wynikającego z przedstawionych dokumentów, że sporny kierunek nie obejmował szeregu przedmiotów wymaganych na kierunkach związanych ściśle z architekturą. Sąd I Instancji zasadnie zaakceptował powyższe ustalenia odnośnie wykształcenia skarżącego i nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz. art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż organ wnikliwie wyjaśnił wszystkie i istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i wszechstronnie rozpatrzył materiał dowodowy, w tym dyplom ukończenia studiów skarżącego oraz kartę przebiegu studiów, a także pisma Polskiej Komisji Akredytacyjnej i pisma Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , oraz uzasadnieniu wyroku. Wbrew zarzutom skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym również odniesienie się do zarzutów skargi. Skarżący nie zaprzeczał, że ukończył studia II stopnia na kierunku "budownictwo w zakresie eksploatacji i zarządzania nieruchomościami", a nazwa ogólna na dyplomie budownictwo nie przesądza, że ukończył on kierunek pokrewny do architektury. Skarżący w trakcie studiów nie przebył tzw. "minimum programowego" i nie osiągnął wymaganej liczby punktów ECTS oraz godzin zajęć, w wymaganym dla kierunku pokrewnego zakresie wskazanym w załączniku nr 2 rozporządzenia z dn. 11.09.2014. Brak wymaganego prawem wykształcenia pozbawiała skarżącego uprawnienia do przystąpienia do egzaminu kwalifikacyjnego i nadania mu uprawnień budowlano architektonicznych w określonym zakresie. Skarżący podniósł cały szereg zarzutów naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 r. prawo budowlane w zw. z pkt.12 preambuły i art. 1 tytuł 1 i art. 46 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 07.09.2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 r. prawo budowlane w zw. z §23 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r., art. 14 ust.3 pkt.2 ustawy z dn. 07.07.1994 r. prawo budowlane w zw. z §5 ust.2 i ust.4 pkt. 1 i 2 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, § 23 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. i §22 rozporządzenia z dn. 11.09.2014 r. poprzez błędne zastosowanie, i niezastosowanie §22 oraz uznanie, że skarżący nie legitymuje się wykształceniem wymaganym do nadania mu uprawnień budowlanych. Zgodnie z treścią art. 14 ust.3 pkt.2 prawa budowlanego, uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w ust. 1 wymaga do projektowania w ograniczonym zakresie: a/ ukończenia studiów pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub studiów drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności, b/ odbycia rocznej praktyki przy sporządzaniu projektów , c/ odbycia rocznej praktyki na budowie. W myśl przepisu par. 5 ust. 2 pkt.1 i 2i ust. 4 pkt.1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, kwalifikowanie i weryfikacja wykształcenia za odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności, oraz zakresu uprawnień budowlanych izba dokonuje przez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów z kierunkiem studiów odpowiednim lub pokrewnym dla specjalności uprawnień budowlanych określonym w wykazie, stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia na podstawie dyplomu ukończenia studiów i suplementu do dyplomu, albo wypisu z przebiegu studiów potwierdzonego przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni. Natomiast zgodnie z ust. 4 pkt.1 i 2 § 5 tego przepisu, wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych uznaje się za spełniony, jeżeli nazwa kierunku jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów wskazanym w załączniku nr. 2 do rozporządzenia lub informacje zawarte w suplemencie do dyplomu, albo wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują, że nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS , o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. –Prawo o szkolnictwie wyższym, lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtującej wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów. Należy w tym miejscu przytoczyć również treść pkt. 2 Załącznika nr 2 do Rozporządzenia z 11 września 2014 r. obejmującego wykaz kierunków studiów wyższych odpowiednich i pokrewnych dla danej specjalności, i tak dla specjalności o którą się ubiega skarżący, a mianowicie architektoniczna w ograniczonym zakresie, powyższy akt prawny przewiduje kierunki studiów wyższych odpowiednie dla tej specjalności - architektura lub architektura i urbanistyka, a kierunki studiów wyższych pokrewne to kierunek studiów w zakresie budownictwa. Dokonując wykładni powyższych przepisów prawa materialnego zarówno organ, a następnie Sąd I Instancji prawidłowo zastosowali te przepisy do ustalonego stanu faktycznego, gdyż kierunek studiów drugiego stopnia ukończony przez skarżącego i nazwany w dyplomie budownictwo, nie był w istocie kierunkiem z zakresu budownictwo w rozumieniu załącznika nr. 2 pkt. 2 Rozporządzenia 11 września 2014 r. i cytowanych wyżej przepisów ustawy prawo budowlane, a w szczególności omówionych przepisów rozporządzenia. Skoro Sąd I Instancji stwierdził, że decyzja pierwotna o nadaniu uprawnień budowlanych skarżącemu w zakresie specjalności architektoniczna o ograniczonym zakresie na podstawie art. 14 ust.3 pkt.2 prawa budowlanego została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, gdyż skarżący nie spełnił przesłanki wykształcenia kierunkowego wskazanego w przepisach prawa budowlanego, a posiadane wykształcenie nie upoważniało go do uzyskania uprawnień budowlanych w żądanym zakresie, to zastosowanie przepisu art. 156 § 2 k.p.a. i stwierdzenie nieważności tej decyzji było zasadne. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.