II GSK 2052/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1153/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lutego 2021 r. nr BP.702.2517.2021.2108.BEPO.953 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 czerwca 2022 r. oddalił skargę P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lutego 2022 r. nr BP.702.2517.2021.2108.BEPO.953 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 23 lutego 2021 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...] przez: - urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 16:05:34, na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł W. - węzeł Ł., - urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 21:38:28, na odcinku drogi krajowej nr węzeł W. - węzeł Ł. Przejazdy zostały udokumentowane zdjęciami z urządzeń kontrolnych zainstalowanych na bramownicach zbudowanych w pasie drogowym. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd samochodowy nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm., dalej: u.d.p.), co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto organ na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalił, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a właścicielem/posiadaczem zespołu pojazdów w dniu powstania naruszenia była spółka P.. Odcinek drogi krajowej nr [...], po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu 23 lutego 2021 r., został wyszczególniony w zał. nr 1 pkt 13 lit. b do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2021, poz. 32). Mając na względzie powyższe okoliczności, decyzją z dnia 20 lipca 2021 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej również: "organ", "GITD"), nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.500 zł stosownie do art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Decyzją z 3 lutego 2022 r., GITD utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 20 lipca 2021 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Organ, rozpoznając ponownie sprawę, stwierdził że w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny, a z całokształtu zebranego materiału dowodowego, a także wyjaśnień strony, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w dniu zarejestrowania przedmiotowego naruszenia, kontrolowany samochód ciężarowy wraz z przyczepą poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Poddany kontroli pojazd nie został wyposażony w jednostkę pokładową viaBox, służącą do naliczania i pobierania opłaty za przejazd po drogach krajowych, na których pobiera się opłatę elektroniczną. Ponadto w ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie można było odstąpić od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu opisanego w art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz 735, dalej: "k.p.a."), ponieważ strona uchybiła podstawowym obowiązkom w zakresie uiszczania opłaty elektronicznej, jakimi są zawarcie umowy z operatorem systemu Viatoll i nabycie urządzenia viaBox. Wojewódzku Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę skarżącej za niezasadną. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. W ocenie WSA, organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, art.7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom z art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Zdaniem Sądu, skarżąca nie przeciwstawiła żadnych argumentów, w świetle których można byłoby uznać za nieprawidłową ocenę dokonaną przez GITD odnośnie zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie faktycznych i prawnych przesłanek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej. Sąd I instancji uznał, że nie było podstaw do kwestionowania okoliczności prawidłowego oznaczenia tabliczką T-34 drogi krajowej nr [...] węzeł W. – Ł.. Prawidłowość oznakowania na całym odcinku drogi, na którym odbywał się przejazd skarżącą w dniu 23 lutego 2021 r. – w świetle pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 24 stycznia 2020 r. i braku zarzutów/przeciwdowodów ze strony spółki w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym – zdaniem Sądu, należało uznać za okoliczność niebudzącą wątpliwości. Sąd I instancji zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie bezsporne jest także, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego zespołu pojazdów, składającego się z samochodu ciężarowego oraz przyczepy, przekraczała 3,5 t. Sąd podkreślił, że dmc została ustalona na podstawie danych z CEPIK, a kontrolowany pojazd nie podlegał zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3a u.d.p. Ponadto Sąd pokreślił, iż w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. jest mowa o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu, a nie jego rzeczywistej masie, a więc zbędne było ustalanie rzeczywistej wagi zespołu pojazdów. Sąd uznał również, że niewątpliwie nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu odcinkiem drogi krajowej ujętym w załączniku nr 1 pkt 13 lit. b do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że skarżąca nie udowodniła faktu przeniesienia posiadania pojazdu samochodowego na inny podmiot. Sąd podzielił również ocenę organu, co do braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu waga nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd nie może zostać uznana za znikomą, skoro obowiązek ten należy do podstawowych obowiązków korzystającego z drogi publicznej. Należyta staranność w przygotowaniu przejazdu po takiej drodze winna być udziałem każdego, kto skutecznie dba o swoje interesy. W ocenie Sądu I instancji, w tak ustalonym stanie faktycznym, GITD prawidłowo uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł w oparciu o przepis art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., zgodnie z którym za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości 1.500 zł – w pozostałych przypadkach (nie ujętych w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.). W podstawie prawnej wyroku wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Skarżąca, nie zgadzając się ze wskazanym na wstępie wyrokiem, wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 13 ust. 1 u.d.p. poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że korzystającym z drogi publicznej, posiadaczem pojazdu samochodowego zobowiązanym z mocy prawa do uiszczenia opłaty elektronicznej za brak urządzenia viaBox jest podmiot, którego dane zgromadzone są w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców bądź wynikają z informacji przekazanych od firmy leasingowej, gdy pojazd jest przedmiotem leasingu; b. art. 13k ust. 4 u.d.p. poprzez błędne uznanie, że skarżący kierował pojazdem w chwili zarejestrowania przez urządzenie kontrolne, w sytuacji, gdy posiadanie pojazdu zostało przeniesione w dniu naruszenia na inny podmiot niż skarżący, tj. istniały przesłanki wyłączające odpowiedzialność administracyjną skarżącego; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom spółki dotyczącym braku jej odpowiedzialności za przejazd po odcinku drogi krajowej, zespołu pojazdów, składających się z samochodu o nr rejestracyjnym [...] i naczepy o nr rejestracyjnym [...] bez wyposażenia w urządzenie viaBox, a w konsekwencji oddalenie skargi; b. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności przyjęcia, że organ rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz wyjaśnienia skarżącego składane w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie wskazują, że skarżący jako właściciel pojazdu nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, albowiem skarżący zakwestionował na etapie postępowania administracyjnego okoliczności faktyczne, które obligowały organ do podjęcia inicjatywy celem ustalenia, że w rozpoznawanej sprawie doszło do przeniesienia posiadania poddanego kontroli pojazdu, a w konsekwencji oddalenie skargi; c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4, 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi, w sytuacji, kiedy WSA nie odniósł się wyczerpująco do argumentów przedstawionych w skardze, w tym do wyjaśnień skarżącego, że spółka często korzysta z pomocy znajomych osób, które "grzecznościowo - w ramach odwdzięczenia się za przysługę - pomagają w drobnych pracach czy przy transporcie towaru." Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2021 r. nr BEPO.702.11008.2021.1002.02. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie jej w całości, skierowania sprawy na rozprawę oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji. Na wstępie wskazania wymaga, że stosownie do treści z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej, zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w powołanym przepisie określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Sąd I instancji przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu administracyjnym, oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując na okoliczności, które w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego – ustawy o drogach publicznych – świadczyły o prawidłowości nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Operując, zgodnie z powołanym art. 183 p.p.s.a., w procesie kontroli wyroku Sądu I instancji w ramach podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że zarówno podniesione w jej petitum zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnej, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się w swojej istocie do jednej kwestii, w ramach której strona podważa tak wydany wyrok, jak i zaskarżoną decyzję, a odnoszącej się do ustaleń związanych z posiadaniem pojazdu przez spółkę w dniu stwierdzonego naruszenia. Strona podnosi bowiem, że w dniu stwierdzonego naruszenia nie była w posiadaniu pojazdu, który został zarejestrowany, w dniu 23 lutego 2021 r. przez urządzenia kontrolne na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł W. - węzeł Ł. i na odcinku tej samej drogi krajowej na węźle W. - węzeł Ł.. Wobec komplementarnego charakteru zarzutów pomieszczonych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej zostaną one rozpoznane łącznie. Jak już wskazano, strona podnosi, że w dniu kontroli nie była ona w posiadaniu (dyspozycji) spornego pojazdu. Organ zaś ustalając, przyjęty przez Sąd I instancji za miarodajny, stan faktyczny sprawy pominął tą okoliczność, jako okoliczność podnoszoną przez stronę już na etapie prowadzonego postepowania administracyjnego w sprawie. Analiza akt sprawy, przede wszystkim zaś dokumentów i pism składanych przez stronę w toku sprawy administracyjnej i sądowej nie daje podstaw do uznania za wadliwą konstatację Sądu I instancji, który odnosząc się do zarzutu skargi co do błędnego ustalenia osoby korzystającej z pojazdu w dniu stwierdzonego naruszenia uznał ten zarzut bezzasadny. Podzielić należy natomiast, wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, stanowisko Sądu, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo nałożył na skarżąca spółkę karę za stwierdzone naruszenie. Z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonej przez stronę w związku z decyzją GITD z dnia 20 lipca 2021 r. nie wynika, jak akcentuje autor skargi kasacyjnej, aby podniesiona została jakakolwiek okoliczność o udostepnieniu osobie lub podmiotowi trzeciemu pojazdu, który miałby dopuścić się stwierdzonego naruszenia. Z pisma tego wynika jedynie, że Prezes prowadzi firmę niemal samodzielnie zatrudniając tylko jednego pracownika na ¼ etatu. Przewozy wykonuje w większości sam, korzystając okazjonalnie z przyczepy (do przewożenia bardzo lekkiego towaru), którą wypożycza. Brak jest zarówno w treści powołanego pisma, które jest jedynym pismem strony złożonym w toku sprawy administracyjnej, jak i pozostałych zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego dowodów, na podstawie których można by przypuszczać lub choćby domniemywać, że w spornym dniu przejazd pojazdem wykonywała ktoś inny niż sam Prezes spółki lub osoba przez niego wyznaczona (pracownik, osoba znajoma). Nie podnoszono bowiem w toku postępowania administracyjnego tejże okoliczności. Z tych przyczyn organ nie miał obowiązku prowadzić postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia istnienia bądź nieistnienia okoliczności przez stronę niepodnoszonych i niewynikających ze stawianych przez nią twierdzeń i zarzutów. Nie można wobec tego, wbrew argumentacji strony, zarzucić organowi zignorowania jej aktywności w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego w sytuacji gdy strona nie będąc pozbawiona możliwości swobodnego i nieograniczonego udziału w postępowaniu nie wykazała żadnej aktywności dowodowej w podnoszonej w skardze i skardze kasacyjnej kwestii ustaleń odnośnie podmiotu podlegającego karze za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych. Stwierdzić należy, że wadliwość co do ustaleń w zakresie posiadacza (dysponenta) pojazdu w dniu stwierdzonego naruszenia, tj. dniu 23 lutego 2021 r., strona podniosła dopiero na etapie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi, zarzucając organowi nieprawidłowość ustaleń w tymże zakresie. Podnoszone w skardze twierdzenia, że: "W czasie kiedy zostało stwierdzone przedmiotowe naruszenie stan zdrowia Prezesa Zarządu spółki się pogorszył, wobec czego nie mógł być obecny w siedzibie firmy, a także sprawować faktycznego władztwa nad pojazdem, a któraś ze wskazanych osób dokonała w tym dniu transportu towaru.", jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, nie zostały poparte jakimikolwiek dokumentami lub oświadczeniami, które wskazywałyby na posłużenie się pojazdem w spornym dniu przez inną osobę, związaną lub niezwiązaną jakimkolwiek węzłem prawnym ze spółką. Strona nie przedłożyła, co również słusznie stwierdził Sąd I instancji, dowodu wskazującego na przeniesienie posiadania nad pojazdem. Takiego dowodu strona nie przedstawiła również w ramach skargi kasacyjnej pomimo, że wprost w zarzutach i ich uzasadnieniu wskazuje na "przeniesienie posiadania poddanego kontroli pojazdu". Oceny tej nie zmienia argumentacja skarżącej kasacyjnie, że: "spółka często korzysta z pomocy znajomych osób, które – w ramach odwdzięczenia się za przysługę – pomagają w drobnych pracach czy przy transporcie towaru.". Gdyby bowiem nawet teoretycznie przyjąć, że w spornym dniu przewozu dokonywała taka osoba, jak wskazana w przywołanej argumentacji, to zgodnie z jej logicznym ciągiem uznać należałoby, że taki przewóz realizowany był na rzecz i w imieniu skarżącej spółki. Taki stan implikowałaby natomiast po stronie spółki konieczność takiego zorganizowania przewozu, aby jego wykonanie przebiegło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Innymi słowy, w przypadku skorzystania nawet w formie grzecznościowej lub formie rekompensaty z usług innej osoby, jako kierowcy pojazdu, strona skarżąca - jej Prezes lub zatrudniony w spółce pracownik powinni zadbać o to aby pojazd został wyposażony w urządzenie umożliwiające wniesienie stosownej opłaty za przejazd po drodze krajowej lub jej płatnym odcinku. Spółka zobowiązana była zatem, korzystając podczas przewozu towaru z usług podmiotu innego niż zatrudniony (pracujący) w spółce, do spełnienia wymogu o którym mowa w art. 13 u.d.p. podczas wykonywania przejazdu, w niniejszej sprawie wymogu określonego w ust. 1 pkt 3 powołanego przepisu, który stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W takim stanie sprawy omawiane twierdzenia, które co należy raz jeszcze podkreślić, stanowią centralną oś stawianych wyrokowi Sądu I instancji zarzutów, uznać należy za gołosłowne i nie podważając w jakikolwiek sposób prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy poczynionego przez organ i zaaprobowanego przez Sąd I instancji, jako podstawy kontroli zastosowania przepisów prawa materialnego, których konsekwencją było nałożenie na spółkę kary w kwocie 1.500 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Konkludując, przeprowadzona w sprawie przez Sąd I instancji kontrola decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie była wadliwa. Zasadnie, w stanie faktycznym sprawy, w którym jako podmiot odpowiedzialny za powstałe naruszenie wymogu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., ustalono spółkę P.. Skarżąca zaś nieskutecznie starała się wykazać wadliwość przeprowadzonego postępowania dowodowego, która to nieskuteczność jak już omówiono wynikała z niewykazania podnoszonych przez siebie okoliczność, co do braku podstaw do nałożenia na nią kary na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13k ust. 4 u.d.p. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postepowania, jak w punkcie 2 sentencji wyroku postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118).