II GSK 2273/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku W. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 866/22 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 18 lutego 2022 r. nr DLD.4100.22.2021.MS w przedmiocie kary pieniężnej za zaprzestanie działalności leczniczej postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 866/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. R. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 18 lutego 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zaprzestanie działalności leczniczej. W. R. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w ramach której złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnego uzasadnienia do wniosku złożonego w przedmiocie wstrzymania wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać na konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Z treści przytoczonego przepisu wynika wprost, że sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony tudzież zawarcie w piśmie procesowym wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem skarżący swojego wniosku o wstrzymanie wykonania w ogóle nie uzasadnił. Zwrócić należy uwagę, że Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, odnoszące się swym zakresem do wykazania spełnienia ustawowych przesłanek zawartych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a., a warunkujących zastosowanie w konkretnym przypadku ochrony tymczasowej. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest bowiem jedynie tymczasowe udzielenie ochrony stronie skarżącej, tj. do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wielokrotnie już podkreślał, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek. NSA zwracał również uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej i ma na celu przekonanie Sądu o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (zob. postanowienie NSA: z dnia 21 lipca 2023 r. I OSK 438/23; z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7370/21, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W konkluzji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie powołano żadnych okoliczności i nie przedstawiono jakichkolwiek danych czy dokumentów, które uprawdopodobniałyby zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczność ta w istocie uniemożliwiała merytoryczne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednak, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może wówczas przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Obecnie wnioskodawca nie dostarczył żadnych dokumentów, ani też nie przedstawił żadnych informacji, czy okoliczności, które pozwoliłyby na wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże na każdym etapie postępowania może zostać złożony nowy wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej wraz z argumentacją i dokumentami go uzasadniającymi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.