II GSK 232/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz, Sędziowie NSA Jan Bała (spr.), Małgorzata Korycińska, Protokolant Joanna Warzeszkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 808/05 w sprawie ze skargi T. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 21 lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu zakończenia negocjacji w sprawie zawarcia umowy o dostępie telekomunikacyjnym oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 808/05 - po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 21 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu zakończenia negocjacji w sprawie zmiany umowy o połączeniu sieci – odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 27 § 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty może na pisemny wniosek każdej ze stron negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym albo z urzędu, w drodze postanowienia określić termin zakończenia negocjacji o zawarcie tej umowy, nie dłuższy niż 90 dni, licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy o dostęp telekomunikacyjny. Przepisy regulujące kwestie warunków zawierania umów o połączeniu sieci z innymi operatorami oraz łączenia sieci telekomunikacyjnych znajdują się w rozdziale 2 działu II Prawa telekomunikacyjnego. Przepisy te, tzn. dotyczące zawarcia umów o dostępie telekomunikacyjnym oraz prowadzenia negocjacji w sprawie tego typu umów, stosuje się odpowiednio do zmian umów o dostępie telekomunikacyjnym. Sąd stwierdził, że ustawa Prawo telekomunikacyjne nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 27 cytowanej ustawy. Taka możliwość istniała na gruncie obowiązującej uprzednio ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne, która w art. 83 ust. 1 wprost wskazywała, iż na postanowienie określające termin zakończenia negocjacji o zawarcie umowy o połączeniu sieci przysługuje zażalenie. Zdaniem Sądu przedmiotowego postanowienia Prezesa URTiP nie można uznać za postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, jak też za postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Sąd stwierdził, że w sytuacji, w której aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisu wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 27 omawianej ustawy, a postanowienie to nie rozstrzyga również sprawy co do istoty, ani nie kończy postępowania to niedopuszczalne jest zaskarżenie tego postanowienia do sądu administracyjnego. Skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) in fine przez błędną wykładnię terminu "istota sprawy", która to wykładnia spowodowała niezastosowanie tego przepisu do sytuacji materialno-procesowej skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczyła argumentację, która w jej przekonaniu pozwala na przyjęcie, iż postanowienie Prezesa URTiP dotyczące terminu zakończenia negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym (art. 27 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego) jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę "co do istoty". Kwestia związana z terminem zakończenia negocjacji, a de facto z terminem zawarcia umowy jest sprawą oddziałującą na sferę praw i obowiązków materialnych. Treścią bowiem obowiązku może być nie tylko konkretny nakaz, ale również obowiązek realizacji jakiegoś nakazu w określonym czasie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postanowienie Prezesa URTiP, którego dotyczy sprawa zostało wydane na podstawie art. 27 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, zgodnie z którym Prezes tego Urzędu może, na pisemny wniosek każdej ze stron negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym albo z urzędu, w drodze postanowienia, określić termin zakończenia negocjacji o zawarciu tej umowy, nie dłuższy niż 90 dni, licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy o dostęp telekomunikacyjny. Z kolei według art. 27 ust. 2 tego Prawa, w przypadku niepodjęcia negocjacji, odmowy dostępu telekomunikacyjnego przez podmiot do tego obowiązany lub niezawarcia umowy w terminie, o którym mowa w ust. 1, każda ze stron może zwrócić się do Prezesa URTiP z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie rozstrzygnięcia kwestii spornych lub określenia warunków współpracy. W kwestionowanym przez stronę skarżącą postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż powyższe postanowienie Prezesa URTiP nie rozstrzyga sprawy co do istotny ani też nie kończy postępowania w sprawie, gdyż dotyczy jedynie zakończenia terminu negocjacji i nie ma jakiegokolwiek wpływu na treść umowy o połączeniu sieci. Naczelny Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Postanowienie Prezesa URTiP w przedmiocie terminu zakończenia negocjacji (art. 27 ust. 1 i art. 28 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego) nie rozstrzyga bowiem istoty sprawy, gdyż taka sprawa jest rozstrzygana dopiero decyzją Prezesa URTiP o jakiej mowa w art. 27 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Niezawarcie zaś umowy w terminie określonym przez Prezesa stanowi jedną z kilku przesłanek formalnych do wydania decyzji w sprawie rozstrzygnięcia kwestii spornych lub określenia warunków współpracy. Postanowienie to nie determinuje bezpośrednio treści decyzji wydawanej w postępowaniu głównym i nie stanowi elementu materialnego przyszłego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej kwestionowane postanowienie nie kształtuje zatem treści stosunku materialnoprawnego. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.