II GSK 2474/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 431/13 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia 11 lutego 2013 r. nr . w przedmiocie przyznania płatności finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) oddala skargę; 3) zasądza od A. A. na rzecz Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 431/13, wydanym w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T.z dnia 11 lutego 2013 r. nr .w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z 13 listopada 2012 r. nr . Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 12 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2010, złożony przez A.A.zwaną dalej "skarżącą". Skarżąca ubiegała się o przyznanie płatności do powierzchni 17,99 ha. Ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia 18 października 2010 r. Nr . przyznano skarżącej wnioskowaną pomoc. Ostateczną decyzją Dyrektora Kujawsko - Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia 4 października 2012 r. Nr . stwierdzono nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia 18 października 2010 r. Mając na uwadze różnicę między powierzchnią zadeklarowaną przez skarżącą a stwierdzoną, wynoszącą 15,62%, decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia 13 listopada 2012 r. Nr .przyznano skarżącej pomniejszoną płatność, z uwzględnieniem sankcji przewidzianych w przepisie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. W myśl art. 58 akapit pierwszy tego rozporządzenia, jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. W następstwie odwołania decyzją Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T.z dnia 11 lutego 2013 r. nr . utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak wskazał organ odwoławczy reguły przyznawania omawianej płatności zawarte są zarówno w przepisach prawa krajowego jak i w prawodawstwie wspólnotowym. Spośród przepisów prawa krajowego, reguły te zawarte są w szczególności w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.). Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia płatność ONW przyznaje się rolnikowi w rozumieniu przepisu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE0 nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009): 1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami); 2) jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez tego rolnika działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005 ze zm.). Organ odwoławczy nie podzielił zasadności zarzutów skarżącej o naruszeniu w sprawie przepisów postępowania. Jak wskazał, w sprawie nie mają w pełni zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl ust. 2, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Stosownie do ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Dlatego wyraźne wyłączenie zastosowania art. 81 k.p.a., w myśl którego okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, oznacza, że brak możliwości wypowiedzenia się strony na temat poszczególnych dowodów nie wyklucza oparcia na nich przez organ ustaleń faktycznych. Tym samym, skoro powierzchnia gruntów rolnych uprawniona do opłat wynika z omawianych ortofotomap nie było i nie ma potrzeby wzywania skarżącej do przedłożenia dokumentów potwierdzających przebieg granicy ewidencyjnej. Ponadto, jak podniósł organ odwoławczy, wskazanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został poprawnie złożony, a zawarte w nim dane zgodne są z danymi faktycznymi dotyczącymi działek rolnych (por. glosa Elżbiety Kremer do wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2008r., sygn. II GSK 295/07, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 1/2009). Wypis z rejestru gruntów, jak też wyrys z mapy ewidencyjnej, nie stanowią dowodu potwierdzającego powierzchnię działek rolnych, gdyż nie obrazują powierzchni faktycznie użytkowanej w danym roku przez rolnika, a jedynie pokazują powierzchnie, na których mogą, ale nie muszą, znajdować się działki rolne. Pojęcie działki ewidencyjnej różni się zasadniczo od pojęcia działki rolnej, z tego głównie powodu, że jest ona wyznaczana i rejestrowana wyłącznie dla celów ewidencji gruntów i budynków, a więc dla celów rejestrowych i obejmuje różnego rodzaju użytki gruntowe, w tym rolne. Tak wyznaczony obszar gruntu nie pokrywa się znaczeniowo z decydującą dla celów płatności powierzchnią działki rolnej rozumianej, jako zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw. Nie można skutecznie wywodzić z danych zwartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w oparciu o przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego, powierzchni działek rolnych, które jako zupełnie inna kategoria pojęciowa, nie są odnotowywane w takiej dokumentacji ewidencyjnej. Powyższe okoliczności powinny być znane osobom prowadzącym działalność rolniczą. Rolnik nie może się bowiem powoływać na nieznajomość podstawowych pojęć prawnych dotyczących jego działalności. Skarżąca, ubiegając się o płatności na rok 2010, podpisała się pod oświadczeniem na wniosku, że znane jej są zasady przyznawania płatności. Tym samym skutki działań i zaniedbań, tak pozytywne, jak i negatywne, obciążają skarżącą. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których stanowi przepis art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym obniżek i wyłączeń nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Skarżąca nie wykazała skutecznie, że jej wniosek o płatności jest poprawny pod względem faktycznym lub że jest niepoprawny, lecz nie ponosi winy za te nieprawidłowości. W następstwie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w B.wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 431/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji, o czym była mowa na wstępie. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, jest zagadnienie, czy zaistniała uzasadniona podstawa do przyznania skarżącej płatności ONW w pomniejszonej wysokości wobec stwierdzonej różnicy między powierzchnią zadeklarowaną przez nią, a stwierdzoną. Według Sądu pierwszej instancji, porównując powołane przez organ uregulowania przepisów art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich z podstawowymi zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, na gruncie tych przepisów przyjęta została zasada praworządności (art. 7 k.p.a.) oraz obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego (art. 77 § 1 in fine k.p.a.). Modyfikacje proceduralne dotyczą udziału stron i przeprowadzenia dowodów. Nie odnoszą się one natomiast do formy i treści aktu administracyjnego wydawanego w tym postępowaniu. Zważywszy na wyraźne wskazanie decyzyjnego trybu rozstrzygania spraw w art. 21 ust. 1 ustawy oraz odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie został zmodyfikowany, ani wykluczony obowiązek organu przedstawienia stanowiska w zakresie rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób odpowiadający wymogom z art. 107 k.p.a. Toteż motywy rozstrzygnięcia decyzji w sprawie pomocy finansowej powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać proces dedukcyjny, poprzedzający wydanie decyzji oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy p.p.s.a. - nie zastępuje organu w tym zakresie. Wydanie decyzji z naruszeniem powyższych przepisów narusza podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony, a nadto, dotknięta tego rodzaju wadliwością decyzja wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli, stąd uchybienie to musi być oceniane jako istotne naruszenie przez organ przepisów postępowania. Powyższa sytuacja, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaszła w okolicznościach sprawy. Jak podniósł, podstawą dla zastosowania względem skarżącej wspomnianych sankcji z tytułu zawyżenia powierzchni gruntów rolnych były ustalenia protokołu kontroli, a także decyzja stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia 18 października 2010 r. Nr ., przyznającej skarżącej wnioskowaną pomoc do powierzchni 17,99 ha. Opierając się na wspomnianych ortofotomapach organ pierwszej instancji pozbawił skarżącą obrony jej praw. Dopiero w odwołaniu mogła ona zająć stanowisko w tej kwestii. Tym samym skarżącą pozbawiono gwarancji procesowej, wynikającej z art. 21 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 3 i 4 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju, polegającą na możliwości udziału strony w postępowaniu i przedstawieniu dowodów i okoliczności mających wpływ na jej prawa i obowiązki. Tym samym organ naruszył przepis art. 21 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, 3 i 4 wspomnianej ustawy w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Dyrektor Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: • 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu orzeczenia spekulacji myślowych zamiast wyjaśnień, czy wadliwych stwierdzeń, • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, 3 i 4 powołanej ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez uwzględnienie skargi z uwagi na wadliwe przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca została pozbawiona przez organy możliwości udziału w postępowaniu, przedstawienia dowodów i okoliczności mających wpływ na jej prawa i obowiązki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na akceptację. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, niejako od początku, lecz tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Na mocy przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. W sprawie nie został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast, z czym zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, brak jest uzasadnionych podstaw dla stawiania przez Sąd pierwszej instancji zarzutów naruszenia przez organy wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania ze skutkiem ograniczenia skarżącej jej praw procesowych. Już na etapie toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.z dnia 18 października 2010 r. Nr ., przyznającej skarżącej wnioskowaną pomoc do powierzchni 17,99 ha gruntów rolnych, skarżąca miała pełną możliwość przedstawienia organom dowodów na okoliczność prawidłowej deklaracji wspomnianej wielkości gruntów. Nie uczyniła tego do dnia wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie. Ograniczyła się do gołosłownej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez organy na podstawie zebranych dowodów w postaci wspomnianych ortofotomap, mających walor dokumentów urzędowych, w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W świetle przepisu art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, o czym była już mowa, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Dlatego organy nie miały podstaw, a wręcz byłoby to nieracjonalne, aby za skarżącą zbierały dowody dla zakwestionowania danych wynikających z ortofotomap, skoro opieranie się na takich dowodach jest zaleceniem dla organów, wynikającym z przepisów unijnych. Natomiast gdyby skarżąca, czego jednak nie uczyniła, choćby na etapie postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie przedstawiła dowody na okoliczność prawidłowego zadeklarowania wielkości gruntów rolnych objętych jej wnioskiem o przyznanie pomocy, do czego miała pełne prawo i możliwości działania w sprawie, wówczas organ odwoławczy niewątpliwie musiałby odnieść się do takich dowodów w uzasadnieniu decyzji. Skoro zaś skarżąca nie przedstawiła dowodów podważających wiarygodność ortofotomap, na podstawie których organy ustaliły okoliczność przedeklarowania przez skarżącą wielkości gruntów rolnych, od których ubiegała się o omawiane płatności, organy mogły skorygować wielkość przyznanej pomocy, zgodnie ze stanem rzeczywistym, łącznie z zastosowaniem wobec skarżącej sankcji, wynikających z przepisu art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia 1122/2009. Toteż, brak jest podstaw dla czynienia przez Sąd pierwszej instancji zarzutów naruszenia przez organy wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Skoro na etapie postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przez organy zarzucanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, zaś uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji naruszało prawo, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.