II GSK 2649/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. T. & L. Spółki z o.o. w M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 323/14 o odrzuceniu skargi D. T. & L. Spółki z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 323/14, odrzucił skargę D. T. & L. sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców. I W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że D. T. & L. sp. z o.o. w M. wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarządzeniami z dnia 16 maja 2014 r. wezwano skarżącą spółkę do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 408 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono skarżącej w dniu 26 maja 2014 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia opłaty sądowej upływał w dniu 2 czerwca 2014 r. Sąd I instancji podniósł, że w dniu 27 maja 2014 r. skarżąca uiściła opłatę sądową, zaś brak formalny poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki (np. odpis z KRS) do czasu wydania tego postanowienia nie został uzupełniony. II Od powyższego postanowienia Sądu I instancji D. T. & L. sp. z o.o. w M. wniosła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: 1. art. 49 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] poprzez przedłożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej podczas gdy skarżący został jedynie wezwany do uzupełnienia braków formalnych powyższej skargi poprzez opłacenie wpisu sądowego od skargi, co też uczynił; 2. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu-Drogowego z dnia [...] lutego 2014 nr [...] pomimo nie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w/w skargi poprzez przedłożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej i nie wyznaczenia skarżącemu w tym celu odpowiedniego terminu oraz pomimo niewskazania rygoru nie zachowania terminu do przedłożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: 3. art. 106 § 4 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie i uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., że skarżący obowiązany jest wykazać umocowanie osoby uprawnionej do jego reprezentowania podczas gdy okoliczność, iż osoba, która reprezentowała skarżącego miała do tego stosowne umocowanie stanowi fakt powszechnie znany, który Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. obowiązany był wziąć pod uwagę nawet bez powołania się na niego przez stronę albowiem informacja o osobie uprawnionej do reprezentowania skarżącego jest dostępna w elektronicznej wyszukiwarce Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonej przez Ministra Sprawiedliwości pod adresem: https://ems.ms.gov.pł/krsAvysziikiwcmiepodmiotu co jest powszechnie wiadome; 4. art. 106 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., że informacje zawarte w elektronicznej wyszukiwarce Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonej przez Ministra Sprawiedliwości pod adresem: https://ems. ms. gov.pl/fa*s/M>yszukiwaniepodmiotii nie stanowią faktu powszechnie znanego podczas gdy informacje w niej zawarte mają charakter powszechny i ogólnodostępny a tym samym stanowią fakt powszechnie znany, który Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. powinien wziąć pod uwagę bez powoływania się na niego przez skarżącego; 5. art. 29 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie wykazał umocowania osoby uprawnionej do jego reprezentowania podczas gdy dane osobowe osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącego były zawarte w wyszukiwarce Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonej przez Ministra Sprawiedliwości pod adresem: https://ems.ms.gov.pl/b"s/M>ysznkiwaniepodmiotn i tym samym były powszechnie znane a zatem stanowiły fakt powszechnie znany nie wymagający dowodzenia przez skarżącego; 6. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] uchylającą decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 nr [...] i nakładającą karę pieniężną pomimo, iż nie przedłożenie przez skarżącego oryginału odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego ani jego uwierzytelnionego odpisu nie stanowi braku formalnego skargi albowiem umocowanie osoby reprezentującej skarżącego stanowi fakt powszechnie znany, który Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu i tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. nie był uprawniony do domagania się od skarżącego przedłożenia w/w dokumentu; 7. art. 28 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie że osoba reprezentująca skarżącego nie była uprawniona do działania w jego imieniu podczas gdy umocowanie w/w osoby wynika wprost z informacji zawartych Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego utworzonej przez Ministra Sprawiedliwości i tym samym nie wymaga dowodzenia. II. Z ostrożności procesowej zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego: 8. art. 4 ust. 3 i w zw. z art. 4a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez błędne uznanie, iż wykazanie umocowania osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącego jako spółki kapitałowej możliwe jest wyłącznie poprzez przedstawienie oryginału odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub jego uwierzytelnionego odpisu podczas gdy wykazanie umocowania osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącego jako spółki kapitałowej możliwe jest także za pomocą aktualnej informacji o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego wydanej przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego której zadaniem jest powszechne udzielanie w systemie informatycznym informacji o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego w tym o osobach reprezentujących te podmioty a informacje tam zawarte mają moc dokumentu urzędowego; 9. art. 39 pkt. 1 w zw. z art. 4 ust. 4ą ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez błędne uznanie, iż dane personalne osoby uprawnionej do działania w imieniu spółki kapitałowej nie stanowią informacji ogólnodostępnej, którą Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu podczas gdy wskazanie osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącego jest ujawnione w dziale 2 rejestru przedsiębiorców, który za pomocą Centralnej informacji Krajowego Rejestru Sądowego jest ogólnie dostępny w systemie informatycznym i tym samym stanowi okoliczność znaną z urzędu. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną jest fakt, iż żądane przez Sąd I instancji uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej np. w postaci odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, zostało jasno i precyzyjnie sformułowane w treści wezwania z dnia [...] maja 2014 r. (karta akt sądowych: nr 34). Nie budzi również wątpliwości, że skarżąca Spółka nie zrealizowała wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi we wskazany przez sąd sposób (przedłożenie odpisu pełnego z KRS). Przedmiotem rozważań jest zatem kwestia czy skarga strony rzeczywiście zawierała wskazane braki formalne i tym samym czy Sąd miał prawo po bezskutecznym wezwaniu strony do ich uzupełnienia skargę tę odrzucić. Przechodząc do zbadania zasadności postawionych zarzutów kasacyjnych, podnieść należy, że w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności). Stwierdziwszy brak formalny skargi, Sąd I instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, wynikających z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze fakt, iż brak formalny w postaci nieprzedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki, nie został uzupełniony w wyznaczonym w zarządzeniu terminie, NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając tę skargę w oparciu o powołany art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z przedstawionych powyżej wywodów w zakresie interpretacji treści przepisu art. 29 p.p.s.a. wynika również bezwzględny obowiązek wykazania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu umocowania do działania przez określone podmioty. W związku z tym przepisem za niezasadny należało zatem uznać zarzut naruszenia art. 106 § 4 p.p.s.a., bowiem okoliczność, iż osoba, która reprezentowała skarżącą spółkę miała stosowne umocowanie, nie stanowi faktu powszechnie znanego. Na skarżącej ciążył zatem obowiązek zastosowania się do wezwania Sądu i przedłożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki przez określoną osobę. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, aby została rozpoznana przez sąd administracyjny, powinna być kompletna oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuzupełnienie braków formalnych skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez nienadesłanie na wezwanie Sądu odpisu pełnego z KRS musiało skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji. O tym zaś, iż skarżąca została wezwana do nadesłania stosownego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki, bezspornie świadczy treść wezwania z dnia [...] maja 2014 r. (karta akt sądowych nr 34) oraz informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, z której wynika, iż na przesyłkę składało się pismo z dnia [...] maja 2014 r. – wezwanie o KRS oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (karta akt sądowych nr 35). Z przedstawionych względów nie można zatem uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 49 p.p.s.a., polegającego na błędnym uznaniu przez WSA, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w sytuacji gdy - jak twierdzi spółka - wezwano ją jedynie do opłacenia wpisu sądowego od skargi. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.