II GSK 2664/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2284/20 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2284/20, oddalił skargę [...]d Sp. z o. o. w [...] (dalej: skarżąca, Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: organ, SKO) z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wniosek uzasadniono tym, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, wynikającej z nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w sytuacji, gdy łączna wysokość kar pieniężnych dla niej w sprawach zajęcia pasa drogowego wyniosła [...] zł. Dodatkowo wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: oświadczenia pełnomocnika o ilości prowadzonych postępowań i wysokości wymierzonych kar, oświadczenia prokurentów skarżącej o sytuacji finansowej Spółki, sprawozdania finansowego skarżącej za 2020 r., przykładowego aneksu do umowy zawartego przez skarżącą z uwagi na pandemię COVID-19, komunikatu Izby Gospodarczej Reklamy Zewnętrznej w sprawie sytuacji na rynku reklamy zewnętrznej w 2020 r., wszystkich na okoliczność ustalenia, że wykonanie decyzji SKO spowoduje dla skarżącej powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że zastosowanie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) jest dopuszczalne również w postępowaniu kasacyjnym, o ile w sprawie zmianie uległy okoliczności sprawy. Skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie od czasu złożenia poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji wystąpiły nowe okoliczności rzutujące negatywnie na jej sytuację finansową tj.: wpływ pandemii na spadek przychodów całej branży reklamowej, w tym na rynku reklamy zewnętrznej; znaczne straty skarżącej ponoszone już od 2014 r.; spadek przychodów netto ze sprzedaży w 2020 r. w porównaniu z 2019 r.; zawarcie aneksów obniżających czynsze, co w konsekwencji wywołało bardzo złą sytuację finansową, która pogłębia się z każdym miesiącem wszczynania przez organ I instancji nowych postępowań. W ocenie skarżącej przeznaczenie tak znacznej części obrotów na uregulowanie kar pieniężnych istotnie wpłynie na możliwość prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Jak wskazano we wniosku, skarżąca nie tylko zostanie pozbawiona środków umożliwiających rozwój przedsiębiorstwa, a w konsekwencji pozycji rynkowej i bazy klientów, ale również zostanie pozbawiona środków na szeroko rozumianą obsługę przedsiębiorstwa, w tym naprawę, montaż i demontaż nośników już istniejących, co doprowadzi do przestojów w świadczonych usługach reklamowych, a zarazem spadku jakości świadczonych usług. Zachwianie płynności finansowej skarżącej, spowoduje ograniczenie skali prowadzonej działalności, a to przełoży się na utratę przez nią wizerunku lidera rynku reklamy zewnętrznej, na którą to pozycję pracowała przez wiele lat. Powyższe spowoduje ograniczenie działalności poprzez zmniejszenie skali współpracy z klientami, przez co bardzo mocno i nieodwracalnie wpłynie na sytuację finansową skarżącej, jak również jej pozycję rynkową i wizerunek w oczach klientów (zarówno obecnych, jak i potencjalnych). Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem o wstrzymanie wykonania do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpić może strona skarżąca, która wniosła skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz. 77). Strona skarżąca, zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka nie przedstawiła bowiem dokumentów obrazujących jej aktualną i rzeczywistą kondycję finansową, uprawdopodobniających stanowisko zawarte we wniosku. Załączone do wniosku o wstrzymanie dokumenty w postaci: oświadczenia pełnomocnika o ilości prowadzonych postępowań i wysokości wymierzonych kar, oświadczenia prokurentów o sytuacji finansowej Spółki, sprawozdania finansowego skarżącej za 2020 r., przykładowego aneksu do umowy zawartego przez skarżącą z uwagi na pandemię COVID-19, komunikatu Izby Gospodarczej Reklamy Zewnętrznej w sprawie sytuacji na rynku reklamy zewnętrznej w 2020 r., nie mogły zostać uznane za uprawdopodabniające wystąpienie w stosunku do Spółki przesłanek ustawowych wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się bowiem do oświadczenia pełnomocnika o ilości prowadzonych postępowań i wysokości wymierzonych kar, oświadczenia prokurentów skarżącej o sytuacji finansowej spółki oraz sprawozdania finansowego skarżącej za 2020 r. i związanego z tymi dokumentami argumentu o ograniczeniu płynności finansowej, a także pogarszania się sytuacji finansowej Spółki, Sąd na podstawie treści przedłożonych dokumentów nie jest w stanie ocenić, jak rzeczywiście wygląda bieżąca sytuacja majątkowa Spółki. Nie dołączono bowiem do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby ocenić przepływy finansowe, zgromadzone środki na rachunku bankowym czy w kasie Spółki. Jedynym stwierdzeniem, które odnosi się do powyższego jest oświadczenie prokurenta i członka zarządu, w którym stwierdzono, że na "koniec grudnia 2020 r. kary, które zostały nałożone na Spółkę osiągnęły kwotę [...] zł. Wartość kar stanowi 37% wartości gotówki na rachunkach Spółki na koniec 2020 r.". Jednak nie zostało ono poparte żadnymi dowodami, a ponadto dotyczy roku 2020, a nie roku, w którym złożono wniosek. Odnośnie do komunikatu Izby Gospodarczej Reklamy Zewnętrznej w sprawie sytuacji na rynku reklamy zewnętrznej w 2020 r., a także przykładowego aneksu do umowy zawartego przez skarżącej z uwagi na pandemię COVID-19 oraz związanego z nimi ogólnego argumentu obniżenia dotychczasowych dochodów skarżącej, Sąd stwierdza, że wskazywana okoliczność, bez należytego jej uwiarygodnienia, nie może sama w sobie być uznana za podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny. Brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych, które potwierdzałyby nagłe pogorszenie sytuacji ekonomicznej w okresie wnoszenia analizowanego żądania, uniemożliwił Sądowi uwzględnienie wpływu stanu epidemii na aktualną zdolność finansową i możliwości płatnicze skarżącej. Epidemia spowodowała powszechne trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, które objęły swym zasięgiem cały kraj i znaczną część przedsiębiorców. Samo powoływanie się na okoliczność pogorszenia się sytuacji w danej branży, bez przełożenia tych faktów na rzeczywistą zdolność finansową strony, jako sytuację uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji, jest daleko niewystarczające, w szczególności wówczas, gdy wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych, ani też dokumentów, pozwalających zobrazować jego płynność finansową w okresie przed pandemią, jak i aktualnie w czasie jej trwania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożony w skardze kasacyjnej wniosek, choć obszerny w swej treści, jest ogólny i nie obrazuje rzeczywistej zdolności płatniczej i możliwości finansowych Spółki. Aby zbadać, czy rzeczywiście egzekucja nałożonej kary pieniężnej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie wymaganej należności do aktualnej sytuacji materialnej strony. Bez porównania tych wartości (wysokości wymaganego zobowiązania i majątku, jakim dysponuje Spółka) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia, że w tym przypadku zapłata kary wywoła straty materialne, które w istotny sposób wpłyną na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmiot. Brak wykazania należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem ustawowych przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej stoi na przeszkodzie pozytywnemu rozpatrzeniu złożonego wniosku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.