II GSK 297/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. Sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 959/15 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 959/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Lublinie oddalił skargę A. sp. z o.o. s. k. z siedzibą w A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (DIC) w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Orzeczenie to poprzedziły następujące okoliczności faktyczne. W dniu 13 stycznia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Zamościu przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.), dalej także: "u.g.h." w lokalu gastronomicznym "[...] " w Zamościu, należącym do J.M.. Stwierdzono, że w lokalu tym znajduje się urządzenie Black Horse nr 60523060, należące do A. sp. z o.o. s.k. Przeprowadzony eksperyment wskazywał, że umożliwia on prowadzenie gier będących grami hazardowymi w rozumieniu u.g.h. Spółka, która umieściła automat we wskazanym punkcie gastronomicznym, nie posiadała stosownego zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry, jak też nie uzyskała poświadczenia rejestracji wymaganego pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Była ona "urządzającym gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Na tej podstawie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., Naczelnik Urzędu Celnego (NUC) w Zamościu wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, DIC w Białej Podlaskiej, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający by jednoznacznie stwierdzić, że Spółka nie dopełniła obowiązków wynikających z u.g.h. i urządzała gry na automacie Black Horse w lokalu gastronomicznym tj. poza kasynem gry. Nie legitymowała się jakimkolwiek dokumentem legalizującym jej działania w postaci czy to koncesji na prowadzenie kasyna gry, czy też stosownego zezwolenia, jak też nie dokonała rejestracji urządzenia. Organ odniósł się też do kwestii "techniczności" zastosowanych w sprawie przepisów, uznając zarzuty Spółki w tym zakresie za chybione. W ocenie DIC, regulacji zawartych w art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie można uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE.L.98.204.37 ze zm.). W konsekwencji, brak jest więc podstaw do ustalenia niemożności stosowania ich dyspozycji, jako przepisów niezgodnych z prawem unijnym. Nie można ich uznać za nieskuteczne, bowiem do chwili obecnej nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny. W konsekwencji DIC uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepis prawa obowiązujący z punktu widzenia wymogów tworzenia prawa zarówno krajowych, jak i wspólnotowych, co musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. DIC uznał także za niezasadny zarzut Spółki sprowadzający się do twierdzenia o niemożności bycia adresatem decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na formę prawną wykluczającą możliwość urządzania gier hazardowych. Zdaniem organu, ustawodawca nie uzależnia możliwości wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. od ewentualnej możliwości uzyskania zezwolenia lub koncesji. WSA w Lublinie oddalając skargę Spółki na decyzję DIC w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2015 r. wskazał, że przepisy ustawy o grach hazardowych w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy zostały przez organ zastosowane prawidłowo. Postępowanie przeprowadzone było zgodnie z wymogami proceduralnymi przewidzianymi w Ordynacji podatkowej, gdyż wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy, a ustalenia faktyczne dokonane zostały niewadliwie. Sąd podkreślił, że Spółka nie posiadała ani zezwolenia wydanego na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących, ani koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zdaniem Sądu, nie jest uzasadniony zarzut Spółki, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie mógł mieć zastosowania, ponieważ jest spółką komandytową, a nie spółką, o której mowa w art. 6 ust. 4 u.g.h. Istotne jest bowiem ustalenie nie, czy dany podmiot mógłby się ubiegać o koncesję na prowadzenia kasyna gry, lecz to, czy podmiot ten urządzał gry na automatach poza kasynem gry. W tym zaś celu przeprowadzone zostały eksperyment i oględziny, które wykazały, że gry mają charakter losowy, niezależny od zręczności grającego, na urządzeniu można prowadzić gry za uzyskane wygrane bez ponoszenia dodatkowych kosztów; można też zamienić posiadane punkty na wypłaty pieniężne. Powyższe uzasadniało przyjęcie, że Spółka urządzała gry na automacie w rozumieniu u.g.h. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego kwestii "techniczności" art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16), gdzie stwierdzono, że przepis ten nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, a zatem może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Odnosząc się do relacji między art. 89 ust. 1 pkt 2 jako normą sankcjonującą, a art. 14 ust. 1 u.g.h., jako normą sankcjonowaną, dopuszczającą prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, Sąd (powołując się na wskazaną uchwałę) wskazał, że podmiot, który świadomie urządza gry na automatach bez uczynienia zadość jakimkolwiek warunkom określonym w ustawie o grach hazardowych (posiadanie koncesji, zezwolenia wydanego na podstawie przepisów obowiązujących wcześniej, rejestracji automatu) nie może powoływać się skutecznie na argument o technicznym charakterze art. 14 ust. 1 u.g.h. i braku skuteczności tego przepisu, a w konsekwencji na argument braku podstaw do zastosowania w tego rodzaju okolicznościach sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. WSA zwrócił przy tym uwagę na pośrednio wiążący charakter tej uchwały i brak podstaw do zakwestionowania stanowiska w niej wyrażonego i przedstawienia nowego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia przez NSA. Sąd podkreślił, że odmowa zastosowania przepisów u.g.h. w odniesieniu do Spółki spowodowałaby uniknięcie przez nią odpowiedzialności za świadome łamanie obowiązującego prawa, co nie jest korzystaniem ze swobód traktatowych i nie ma związku z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, przed zakłóceniem którego chronić ma prewencyjna kontrola, przewidziana w dyrektywie 98/34/WE. Okoliczność ta przemawia w konsekwencji za nieuwzględnieniem zarzutu braku skuteczności wobec Spółki nienotyfikowanych przepisów u.g.h. Sąd nie dopatrzył się też w rozpoznawanej sprawie sprzeczności przepisów tego aktu z prawem Unii Europejskiej. Podniósł, że regulacje techniczne mogą stanowić przeszkody w handlu między państwami członkowskimi, a przeszkody te dopuszczalne są tylko wówczas, gdy są niezbędne, aby spełnić wymogi nadrzędne, których przestrzeganie leży w interesie ogólnym. Z tego zatem względu uznał, że przepis art. 14 ust. 1 u.g.h., mimo wprowadzenia ograniczenia mogącego wpływać na swobodę przepływu towarów nie jest sprzeczny z przepisami Traktatu o funkcjonowaniu UE. Głównym celem wprowadzenia nowych rozwiązań w ustawie o grach hazardowych było bowiem pilne zwiększenie ochrony społeczeństwa, zwłaszcza osób młodych oraz porządku i bezpieczeństwa publicznego przed negatywnymi skutkami hazardu oraz walka z tzw. szarą strefą w dziedzinie hazardu i przeciwdziałanie m.in. praniu brudnych pieniędzy. Nie ulega więc wątpliwości, że odstąpienie od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach z elementami losowości poza kasynami gry jest uzasadnione ważnym interesem publicznym. W konkluzji Sąd stwierdził, że w sprawie nie zaistniały podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do Spółki przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h., co oznacza, że wymierzenie kary w wysokości określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. było uzasadnione. W skardze kasacyjnej kwestionującej powyższy wyrok w całości Spółka postawiła zarzuty naruszenia prawa materialnego w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a. : 1) art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 i art. 6 ust. 1 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE pomimo przesądzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie Fortuna i inni (C-213/11, C-214/11, C-217/11), że taki charakter ma niewątpliwie przepis art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE prowadzi do wniosków odmiennych, 2) art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.h. poprzez jego niezastosowanie. Mając powyższe zarzuty na uwadze Spółka wniosła o wystąpienie, na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a., do powiększonego składu NSA o rozstrzygnięcie istotnego zagadnienia prawnego rozstrzygniętego uprzednio uchwałą II GPS 1/16 oraz o uchylenie wyroku w całości i uchylenie decyzji organów obu instancji, jak też o zasądzenie kosztów zastępstwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono argumenty na poparcie wskazanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej uznał podniesione w niej zarzuty za niezasadne i wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., to jest naruszeniu prawa materialnego. Istota sporu w sprawie, sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora IC w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organ administracji celnej ustalenia faktyczne uzasadniały - zdaniem sądu pierwszej instancji - po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie przez organ administracji oceny, że stanowiące przedmiot kontroli urządzenie służyło do urządzania na nim gier, o których mowa w art. 2 ust. 3-5 u.g.h., po trzecie zaś, nałożenie na skarżącą, na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na kontrolowanym automacie poza kasynem gry, czemu nie sprzeciwia się brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu przepisu art. 14 cytowanej ustawy, który został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Skarga kasacyjna koncentruje się na tym ostatnim zagadnieniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały na podstawie z pkt 1 art. 174 P.p.s.a., nie podważają prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że kontrolowana przez ten sąd decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie za bezzasadny należy uznać zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, na gruncie którego skarżąca zmierza do wykazania, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - jako nienotyfikowany Komisji Europejskiej - nie mógł stanowić materialnoprawnej podstawy wydania decyzji nakładającej sankcję administracyjną za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry. Zagadnienie to przesądził ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (ONSA i WSA 2016/5/73), stwierdzając, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, nie podlegał obowiązkowi notyfikacji, bowiem sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Ponadto, techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, nie ma znaczenia dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Jak wyjaśniono we wspomnianej uchwale, niezależnie od tego, że przepis taki jak art. 14 ust. 1 u.g.h. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał za przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE (pkt 25), co potwierdził również w orzeczeniu z 11 czerwca 2015 r. w sprawie C-98/14 (pkt 98) - to nie ma podstaw, aby wnioskować o istnieniu dalej idących konsekwencji orzeczenia wydanego w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 niż te, które jasno wynikają z jego treści oraz z treści zawartych w tym orzeczeniu wytycznych, które wprost i wyraźnie są adresowane właśnie do sądu krajowego (por. pkt 37-40). W uzasadnieniu przywołanej uchwały NSA stwierdził, że "Regulacja prawna zawarta w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie służy więc, gdy chodzi o jej funkcje, czystej represji, co tylko w sytuacji, gdyby jej wiodącą funkcją była istotnie funkcja represyjna, a tak jednak nie jest, mogłoby - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - podważać zasadność stanowiska o braku jej samoistnego charakteru w relacji do art. 14 ust. 1 tej ustawy. W ocenie NSA, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie penalizuje bowiem, jako przepis sankcjonujący, naruszenia określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy zasad urządzania gier na automatach w takim wymiarze i w takim zakresie, który można i należałoby wiązać z funkcją represyjną (...)". Przedstawione podejście znajduje swoje potwierdzenie w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku w sprawie P 32/12 stwierdził, że kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem tej kary nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat (pkt 7.3. uzasadnienia). Przyjęta przez skład poszerzony NSA w cytowanej uchwale wykładnia prawa jest w tej sprawie wiążąca. Obowiązek respektowania przez sąd administracyjny przytoczonego w uchwale w sprawie II GPS 1/16 stanowiska wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 P.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie nie znajduje powodów do zainicjowania postępowania przed składem poszerzonym NSA w celu podjęcia uchwały o odmiennej treści. Podsumowując, zarzut postawiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej jest oczywiście chybiony, gdyż w całości został oparty na stanowisku skarżącej kasacyjnie, która nie zgadza się z treścią i uzasadnieniem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, nie tylko prawidłowo cytowanej przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, ale także przez ten sąd oraz wcześniej organ celny prawidłowo odczytanej, tak co do treści uchwały i płynących z niej konsekwencji prawnych, jak też co do jej mocy wiążącej na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącej, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz stanowi samodzielną podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, niezależnie od jego ewentualnych związków z technicznym art. 14 ust. 1 u.g.h., co NSA wielokrotnie tłumaczył już w swoim orzecznictwie, ukształtowanym jednolicie po podjęciu powyższej uchwały. Skutku oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 4 ustawy zmieniającej w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.h. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z treścią ww. regulacji podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Podkreślenia wymaga, że przepisy przejściowe ustawy zmieniającej ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych dotyczą jedynie podmiotów, które w dniu wejścia w życie ww. ustawy, tj. 3 września 2015 r. prowadziły legalnie działalność z zakresu gier hazardowych na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia. Wynika to wprost z brzmienia wskazanego wyżej art. 4 ustawy zmieniającej. Z podstawowych zasad techniki legislacyjnej wynika, że przepisy przejściowe zawarte w danej ustawie odnoszą się z natury rzeczy tylko do przepisów zawartych w tej konkretnej ustawie. W konsekwencji, przepis przejściowy zawarty w art. 4 ustawy zmieniającej odnosi się wyłącznie do przepisów zawartych w art. 1 ww. ustawy (zob. wyroki NSA: z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3733/16; z 15 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 2523/17). A zatem okres przejściowy wprowadzony ww. przepisem ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych nie odnosi się do wszystkich przepisów zawartych w ustawie o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. w jej obecnym brzmieniu, lecz odnosi się jedynie do niektórych przepisów zmienianych lub wprowadzanych ustawą zmieniającą z dnia 12 czerwca 2015 r. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach dozwolone jest wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Ustawa ta w art. 6 ust. 1-3 określa, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepisy te nie były przedmiotem nowelizacji i nie można do nich stosować regulacji art. 4 ustawy zmieniającej. Oznacza to, że działalność osób i podmiotów, nieposiadających koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych, prowadzonych przed 3 września 2015 r. jest działalnością nielegalną w takim samym stopniu, w jakim jest ona taką działalnością po 3 września 2015 r. (zob. wyroki NSA: z 15 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 4182/16 i II GSK 2222/16). A zatem, jak wynika ze stanu faktycznego niniejszej sprawy, art. 4 ustawy zmieniającej nie znajdował zastosowania do skarżącej kasacyjnie, która nie prowadziła działalności w zakresie urządzania gier legalnie, tj. posiadając stosowne zezwolenie (tak samo NSA w wyroku z 11 grudnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 5443/16). Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).