II GSK 2975/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1641/13 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. oddalił skargę D. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej oraz orzekł o kosztach udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: w wyniku przeprowadzonej u skarżącego kontroli w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z ustawy o transporcie drogowym, o przewozie towarów niebezpiecznych oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w tym zakresie, ustalono, że w okresie od października do listopada 2011 r. skarżący przewoził materiał niebezpieczny UN 1202 w ilości 30.000 kg. Do dnia 9 listopada 2012 r. nie wpłynęło do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego sprawozdanie za rok 2011, natomiast w toku kontroli skarżący nie okazał tego sprawozdania do kontroli ani potwierdzenia jego nadania. Nie okazał także umowy z doradcą do spraw bezpieczeństwa. Skarżący w trakcie przesłuchania oświadczył, że nie wysłał sprawozdania za rok 2011, bo nie wystawił faktur VAT za przewóz materiałów niebezpiecznych dla stacji paliw M. w S., gdzie dostarczał materiał niebezpieczny UN 1202. Poinformował, że nie posiadał żadnej umowy doradztwa w zakresie bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych za rok 2011. Taką umowę miał dopiero wznowić. Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., którą nałożył na skarżącego, karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie określone pod lp. 5.4 pkt 3 i lp. 5.3 załącznika do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 277, poz. 1367 ze zm.) - nieprzesłanie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych jeżeli od ustawowo określonego terminu upłynęło co najmniej 3 miesiące oraz niewyznaczenie przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych. Objętą skargą decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, iż w toku kontroli bezspornie ustalono, że w roku 2011 skarżący wykonywał przewozy drogowe towarów niebezpiecznych czego dowodem był protokół przesłuchania skarżącego z dnia 12 listopada 2012 r., w którym opisał on usługę przewozu towaru niebezpiecznego UN 1202 w ilości 30.000 kg, dokumenty przewozowe dotyczące WZ nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz świadectwo dopuszczenia ADR pojazdu, będącego zgodnie z ww. dokumentami przewozowymi użytym środkiem transportu. Bezspornym było również nienadesłanie przez skarżącego rocznego sprawozdania oraz brak wyznaczenia doradcy ds. bezpieczeństwa. Organ wskazał w tym zakresie na obowiązek wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych zgodnie z którym uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności tego uczestnika w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych. Niedopełnienie tego obowiązku, jeżeli od ustawowo określonego terminu przesłania sprawozdania upłynęły co najmniej 3 miesiące, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 zł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że niedokumentowanie przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych transakcji przewozu towarów niebezpiecznych dla celów związanych z podatkiem VAT nie prowadziło do zwolnienia z obowiązku wykazania ilości oraz rodzaju przewiezionych towarów niebezpiecznych w sprawozdaniu rocznym. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał w pierwszej kolejności, że ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz.U. z 2002 r., Nr 199, poz. 1671, ze zm.) została uchylona mocą art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 227 poz. 1367 ze zm.), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. Nowa ustawa nie zawiera przepisów przejściowych dotyczących spraw w toku. Jedyny wyjątek stanowił art. 127 w myśl którego, w sprawach o: 1) nadanie uprawnień doradcy, 2) wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR w zakresie opłat - wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego Sąd uznał, że do pozostałych spraw w toku mają zastosowanie przepisy ustawy nowej - ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r., o przewozie towarów niebezpiecznych. Dokonując porównania treści przepisów obecnie obowiązującej ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych z uprzednią ustawą w zakresie obowiązku wyznaczenia doradcy do spraw bezpieczeństwa, obowiązków przewoźnika towarów niebezpiecznych oraz wysokości kar pieniężnych za naruszenia jak również wskazując na okoliczność obowiązku przesłania rocznego sprawozdania za rok 2011, który zmaterializował się w roku 2012, a więc w czasie obowiązywania ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r., Sąd I instancji uznał, że stwierdzone w toku kontroli naruszenia skarżącego, związane z przewozem towarów niebezpiecznych, powinny zostać rozpatrzone na podstawie przepisów powołanej ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. Sąd I instancji podkreślił bezwzględny charakter obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 ppkt a) ustawy, wyznaczenia doradcy do spraw bezpieczeństwa oraz złożenia rocznego sprawozdania. W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że naruszenia miały miejsce, a skarżący nie wykazał, iż powstały bez jego winy. Wskazał, że podczas przesłuchania w dniu 12 listopada 2012 r. skarżący oświadczył, że nie posiadał żadnej umowy doradztwa w zakresie bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych za rok 2011. Niesporne przy tym było zdaniem Sądu, że w okresie w którym skarżący przewoził towary niebezpieczne (październik – listopad 2011 r.) nie korzystał z usług doradcy. W zakresie niewysłania sprawozdania skarżący podczas przesłuchania oświadczył, że nie wysłał przedmiotowego sprawozdania z powodu niewystawienia faktur VAT za przewóz materiałów niebezpiecznych dla stacji paliw M. w S.. Sąd zwrócił uwagę, że zarówno w odwołaniu i skardze jako przyczynę niezłożenia rocznego sprawozdania, skarżący wskazał zabezpieczenie całej dokumentacji przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego. Zdaniem Sądu podanie dwóch różnych powodów zaistniałego stanu znacznie obniżało wiarygodność oświadczeń skarżącego. W ocenie Sądu I instancji niezłożenie sprawozdania za rok 2011 nie nastąpiło w sposób pozwalający na przyjęcie, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nie nastąpiło ono również wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym skarżący nie mógł zapobiec. Sąd podkreślił, że skarżący, jako uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, wiedział o obowiązku wynikającym z art. 16, a także terminie jego spełnienia, jednak nie podjął żadnych czynności mających na celu uczynienie mu zadość. Nadto nie wskazał jednoznacznej i wiarygodnej przyczyny naruszenia, która pozwoliłaby na wykluczenie nałożenia na niego kary. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz.461). D. W. skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu I instancji w części oddalającej skargę zarzucając mu naruszenie: 1. art. 2, art. 7 i art. 87 Konstytucji RP oraz art. 107 ust. 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez zastosowanie przepisów tej ustawy, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. i która nie zawierała przepisów intertemporalnych, do zdarzeń mających miejsce i zakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy; 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydana została w oparciu o przepisy ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. i która nie zawierała przepisów intertemporalnych, w odniesieniu do zdarzeń mających miejsce i zakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że skarżący nie miał wpływu na wystąpienie naruszeń oraz że skarżący współpracował w okresie objętym postępowaniem z doradcą do spraw bezpieczeństwa; 4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na braku stwierdzenia naruszenia zasady dwuinstancyjności w sytuacji braku przeprowadzenia prawidłowego i pełnego postępowania dowodowego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego rozpoznającego odwołanie wniesione przez skarżącego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc te zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnionych podstaw. Rozpoznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zrzutów sformułowanych w punktach pierwszym i drugim petitum skargi kasacyjnej zmierzających do zakwestionowania kontroli Sądu I instancji w wyniku, której uznał on za zgodną z prawem objętą skargą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. gdzie wadliwość orzeczenia przejawiała się, w ocenie kasatora, niezasadnym przyjęciem zastosowania w sprawie przepisów aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, wobec braku przepisów intertemporalnych w odniesieniu do zdarzeń mających miejsce i zakończonych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy. Kluczową, w ramach rozpoznawanych zarzutów, jest bezsporna okoliczność wykonywania przez skarżącego w okresie od października do listopada 2011 r. przewozów materiału niebezpiecznego – UN 1202 oraz niesporny fakt niezłożenia przez niego sprawozdania rocznego o działalności tego uczestnika w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim związanych. Zarówno uprzednio obowiązująca ustawa z dnia 28 października 2002 r. jak i obecnie obowiązująca ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, nakładały obowiązek złożenia przez podmiot wykonujący przewozy towarów niebezpiecznych sprawozdania rocznego w określonym terminie roku następnego po roku, którego sprawozdanie dotyczyło. Odpowiednio - ustawa z 2002 r. określała, że sprawozdanie roczne należało wysłać do dnia 31 stycznia (art. 23 ust. 2 pkt 1) zaś ustawa z 2011 r. termin ten określała do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku którego rzeczone sprawozdanie dotyczyło (art. 16 ust. 1 pkt 1). Wobec wskazanej okoliczności, wykonywania przez skarżącego przewozu towarów niebezpiecznych w 2011 r., obowiązek nadesłania właściwemu organowi rocznego sprawozdania materializował się, w przypadku obu ustaw, w roku 2012 r. Z początkiem tego roku, bo od dnia 1 stycznia 2012 r., zaczęła obowiązywać nowa ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych z dnia 19 sierpnia 2011 r. Ustawa ta zgodnie z art. 134 pkt 1 uchylała ustawę z dnia 28 października 2002 r. i jak trafnie zauważył Sąd I instancji nie zawierała ona przepisów przejściowych dotyczących spraw w toku, a więc wszczętych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. Wyłącznym i jedynym wyjątkiem był art. 127 określający zastosowanie dotychczasowych przepisów do spraw dotyczących nadania uprawnień doradcy i wydania świadectw dopuszczenia pojazdu ADR w zakresie opłat. Taki stan prawny, w którym uprzednia ustawa, poza wymienionym wyjątkiem, traciła moc w całości na rzecz nowej ustawy regulującej taki sam zakres aktywności przewozowych towarów niebezpiecznych, powodował, że obowiązki uczestnika przewozu tego typu towarów, istniejące lub powstałe jeszcze w trakcie obowiązywania starej ustawy, a które nie zostały dopełnione pod jej rządami, podlegały nowym regulacjom. Innymi słowy, od daty wejścia w życie ustawy z 19 sierpnia 2011 r., uczestników przewozów towarów niebezpiecznych obowiązywały regulacje zawarte w tej ustawie również w odniesieniu do spraw wszczętych (zainicjowanych) w uprzednim stanie prawnym. Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, w tym jej przepisy określające obowiązki uczestników przewozu tego typu towarów. Słusznie również Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazywała na zbieżność przepisów w tej materii. Jak bowiem wykazano wyżej, zarówno ustawa z dnia 28 października 2002 r. jak i aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r., tożsamo nakładały obowiązek przedłożenia organom administracji publicznej sprawozdania rocznego, a różnice obejmowały wyłącznie termin i organ (wojewoda/wojewódzki inspektor transportu drogowego) do jakiego sprawozdanie należało wysłać. Niezasadnymi były wobec tego zarzuty pomieszczone tak w punkcie pierwszym jaki i drugim skargi kasacyjnej, albowiem brak było w sprawie, jej stanie faktycznym i prawnym, podstaw do stwierdzenia aby organy administracji państwowej działały nie na podstawie prawa jak również nie było podstaw do eliminowania z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć z tego właśnie powodu. Nie jest również zasadny, sformułowany w punkcie trzecim, zarzut dotyczący nieprawidłowego, zdaniem skarżącego, ustalenia stanu faktycznego z pominięciem istotnej dla sprawy okoliczności brak wpływu strony na wystąpienie naruszenia (nieprzesłanie sprawozdania rocznego) oraz jego współpracy z doradcą do spraw bezpieczeństwa. Wywiedzione w ramach tego zarzutu stanowisko strony, iż organy jak i Sąd dokonały dowolnej oceny okoliczności niewysłania sprawozdania z powodu niewystawienia skarżącemu faktur za przewóz towarów niebezpiecznych oraz pominięcia okoliczności zabezpieczenia całej dokumentacji przez funkcjonariuszy CBŚ, nie znajduje oparcia w motywach zaskarżonego orzeczenia oraz w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Sąd I instancji w zakresie podanych okoliczności uniemożliwiających skarżącemu przedłożenie sprawozdania rocznego podzielił stanowisko organu, uznając, że skarżący nie wykazał, aby zaistniałe naruszenie było wynikiem działania osób trzecich lub powstało wskutek zdarzeń bądź okoliczności, którym nie mógł zapobiec. Istotnie, co zauważył organ i Sąd I instancji, skarżący w toku sprawy zmienił linię obrony mającą uzasadnić przyczyny niewysłania sprawozdania. Przesłuchany podczas kontroli oświadczył, bowiem że przyczyną tego uchybienia było niewystawienie przez kontrahenta, któremu dostarczał materiały niebezpieczne (firma Magnum), faktur VAT za przejazd. Na późniejszym etapie postępowania administracyjnego oraz w skardze jako przyczynę wskazywała zaś zabezpieczenie (zatrzymanie) wszystkich jego dokumentów przez Centralne Biuro Śledcze. Taka zmiana, co zasadnie zauważył organ i zaaprobował Sąd, obniżała wiarygodność oświadczeń składanych przez stronę. Nie zmieniało to jednak faktu, że skarżący nie wykazała lub choćby starła się wskazać na podjęte próby czy działania zmierzające do wypełnienia obowiązku złożenia sprawozdania, do którego zobowiązany był zarówno na podstawie poprzednio obowiązującej jak i obecnej obowiązującej ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Przepis art. 16 ust. 1 ustawy z 2011 r. wprost stanowi, że uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest zobowiązany wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych (...). Trafnie, w odniesieniu do niewystawionych faktur VAT, jako przyczyny uchybienia obowiązkowi wysłania sprawozdania, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie ze wzorem sprawozdania rocznego niezbędnymi danymi do jego sporządzeni były wyłącznie rodzaj i ilość przewiezionego towaru niebezpiecznego. Dokumenty takie jak faktury VAT nie były, zatem niezbędnym lub koniecznym elementem do sporządzenia sprawozdania rocznego, a następnie jego wysłania organowi. Z przywołanych oświadczeń złożonych przez skarżącego w trakcie kontroli wynikało również, że w skontrolowanym okresie, 2011 roku, nie miał wyznaczonego doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych zaś posiadaną umowę z doradcą miał wznowić (protokół przesłuchania świadka z dnia 12 listopada 2012 r.). Okoliczność ta nie była później zmieniana czy modyfikowana przez skarżącego i wskazywała, że strona w poprzednim okresie swojej działalności miała wyznaczonego doradcę w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o przewozie towarów z 2011 r., jednakże umowa ta nie obejmowała 2011 roku. Skarżący, co już przywołano, sam bowiem wskazał, że umowę miał w wznowić zaś w poddanym kontroli roku doradcy nie wyznaczył. W tym zakresie za trafne uznać należy spostrzeżenie autora skargi kasacyjnej, iż art. 15 ust. 1 ustawy o przewozie z 2011 r. nie określa w jakikolwiek sposób formy, w jakiej obowiązek wyznaczenia doradcy należy wypełnić. Również analogiczny art. 21 ust. 1 ustawy z 2002 r. nie przewidywał jak miała wyglądać procedura wyznaczenia doradcy. Nie ulega jednakże wątpliwości, że wyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa za pomocą umowy jest formą najoptymalniejszą z uwagi na możliwość określenia w niej okresu korzystania przez uczestnika przewozu z usług takiego doradcy i określenia spoczywających na nim zadań/obowiązków względem uczestnika. Przekłada się to również na zdolność wykazania spełnienia obowiązku wynikającego z powołanego art. 15 ust. 1 ustawy z 2011 r. Reasumując tą część rozważań, wobec przytoczonych i wynikających z analizy akt sprawy dowodów, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącego kasacyjnie, iż Sąd I instancji oraz organy niezasadnie stwierdziły brak podstaw do zastosowania art. 109 ustawy o przewozach z 2011 r., przewidującego wyłączenie z zastosowania art. 107 - nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy, w przypadku gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł zapobiec. Skarżący, tak w toku postępowania administracyjnego oraz sądowego, nie wykazał aby nie miał wpływu na stwierdzone naruszenia, a ustalone okoliczności (stan faktyczny sprawy) nie uzasadniały uznania, że zaistniałe naruszenia były wynikiem działania osób trzecich bądź innych obiektywnych i niezależnych od strony okoliczności czy zdarzeń. Nie zostały także pominięte, co sugerował autor skargi kasacyjnej w jej motywach, podnoszone przez stronę okoliczności zabezpieczenia przez organy ścigania jego dokumentacji. Tak organ, jak i Sąd I instancji miały na uwadze tą okoliczność, co wynika z treści uzasadnień rozstrzygnięcia i wyroku, przy czym jej ocena dokonana została w aspekcie tak art. 109 ustawy jak i ciążących na stronie obowiązków wynikających z jej art. 16 ust. 1. Nie jest również zasadny ostatni ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i w związku z art. 15 k.p.a., w którym strona wywodzi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a które, co wynika z uzasadnienia, miało polegać na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez organy administracji obu instancji. Powołany w tym zarzucie art. 15 k.p.a. określa ogólną zasadę postępowania administracyjnego, które jest dwuinstancyjne. W ramach dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz regulacji w zakresie postępowania odwoławczego, niewątpliwym jest, że organ odwoławczy jest uprawiony jak również zobowiązany w ramach kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji do przeprowadzenia nadzoru nad dokonanymi ustaleniami faktycznymi oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym dla sprawy zakresie. Nie oznacza to jednak, że organ II instancji ma bezwzględny obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania, może bowiem kontrolując rozstrzygnięcie organu I instancji oprzeć się o poczynione wcześniej ustalenia jeśli uzna, że odzwierciedlają stan faktyczny sprawy. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny przyjęty przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego opierał się o ustalenia poczynione w toku postępowania przeprowadzonego przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, te zaś nie budziły wątpliwości w zakresie okoliczności w wyniku, których stwierdzono uchybienia przepisom ustawy o przewozie z 2011 r., co do wypełnienia nałożonych na uczestnika przewozu, skarżącego, obowiązków. Nie był on również zasadniczo kwestionowany przez samego skarżącego. Nie wskazywała on bowiem w odwołaniu i skardze na dostrzeżone uchybienia organów w sposobie gromadzenia materiału dowodowego jak i samych dowodach. Nie składał również jakichkolwiek wniosków dowodowych, nie wykazywała w tej mierze żadnej inicjatywy dowodowej. Brak było wobec tego podstaw do uznania aby przyjęcie i ocena dowodów ległych u podstaw decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy stanowiło naruszenie szeroko rozumianej zasady dwuinstancyjności przeprowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. Brak było w konsekwencji podstaw do uchylenia objętej skargą decyzji z powodu uchybienia zasadzie określonej w art. 15 k.p.a., jak i zasadna była ocena Sądu I instancji, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.