II GSK 31/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. F. Sp. z o.o. w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2086/14 w sprawie ze skargi A.F. Sp. z o.o. w Ś. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 maja 2014 r., nr . w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 22 października 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2086/14 odrzucił skargę A. F.Sp. z o.o. w Ś. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że skargę odrzucono, gdyż została wniesiona od pisma, które nie podlegało zaskarżeniu. Skarżąca wniosła bowiem skargę na pismo ARiMR z dnia 30 maja 2014 r. będące odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r., w którym odmówiono przyznania spółce pomocy finansowej ze środków unijnych. Zdaniem Sądu to właśnie pismo ARiMR z dnia 24 kwietnia 2014 r. stanowiło akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) podlegający zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Natomiast pismo organu z dnia 30 maja 2014 r., w którym ustosunkowano się do naruszeń wskazanych w wezwaniu spółki do usunięcia naruszenia prawa nie mogło być przedmiotem skargi, którą w tej sytuacji należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić. A. F. Sp. z o.o. w Ś. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższe postanowienie w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie wniesienie skargi jest niedopuszczalne i istnieje podstawa do odrzucenia skargi, gdy tymczasem z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest rozstrzygnięcie organu dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, które bezwzględnie wymaga kontroli i oceny merytorycznej ze strony sądu administracyjnego; - art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi i wskazania właściwego oznaczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w przypadku, gdy treść złożonej skargi nie spełnia wymagań formalnych zaś z jej analizy wynikało jednoznacznie, że skarga jest skierowana względem merytorycznego aktu odmawiającego przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, który został wydany przez ARiMR w niniejszej sprawie wyłącznie jeden raz, co winno skłaniać sąd administracyjny do oczywistego wniosku, że w skardze został zaskarżony właściwy akt organu i do dalszego merytorycznego rozpoznania wymagane jest wyłącznie uzupełnienie braków formalnych przez stronę skarżącą poprzez wskazanie właściwego pisma organu objętego skargą. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że treść zarzutów skargi oraz jej uzasadnienie dotyczą ustaleń organu wyrażonych w piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r., w którym organ odmówił przyznania pomocy finansowej. Skarżąca podkreśliła, że w skardze doszło do omyłki polegającej na błędnym wskazaniu pisma z dnia 30 maja 2014 r., gdyż zarzuty i uzasadnienie skargi odnosiły się do pisma z 24 kwietnia 2014 r. W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji powinien był w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać skarżącą do sprecyzowania zaskarżonego pisma. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę A.F. Spółki z o.o. z powodu jej niedopuszczalności. Sąd stwierdził, że strona wniosła skargę na pismo A. z dnia 30 maja 2014 r. będące odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć podlegających zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż nie jest aktem z zakresu administracji publicznej określonym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu przedmiotem skargi mogło być jedynie pismo organu z dnia 24 kwietnia 2014 r. odmawiające Spółce przyznania pomocy finansowej we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji. Skarżąca istotnie zawarła w petitum skargi sformułowanie, że zaskarża pismo Prezesa ARiMR z dnia 30 maja 2014 r. w całości i wnosi o uchylenie zaskarżonego aktu, jednakże nie zmienia to faktu, że przedmiotem skargi było rzeczywiście pismo organu z dnia 24 kwietnia 2014 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno zarzuty skargi oraz jej uzasadnienie dążą do wykazania błędów, jakich dopuścił się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia odmawiającego stronie przyznania pomocy ze środków unijnych. W uzasadnieniu skargi strona wspomina o piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r. Ponadto zawarty w skardze wniosek o uznanie uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli chodzi tutaj o uprawnienie do uzyskania świadczenia finansowego, o które strona się ubiega, pozwala stwierdzić, że intencją strony było zaskarżenie rozstrzygnięcia odmawiającego uznania tego uprawnienia tj. pisma z dnia 24 kwietnia 2014 r. W sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji miał wątpliwości co do pisma będącego przedmiotem skargi, powinien był, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez sprecyzowanie pisma poddanego kontroli Sądu pierwszej instancji. Zaniechanie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie było istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które w konsekwencji uniemożliwiło skarżącej zrealizowanie zagwarantowanego jej w Konstytucji RP prawa do sądu z powodu nieusunięcia wspomnianego błędu pisma procesowego. Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.