II GSK 3211/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 414/15 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] sp. z o.o. w J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 1.800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 414/15 oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w J. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej jako Dyrektor) z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] maja 2012 r., wymierzającą Spółce, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.; dalej: u.g.h.), karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie pn. [...] poza kasynem gry – w sklepie spożywczo-przemysłowym w C. przy ul. W. [...], tj. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, prowadzonym przez Spółkę na podstawie zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2008 r., zmienionego decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W oparciu o eksperyment odtworzenia gry na wskazanym automacie oraz opinię biegłego sądowego (włączoną do akt niniejszej sprawy z postępowania karnoskarbowego) ustalono, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze na tym automacie była wyższa niż 0,50 zł (automat umożliwiał gry odpowiednio za 2, 3 i 5 zł), zaś wartość jednorazowej wygranej mogła być wyższa niż 60 zł, co stanowiło naruszenie przepisu art. 129 ust. 3 u.g.h., gdyż urządzenie nie spełniało ustawowej definicji gry na automatach o niskich wygranych, w związku z czym zastosowanie znajdował art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Dyrektor zaznaczył, że Spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry, a z racji naruszenia przez automat art. 129 ust. 3 u.g.h., nie mógł zostać zastosowany art. 141 pkt 2 u.g.h., w świetle którego w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych – nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2. Dyrektor odwołał się ponadto do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE; Trybunał) z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Fortuna i inni (LEX nr 1170754) i stwierdził, że art. 129 ust. 3 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337; dalej: dyrektywa 98/34/WE). Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, a także art. 129 ust. 3 i art. 141 u.g.h. nie są przepisami technicznymi w świetle wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. oraz dyrektywy 98/34/WE, co wynika m.in. ze stanowiska judykatury Naczelnego Sądu Administracyjnego. WSA stwierdził również, że w tej sprawie nie miał zastosowania art. 14 ust. 1 u.g.h., więc za nietrafny uznał argument skargi o braku możliwości zastosowania w sprawie "regulacji technicznej" będącej bezpośrednim wynikiem związku art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy. Dalej Sąd wskazał, że zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. strona ma prawo prowadzić działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie udzielonego jej zezwolenia aż do czasu jego wygaśnięcia, w oparciu o dotychczasowe przepisy, czyli ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.; dalej: u.g.z.w.) – o ile u.g.h. nie stanowi inaczej. Strona jest jednak obowiązana uwzględnić treść art. 141 u.g.h., co powoduje, że eksploatowany przez nią automat musi umożliwiać grę w zgodzie z art. 129 ust. 3. Wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (co nastąpiło w oparciu o treść art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h.) było wynikiem naruszenia art. 129 ust. 3 u.g.h. i nie miało związku z okolicznością prowadzenia działalności poza kasynem gry w odniesieniu do usytuowania przedmiotowego automatu do gier o niskich wygranych. Nie było bowiem kwestionowane, że automat przeszedł badanie techniczne i że został zarejestrowany, a Spółka posiadała poświadczenie jego rejestracji. Nie było także sporne, iż Spółka posiadała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jak również, że dysponowała aktami weryfikacyjnymi dotyczącymi skontrolowanego punktu gier i automatu. Jak podkreślił Sąd, przedmiotem sporu nie była okoliczność, że w dacie badania automatu i jego rejestracji spełniał on warunki przewidziane dla automatu do gier o niskich wygranych. Istotą sprawy było to, że w dacie kontroli urządzane na nim gry naruszały art. 129 ust. 3 u.g.h. W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do uznania, że Dyrektor naruszył art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2. Okoliczność, że art. 141 pkt 2 u.g.h. odwołuje się do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie stanowi w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy, iż kara pieniężna została wymierzona za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Należy bowiem zdać sobie sprawę, że u.g.h. nie przewidywała – poza sytuacją określoną w art. 129 ust. 1 – możliwości prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach takich gier, a przewidywała grę na automatach jedynie w kasynach gry, zatem art. 89 u.g.h. posiadał określoną, odpowiadającą temu faktowi treść. Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku oraz rozpoznania skargi co do istoty i zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie: – prawa materialnego: 1) art. 141 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt. 2 u.g.h. poprzez ich nieprawidłową wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie "wyłączenia" z art. 141 pkt 2 u.g.h. od stosowania kary pieniężnej za urządzanie gry poza kasynem gry) w przedmiotowej sprawie, wynikające z przyjęcia, że jedynie "zgodne z art. 129 u.g.h. – art. 140 u.g.h." prowadzenie działalności na automatach do gier o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych wyklucza, na podstawie dyspozycji zawartej w art. 141 pkt 2 u.g.h., możliwość nakładania kary pieniężnej na mocy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. na urządzającego gry na automatach poza kasynem gry, zaś niespełnianie przez kwestionowany w niniejszym postępowaniu automat wymogów zawartych w art. 129 ust. 3 u.g.h. wyklucza możliwość uznania, że prowadzona przez skarżącą działalność na tym automacie była "zgodna" z powołanymi przepisami "art. 129 u.g.h. – art. 140 u.g.h.", co skutkuje brakiem możliwości zastosowania wyłączenia przewidzianego w art. 141 pkt 2 u.g.h. i co w konsekwencji spowodowało pozostawienie w mocy zaskarżonej ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., wymierzającej karę pieniężną "na urządzającego" gry na automatach, za ich urządzanie "poza kasynem gry", podczas gdy skarżąca w okresie, którego dotyczy ukaranie, nieprzerwanie posiadała ważne zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych obejmujące sporny punkt gier na automatach o niskich wygranych i mogła prowadzić przedmiotową działalność zgodnie z tym zezwoleniem, zaś automat do gier posiadał przez cały okres jego eksploatacji, do dnia kontroli doraźnej włącznie, ważne i wówczas niekwestionowane "urzędowe dopuszczenie do eksploatacji" na podstawie poświadczenia rejestracji wydanego przez Ministra Finansów, co zdaniem skarżącej uniemożliwia tym samym przyjęcie, że skarżąca swym dział wypełniła przesłanki wskazane w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., skoro skarżąca realizowała wręcz obowiązek urządzania gier na wskazanym automacie dopuszczonym do eksploatacji przez wyłącznie uprawniony do tego organ administracyjny zgodnie z art. 15b ust. 4 u.g.z.w., a następnie z art. 23a ust. 2 u.g.h., co z kolei zgodnie z normą zawartą w art. 141 pkt 2 u.g.h. winno skutkować wyłączeniem możliwości wymierzenia kary pieniężnej na tej podstawie, bowiem skarżąca wykonywała swoją działalność "zgodnie z art. 129 u.g.h. – art. 140 u.g.h."; 2) art. 129 ust. 3 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wynikające z przyjęcia, że niespełnienie przez kwestionowany w niniejszym postępowaniu automat "w dniu kontroli doraźnej" wymogów przewidzianych w art. 129 ust. 3 u.g.h., skutkuje automatycznym uznaniem, że wyczerpane zostały przesłanki sankcji administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (i to bez zastosowania art. 14 ust. 1 u.g.h., który zdaniem WSA w Warszawie w ogóle nie ma w niniejszej sprawie zastosowania), podczas gdy przepis ten (art. 129 ust. 3 u.g.h.) posiada charakter wyłącznie definicyjny, wskazując wymagania jakie musi spełnić urządzenie, aby zostać uznanym za automat do gier o niskich wygranych, których niespełnienie oznacza jedynie, że dane urządzenie tych kryteriów w chwili kontroli nie spełnia i nie wchodzi w zakres przedmiotowej definicji jako jej desygnat, czego nie można jednak automatycznie utożsamiać (tak jak zrobił to WSA w Warszawie w zaskarżonym orzeczeniu) z "urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry" (i to bez zastosowania regulacji z art. 14 ust. 1 u.g.h.), albowiem ze wspomnianego przepisu (tj. art. 129 ust. 3 u.g.h.) nie sposób zdekodować normy zakazującej urządzania gier na automatach poza kasynem gry, która mogłaby być sankcjonowana art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., biorąc również (a wręcz "przede wszystkim") pod uwagę fakt posiadania przez to urządzenie przez cały okres jego eksploatacji (do dnia kontroli doraźnej włącznie) ważnego i niezakwestionowanego poświadczenia rejestracji, potwierdzającego prawidłowe oraz zgodne z prawem funkcjonowanie przedmiotowego automatu w miejscu określonym zezwoleniem, czego nie sposób uznać "za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2, a to wobec istnienia w obrocie prawnym w okresie objętym kontrolą ostatecznego "władczego" aktu administracyjnego o charakterze dokumentu urzędowego, oznaczającego z mocy art. 15b ust. 4 u.g.z.w. dopuszczenie do eksploatacji i prawo skarżącej prowadzenia działalności na tym urządzeniu w sposób zgodny z zezwoleniem, jak również biorąc pod uwagę fakt, że stan tego automatu jest identyczny "w chwili jego dopuszczenia do eksploatacji i w chwili kontroli doraźnej", co poświadcza nie tylko brak jakichkolwiek dowodów, aby w międzyczasie miała miejsce jakakolwiek ingerencja w oprogramowanie tego automatu i aby stan tego automatu uległ w tym czasookresie jakiejkolwiek zmianie, ale co wprost poświadcza m.in. nienaruszenie plomb rejestracyjnych nadawanych przez jednostkę badającą upoważnioną do tego przez Ministra Finansów; 3) art. 23a u.g.h. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.) w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez bezzasadne przyjęcie, że samo niespełnianie w chwili kontroli wymagań (parametrów) określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h. automatycznie pozbawia urządzenie statusu prawnego "automatu do gier o niskich wygranych", co ma uzasadniać wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., pomimo przejścia przez to urządzenie wieloetapowej procedury poprzedzającej dopuszczenie do eksploatacji, za którą (procedurę) odpowiedzialny jest wyłącznie organ rejestracyjny (wówczas Minister Finansów), a wnioskodawca (skarżąca) w tej procedurze nie ma na nią żadnego wpływu i w żaden sposób nie jest uczestnikiem procesu decyzyjnego "dopuszczenia do eksploatacji", oraz pomimo posiadania ważnego i niezakwestionowanego poświadczenia rejestracji, podczas gdy w związku z zawartą w Ordynacji podatkowej zasadą trwałości decyzji ostatecznych oraz ochrony praw nabytych dla przyjęcia, że "konkretne urządzenie nie jest automatem do gier o niskich wygranych konieczne jest wydanie ostatecznej decyzji cofającej udzielone uprzednio również ostateczną decyzją poświadczenie rejestracji", gdyż dysponowanie wyłącznie opinią biegłego (nie będącego jednostką badającą) wydaną do innego postępowania nie może stanowić podstawy do kwestionowania istniejącego i ważnego w momencie przeprowadzonej kontroli, aktu administracyjnego objętego domniemaniem jego prawidłowości i prawdziwości, co zarazem potwierdza bezzasadność wymierzonej kary pieniężnej; 4) art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez ich błędną wykładnię, wyrażającą się mylnym założeniem, że podstawą wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. było naruszenie wymagań przewidzianych w "art. 129 ust. 3 u.g.h.", a nie w art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy wobec definicyjnego charakteru art. 129 ust. 3 u.g.h. (nie można naruszyć "definicji") nie może on stanowić podstawy wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zaś niespełnianie przez kwestionowane urządzenie wymagań przewidzianych dla automatów o niskich wygranych, winno ewentualnie skutkować jego uznaniem za automat losowy, w związku z czym za potencjalną podstawę wymierzenia kary pieniężnej należało uznać naruszenie art. 14 ust. 1 u.g.h., zakazującego urządzania gier na automatach poza kasynem gry, który to przepis wraz z art. 89 ust. 1 pkt 2 (zgodnie z koncepcją norm sprzężonych oraz wzajemnej zależności norm sankcjonowanych i sankcjonujących), wskutek zaniechania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku notyfikacji m.in. tych przepisów u.g.h. Komisji Europejskiej, stanowi nienotyfikowaną "regulację techniczną", co przesądza o braku możliwości stosowania tych przepisów, które tym samym nie mogą być prawną podstawą nałożenia na skarżącą ujemnej sankcji finansowej; z powyższym błędem wiąże się również mylne niezastosowanie przez WSA w Warszawie wynikającej z przepisów dyrektywy 98/34/WE w świetle wykładni TSUE sankcji bezskuteczności względem art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej; – przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz w zw. z art. 23a u.g.h. w zw. z art. 128 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. oraz w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy (zebranego materiału dowodowego) istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi, gdyż naruszenie przepisu definicyjnego, jakim jest art. 129 ust. 3 u.g.h., nie uprawnia stwierdzenia o automatycznym wyłączeniu normy zawartej w art. 141 pkt 2 u.g.h., zakazującej wymierzania kar pieniężnych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w stosunku do automatów do gier o niskich wygranych, tym bardziej jeśli weźmie się pod uwagę fakt posiadania przez kwestionowane urządzenie ważnego poświadczenia rejestracji, udzielonego ostateczną decyzją administracyjną, którego prawidłowość może być zakwestionowana wyłącznie poprzez wydanie ostatecznej decyzji cofającej poświadczenie rejestracji, zaś ewentualne uznanie spornego automatu za urządzenie o charakterze losowym również winno skutkować uwzględnieniem skargi, albowiem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jako norma sankcjonująca wespół z sankcjonowanym nim art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi "regulację techniczną", co powoduje, iż zgodnie z koncepcją norm sprzężonych, w braku możliwości zastosowania norm sankcjonowanych niemożliwe jest również zastosowanie norm sankcjonujących, co wyklucza w stanie faktycznym sprawy wymierzenie skarżącej jakiejkolwiek kary pieniężnej z art. 89 u.g.h.; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h., art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191, art. 194 § 1 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. oraz art. 23a ust. 1, art. 23a ust. 7, art. 23b ust. 1 i ust. 2, art. 23e ust. 1 i art. 23f ust. 1 u.g.h., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy (zebranego materiału dowodowego) istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi, gdyż nie tylko brak jest podstaw do odmówienia spornemu automatowi prawnego statusu "automatu do gier o niskich wygranych", ale także de facto nadal należy domniemywać, że spełnia on wszelkie warunki i parametry określone w art. 129 ust. 3 u.g.h., bowiem Organy Służby Celnej I i II instancji zaniechały przeprowadzenia badań sprawdzających przez upoważnioną jednostkę badającą, co było obowiązkiem tych organów, a przy tym ustaleniu oparły się wyłącznie na czynności "eksperymentu" i opinii biegłego nie mającego uprawnień jednostki badającej, nadto pomijając w rozstrzyganiu sprawy dokumentację z akt weryfikacyjnych znajdujących się w dyspozycji nie skarżącej, lecz Urzędu Celnego sprawującego stały nadzór nad spornym punktem gier na automatach o niskich wygranych, w tym opinię techniczną wydaną przez upoważnioną jednostkę badającą do postępowania rejestracyjnego kwestionowanego urządzenia. W piśmie procesowym z dnia 30 marca 2016 r. Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, uznając zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie za niezasadne. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym 12 stycznia 2018 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Według Sądu I instancji, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne – wobec ich prawidłowości – uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie przez organ celny oceny, że stanowiący przedmiot kontroli automat do gier służył do urządzania na nim gier, w których stawka przekraczała określoną w art. 129 ust. 3 u.g.h. maksymalną stawkę za udział w jednej grze. Ustalenia organu uzasadniały też ocenę, że nałożenie na stronę skarżącą – jako urządzającą gry – na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na wymienionym automacie poza kasynem gry było zasadne, przy czym wymieniony przepis ustawy o grach hazardowych, podobnie jak i art. 141 pkt 2 tej ustawy nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i mogły stanowić materialnoprawną podstawę wydania decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Rysująca się na tym tle – jak wynika to z zarzutów skargi kasacyjnej – kwestia sporna odnosi się do dwóch grup zagadnień, a mianowicie prawidłowości wykładni oraz stosowania w okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy art. 141 pkt 2 u.g.h., w tym zwłaszcza w sytuacji, gdy strona skarżąca legitymowała się ważnym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz poświadczeniem rejestracji wymienionego automatu do gier oraz oceny charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i art. 141 pkt 2 tej ustawy w świetle dyrektywy transparentnej, a w tym kontekście prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, że przepisy te mogły stanowić materialnoprawną podstawę wydania decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, nie ma podstaw, aby podejście Sądu I instancji do wymienionych grup zagadnień oraz zawarte w kontrolowanym wyroku i jego uzasadnieniu rozstrzygnięcie i jego wyjaśnienie uznać za nieprawidłowe i niezgodne z prawem. Odnosząc się do pierwszego spośród wymienionych zagadnień, na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. art. 141 pkt 2 u.g.h., w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129 – 140 gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść, funkcje oraz cele przywołanego przepisu ustawy o grach hazardowych, jego kontekst normatywny – w tym również w jego relacji do art. 129 ust. 3 – nie uzasadniania, aby wywodzić z niego – wspierane argumentem posiadania ważnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz poświadczenia rejestracji spornego automatu do gier – konsekwencje wskazywane przez stronę skarżącą kasacyjnie, które jej zdaniem miałyby w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy (który notabene nie jest również skutecznie kwestionowany z punktu widzenia prawidłowości jego ustaleń, o czym dalej jeszcze będzie mowa) wyrażać się we wniosku o braku podstaw nałożenia na stronę kary pieniężnej. Ograniczanie się przez stronę skarżącą do argumentu posiadania ważnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz poświadczenia rejestracji automatu do gier – co w sprawie nie jest podważane – a w tym kontekście również do argumentu o braku zakwestionowania zezwolenia oraz poświadczenia rejestracji automatu, co w prowadzonym postępowaniu nie mogło przecież nastąpić z uwagi na jego przedmiot, nie może być uznane za uzasadnione i wystarczające dla podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. W tej mierze bowiem, z punktu widzenia oceny prawidłowości wykładni oraz stosowania w rozpatrywanej sprawie przywołanego przepisu u.g.h. oraz przepisów, do których on odsyła, decydujące znaczenie ma to, czy strona organizowała gry na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych zgodnie z art. 129 – 140 tej ustawy. Co w tym też już miejscu – w kontekście przedmiotu sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną kontrolowaną następnie przez Sąd I instancji – należy podkreślić, ocena zgodności z prawem organizowania wymienionych gier nie wymagała – wbrew sugestiom strony skarżącej – cofnięcia poświadczenia rejestracji spornego automatu (czy też cofnięcia zezwolenia), albowiem nie tego dotyczył przedmiot sprawy, co oznacza, że mogła być ona formułowana na podstawie dowodów przeprowadzonych w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w sprawie na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a więc również na podstawie dowodów z eksperymentu i opinii biegłego, a ustaleń wynikających z tych dowodów oraz formułowanych w oparciu o nie ocen skarga kasacyjna nie podważa. Co więcej, z punktu oceny prawidłowości wykładni oraz stosowania w rozpatrywanej sprawie przywołanego przepisu u.g.h., za niezasadny należy uznać również argument odwołujący się do domniemań mających wynikać z samego posiadania ważnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz poświadczenia rejestracji automatu do gier, które – jak zdaje się to wynikać ze skargi kasacyjnej – miałyby mieć decydujące znaczenie dla wniosku odnośnie do braku możliwości stosowania sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wniosek tego rodzaju należałoby w dużym uproszczeniu uznać za uzasadniony jedynie w sytuacji organizowania gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych zgodnie z art. 129 – 140 tej ustawy, bowiem istota rzeczy nie odnosi się do konsekwencji mających wynikać z samego zezwolenia, czy też poświadczenia rejestracji automatu, lecz do sfery faktów, a więc innymi słowy do korespondowania sposobu organizowania wymienionych gier z udzielonym zezwoleniem i przepisami prawa. To zaś, może już podlegać i podlega weryfikacji. Nie bez powodu bowiem, na gruncie art. 141 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "zgodności", co oznacza, że organizowanie i prowadzenie wymienionych gier, gdy chodzi o rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie, jest i może być konfrontowane z ustanowionymi w tym względzie wymogami prawymi określającymi warunki organizowania i prowadzenia tych gier. Innymi słowy, organizowanie i prowadzenie wymienionych gier podlega kontroli z punktu widzenia zgodności z udzielonym zezwoleniem i przepisami prawa, co uznać należy za oczywiste, zwłaszcza gdy jednocześnie podkreślić, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z szczególnego rodzaju działalnością gospodarczą poddaną reglamentacji państwa. Za uzasadniony należy uznać więc wniosek, że tylko zgodne z art. 129 – 140 u.g.h. organizowanie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych wyłącza możliwość stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy – co jasno i wyraźnie wynika z art. 141 – stwierdzenie natomiast braku tej zgodności aktualizuje obowiązek nałożenia sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy. Powyższe, w kontekście przepisów przejściowych u.g.h. oraz wynikających z nich konsekwencji znajduje swoje potwierdzenie w tym argumencie, że jakkolwiek ustawodawca określił definicję automatu o niskich wygranych, przede wszystkim precyzując cechy tego urządzenia poprzez określenie wysokości stawki za jedną grę i wysokości jednorazowej wygranej (art. 129 ust. 3), to jednak – jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 1592/15 (CBOSA) – nie oznacza to, że do tak opisanego automatu nie ma zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Jakkolwiek przywołane przepisy odnoszą się do automatów wysokohazardowych – co stanowi konsekwencję tego, że w nowym stanie prawnym mogą pozostawać w ściśle reglamentowanym obrocie, tj. nie istnieje już rozdzielenie na automaty o wysokich i niskich wygranych, jest jedna definicja automatów zwanych potocznie wysokohazardowymi (por. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.) – to nie zmienia to faktu, iż przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy mają zastosowanie również do automatów o niskich wygranych, w sytuacji urządzania ich niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 129 – 140, o czym wprost stanowi art. 141 pkt 2 u.g.h. Wyłączenie we wspomnianym przepisie sankcji określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 nie ma znaczenia tylko potwierdzającego ten fakt i nie jest – jak podkreślono to w przywołanym judykacie – swego rodzaju ustawowym "ozdobnikiem". To wyłączenie rzeczywiście niweluje karalność z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jednakże jest ono skuteczne tak długo, jak długo urządzający wskazane gry na automatach o niskich wygranych czyni to zgodnie z przepisami art. 129 – 140 tej ustawy, a więc zgodnie z dotychczasowymi regulacjami. W razie stwierdzenia niezgodności takiej działalności z dotychczasowymi zasadami prawnymi, przedsiębiorca urządzający gry traci ochronę prawną i podlega sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co nie oznacza jednocześnie, iż operator automatów o niskich wygranych odpowiada w takiej sytuacji za urządzanie gier poza kasynem. Jego odpowiedzialność administracyjna – co należy podkreślić – następuje bowiem w tym przypadku w związku z niedochowaniem dotychczasowych warunków zezwolenia, na podstawie których podmiot ten mógł prowadzić działalność gospodarczą. Również w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (publ. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73; CBOSA) wyjaśniono, że ocena stosowania (stosowalności) w danej sprawie art. 89 ust. 1 u.g.h., nie może pomijać i tych sytuacji, które mieszczą się w hipotezie normy prawnej dekodowanej z art. 129 ust. 1 i ust. 3 u.g.h. Z tego przepisu przejściowego wynika, po pierwsze, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej, po drugie zaś, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Z regulacją tą w ścisłym funkcjonalnym związku pozostaje unormowanie zawarte w art. 141 przywołanej ustawy, z którego wynika, że w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129 – 140 gier na automatach w salonach gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2. To rozwiązanie prawne ma tę konsekwencję, że z jednej strony stanowi kierowane do adresatów art. 129 ust. 1 u.g.h. zapewnienie ustawodawcy, iż korzystając z dotychczasowych zezwoleń, nie zostaną oni ukarani, jeżeli ich działalność będzie prowadzona w zgodzie z dotychczasowymi regulacjami (w tym także przejściowymi), z drugiej zaś strony stanowi jednocześnie zapowiedź sankcji za ich naruszenie. Analiza art. 129 i art. 141 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., z uwzględnieniem funkcjonalnego powiązania tych unormowań, prowadzi bowiem do wniosku, że ich zestawienie powinno być rozumiane nie tylko jako wyłączające karalność za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w ramach udzielonych uprzednio zezwoleń, ale przede wszystkim jako ustanawiające sankcję za naruszenie zasad, jakie zostały określone w tych zezwoleniach i przepisach prawa. W odniesieniu natomiast do drugiego spośród wymienionych na wstępie zagadnień przypomnienia na wstępie wymaga, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, iż karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie natomiast do pkt 2 ust. 2 art. 89 tej ustawy, wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu. W świetle jasnej treści przywołanych przepisów prawa przyjąć należy, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustanawia sankcję publicznoprawną, która posiada cechy sankcji prawnofinansowej stanowiącej szczególną instytucję prawa finansowego. W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że sankcje związane z prewencją oraz restytucją niepobranych należności podatkowych zalicza się do sankcji prawnofinansowych (por. M. Mazurkiewicz, Sankcje prawno-finansowe, [w:] System instytucji prawno-finansowych PRL, red. M. Weralski, Warszawa 1982, s. 352 i n.; P. Majka, Sankcje w prawie podatkowym, Warszawa 2011; J. Małecki, Z problematyki sankcji w prawie podatkowym ze szczególnym uwzględnieniem podatku VAT, [w:] Studia z dziedziny prawa podatkowego. Księga jubileuszowa ku czci profesora Apoloniusza Kosteckiego, Toruń 1998, s. 155; P. Stanisławiszyn, Wstęp do rozważań nad sankcjami prawno-finansowymi, [w:] Sankcje administracyjne, red. M. Stahl, R. Lewicka, M. Lewicki, Warszawa 2011, s. 242 i n.). Podkreśla się także, że w przypadku sankcji prawnofinansowej chodzi o doprowadzenie do realizacji normy prawa finansowego (podatkowego). W taki też sposób charakter i istotę sankcji określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h. postrzega Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 32/12 (publ. OTK-A z 2015 r. nr 9, poz. 148, Dz. U. z 2015 r. poz. 1742) stwierdził, że "kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem kary nie jest więc odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat". Stanowisko w tej kwestii zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. Preferencje ustawodawcy, gdy chodzi o dobór czynników kształtujących skuteczność, zwłaszcza zaś funkcje sankcji określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym i funkcje samego tego przepisu zmierzały bowiem do tego, aby przyjęte w tym zakresie rozwiązania prawne wprost ukierunkowane zostały na to, aby orzekana na podstawie wymienionego przepisu kara pieniężna za urządzanie gier na automatach niezgodnie z tą ustawą rekompensowała brak wpływu do budżetu Państwa nieopłaconego podatku od gier oraz innych należnych opłat, dokonując jednocześnie ich restytucji w takim zakresie, jak określone to zostało w przywołanym przepisie. W przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., w punkcie 1 jej sentencji stwierdzono, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy." Rozważając i rozstrzygając kwestię związaną z oceną technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów, jak i argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu, a mianowicie, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ustanawia żadnych warunków determinujących skład, właściwości lub sprzedaż produktu, a tym samym, że przepis ten nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE – co w tej mierze nie mniej istotne z punktu widzenia oceny zasadności skargi kasacyjnej, warunków tego rodzaju nie ustanawia również art. 141 pkt 2 u.g.h., co jasno i wyraźnie wynika z treści tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko prezentowane w przywołanej uchwale odnośnie do oceny charakteru relacji między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Samoistny charakter funkcji realizowanej przez ten przepis, o czym już była mowa, nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h., co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Z przedstawionych powodów za nieusprawiedliwione uznać należało zarzuty naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 141 pkt 2 u.g.h. zmierzające do podważenia dopuszczalności stosowania w okolicznościach stanu faktycznego sprawy tych przepisów, jako podstawy prawnej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Nałożenie tej sankcji administracyjnej nastąpiło bowiem w związku z niedochowaniem przez stronę skarżącą dotychczasowych warunków zezwolenia, na podstawie których podmiot ten mógł prowadzić działalność gospodarczą. Odwołując się do wszystkich dotychczas przedstawionych i korespondujących ze sobą argumentów, nie ma podstaw, aby błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. upatrywać (wyłącznie) w konsekwencji braku notyfikacji art. 14 ust. 1 przywołanej ustawy krajowej oraz w stwierdzeniu "technicznego charakteru" tego przepisu i mającego z tego wynikać braku uzasadnienia stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu sankcjonującego w relacji do art. 14 ust. 1 tej ustawy. Zwłaszcza, gdy w tej mierze ponownie podkreślić, że strona skarżąca – jako operator automatów o niskich wygranych – nie odpowiadała w okolicznościach stanu faktycznego sprawy za urządzanie gier poza kasynem, lecz w związku z zachowaniem polegającym na niedochowaniu dotychczasowych warunków zezwolenia, na podstawie których mogła i zobowiązana była prowadzić działalność gospodarczą. Zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa uznać należy za niezasadne [por. w tej mierze również wyrok TSUE z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 (LEX nr 2122125) oraz pkt 44 i pkt 45 opinii Rzecznika Generalnego]. Tym bardziej, że nie ma również podstaw, aby wnioskować o istnieniu dalej idących konsekwencji judykatu wydanego 12 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 niż te, które jasno wynikają z jego treści oraz z treści zawartych w tym orzeczeniu wytycznych, które wprost i wyraźnie – co trzeba podkreślić – są adresowane właśnie do sądu krajowego. Zakres związania wymienionym wyrokiem Trybunału z natury rzeczy ogranicza się do wykładni prawa unijnego, to jest do określonego w tym orzeczeniu sposobu rozumienia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Rzeczą sądu krajowego jest natomiast ustalenie – co stanowi kwestię o charakterze stricte jurydycznym – czy przepisy ustawy o grach hazardowych, jako "potencjalnie" techniczne, rzeczywiście wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Orzekając o częściowym zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił fakt, że zarówno w tej sprawie, jak i w drugiej sprawie skarżącej Spółki rozpoznanych 12 stycznia 2018 r., stanowisko organu opierało się na tożsamej argumentacji prawnej, co w sposób oczywisty wpłynęło na ocenę nakładu pracy pełnomocnika organu.