II GSK 327/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 521/21 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lutego 2021 r. nr BP.504.62.2020.1186.BD2.1264 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od J.S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r. (sygn. akt I SA/Bd 521/21), w sprawie ze skargi J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "T (...) " (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona"), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD"), z dnia 26 lutego 2021 r., nr BP.504.62.2020.1186.BD2.1264 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji za podstawę orzekania przyjął następujący stan sprawy. 1. W dniu 31 października 2019 r. w miejscowości T. na drodze krajowej nr (...) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki V. i trzyosiowej naczepy marki W.. Pojazdem członowym kierował T. B., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem dwóch kamieni (ładunek podzielny), w imieniu Skarżącego. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia 31 października 2019 r. 2. Decyzją z dnia 26 lutego 2020 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, z uwagi na dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 5% i mniej niż 10%. 3. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia 26 lutego 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Organ podał, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła do 40 t. Tymczasem w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy, gdyż rzeczywista masa całkowita wynosiła 43,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), co oznacza przekroczenie o 3,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 8,25 %). Nadto, podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. GITD wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr fabrycznych (...) które legitymowały się certyfikatem zgodności z wymaganiami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych, wdrożonej do prawodawstwa polskiego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych. Wyjaśniając, że zgodnie z lp. 10.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej przywoływana jako: "u.t.d."), dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 5% i mniej niż 10% sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Zdaniem Organu odwoławczego, złożone dokumenty, jak i wyjaśnienia zawarte w odwołaniu nie świadczą, że Strona jako podmiot wykonujący przejazd, dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Strona nie podjęła samodzielnie żadnych czynności celem weryfikacji rzeczywistej masy całkowitej, czy poszczególnych nacisków osi. Jak wynika z treści zeznań kontrolowanego kierowcy, pojazd członowy po załadunku nie był ważony pod kątem dopuszczalnej masy całkowitej, nacisków osi pojazdu. Pojazd nie był wyposażony w urządzenie pozwalające na taki pomiar. Organ zaznaczył, że podmiot wykonujący przejazd, posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął do przewozu, powinien był przedsięwziąć samodzielnie kroki, celem weryfikacji parametrów pojazdu, a nie poprzestawać jedynie na danych z dokumentów, tj. dyspozycji załadunkowo-wyładunkowej dla "(...)" sp. z o.o., zlecenia dla "(...)". W ocenie Organu, taka bierna postawa, prowadzi do wniosku, że Strona nie zadbała zabezpieczenie własnego interesu prawnego przed ewentualną odpowiedzialnością. To Strona jako podmiot wykonujący przejazd powinna tak zorganizować pracę w związku z realizacją przejazdu, aby pojazd członowy był normatywny, mając na uwadze podzielność ładunku. Zdaniem Organu odwoławczego w sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. To podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przejazdu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. 4. Skargę do Sądu wniósł Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, przywołanym we wstępie wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r. (sygn. akt I SA/Bd 521/21), uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji podkreślił, że kwestionując wymierzenie kary, Skarżący w skardze oraz w piśmie z dnia 24 września 2021 r. wskazał na naruszenia przepisów prawa procesowego oraz podniósł, że wynik ważenia przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10C seria III nie jest miarodajny. W opinii Sądu I instancji analiza treści Instrukcji obsługi wagi SAW seria III, stanowiącej kluczowy dowód pozwalający zweryfikować prawidłowość przeprowadzonej procedury ważenia pojazdu, wskazuje, że za pomocą użycia pojedynczej pary wag SAW serii III możliwe jest obliczenie masy całkowitej pojazdu pięcioosiowego. Wynika to z treści pkt 6.3.1 Instrukcji, w którym wskazuje się, że wagi SAW III mogą być stosowane oddzielnie, w parach czy w grupach w celu pomiaru nacisku osi, ale też nacisku koła, nacisku zespołu osi lub masy brutto samochodów ciężarowych podczas jednej procedury ważenia. Przez masę brutto rozumienie się, zgodnie z pkt 1.4.2. Instrukcji, całkowite obciążenie osi ustalone w pojedynczym ważeniu lub sumę wyników ważenia poszczególnych, pojedynczych osi, wykonywanych kolejno dla danego pojazdu. Zgodnie z tą Instrukcją, sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu (masę brutto). Zatem poprzez zsumowanie wyników ważenia nacisku pojedynczych osi za pomocą jednej pary wag i zsumowania tych wyników możliwe jest zważenie pojazdu wieloosiowego. W rezultacie Sąd I instancji nie zgodził się z twierdzeniem Strony, że wynik ważenia przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10C seria III nie jest miarodajny. Sąd I instancji wskazał, że w celu dokonania prawidłowego pomiaru masy całkowitej pojazdu konieczne jest jednak zapewnienie odpowiednich warunków, określonych w Instrukcji. Zgodnie z pkt 6.3.2 Instrukcji wskazane jest dokonywanie pomiaru wszystkich kół pojazdu jednocześnie w celu uniknięcia błędów pomiarowych powodowanych przez zawieszenie (tarcie statyczne). W sytuacji jednak, gdy nie jest to możliwe, producent zaleca stosowanie podkładów wyrównawczych w procedurze ważenia pojazdu wieloosiowego. Alternatywnie w stosunku do podkładów, waga SAW może zostać umieszczona we wnękach (zagłębieniach) przygotowanych w powierzchni drogi w celu ustawienia górnej powierzchni wagi w taki sposób, aby znajdowała się na równi z poziomem terenu. W celu zachowania dokładności pomiaru, wymagana głębokość zagłębienia wynosić ma 39 mm +/- 4mm (pkt 6.3.3 Instrukcji). Sąd I instancji podkreślił, że ważenie pojazdu było dokonywane przy pomocy metody polegającej na umieszczeniu wag we wnęce (zagłębieniu). Zdaniem Sądu I instancji Organ nie ustalił jednak, czy wnęka ta posiadała wymiary wskazane przez producenta. W załączniku nr 1 do protokołu kontroli – "Opis stwierdzonych naruszeń" stwierdzono jedynie, że stanowisko pomiarowe jest wyposażone we wnękę "o głębokości dostosowanej do wysokości użytych do pomiaru wag przenośnych typu SAW 10C III (...)". Jednak ze stwierdzenia tego nie wynika, że wymiar wnęki wagowej mieści się w przedziale 39 mm +/- 4 mm (czyli od 35 do 43 mm). Sam fakt, że stanowisko pomiarowe legitymuje się protokołem pomiaru pochylenia terenu, nie jest w tym zakresie w opinii Sądu I instancji jest wystarczające. Odpowiednie pochylenie terenu (nieprzekraczające 2% - por. pkt 6.2 Instrukcji) jest tylko jednym z warunków prawidłowości pomiaru, nietożsamym z pomiarem głębokości wnęki na stanowisku ważenia. Sąd I instancji wskazał, że z protokołu przesłuchania kierowcy wynika, że miał on możliwości zapoznania się z instrukcją obsługi użytych wag przenośnych, okazano mu świadectwa legalizacji i wzorcowania, a także protokół pomiarów pochylenia terenu sporządzony przez geodetę. Jednakże brak jest w tym protokole jakichkolwiek informacji dotyczących wymiaru zagłębienia dla wagi, w tym informacji, że okazano kierowcy dokument stwierdzający prawidłowość wymiaru wnęki wagowej, stosownie do wymagań producenta. W aktach sprawy nie ma w ogóle dokumentu potwierdzającego, że dokonano sprawdzenia wymiaru zagłębienia (wnęki) i jaki wymiar wnęki rzeczywiście stwierdzono na stanowisku, na którym doszło do zważenia przedmiotowego pojazdu. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu Strony, że poczynione przez Organ ustalenia są błędne, bowiem w zaskarżonej decyzji i w protokole z kontroli wskazano inne (różne) numery fabryczne wag - w decyzji (...), a w protokole w (...). Wskazując, że wszystkie ustalenia zawarte w protokole zostały dokonane w trakcie kontroli w dniu 31 października 2019 r. i dotyczą pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki V.i trzyosiowej naczepy marki W., którym wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem dwóch kamieni w imieniu Skarżącego. Z protokołu przesłuchania kierowcy wynika, że miał on możliwość sprawdzenia numerów fabrycznych urządzeń i przyrządów pomiarowych ze świadectwem legalizacji i świadectwem wzorcowania, i nie wniósł uwag. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu I instancji, powołanie w zaskarżonej decyzji błędnych numerów fabrycznych wag użytych do ważenia spornego pojazdu, nie miało wpływu na prawidłowość ustaleń faktycznych, w oparciu o które zapadły decyzje obu instancji. 6. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, bowiem organ nie ustalił, czy wnęka wagowa na stanowisku ważenia posiadała wymiary wskazane przez producenta wag, podczas gdy powyższa okoliczność znajdowała potwierdzenie w znajdującym się w aktach sprawy dokumencie, który został przez Sąd I instancji pominięty, a także wbrew ocenie Sądu I instancji, wniosek o zgodnych z instrukcją wymiarach wnęki wagowej, wynikał także z protokołu kontroli, który to protokół został przez Sąd I instancji w tym zakresie niewłaściwie oceniony. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organu Skarżący wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są zasadne, dlatego została ona uwzględniona. 8. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. 9. W rozpatrywanej sprawie pomiaru masy brutto pojazdu dokonano przy użyciu jednej pary wag typu SAW serii III, co trafnie uznał Sąd pierwszej instancji za zgodne z instrukcją obsługi użytych wag. Treść znajdującej się w aktach sprawy Instrukcji Obsługi Wagi dotyczącej użytych wag SAW 10C/III potwierdza przyjęty przez Sąd pierwszej instancji pogląd, że metoda ważenia "oś po osi" przy użyciu jednej pary tych wag, a następnie sumowanie wyników, może mieć zastosowanie dla ustalenia masy całkowitej także pojazdów wieloosiowych mających więcej niż trzy osie. 10. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej), poprzez nieuprawnione przyjęcie, że ustalenie organu co do masy całkowitej pojazdu mogło być błędne, bowiem organ nie ustalił wymiarów wnęk na stanowisku do ważenia. Trafnie wskazuje Organ, że w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy niezasadnie zarzucił Sąd, że istniały nierozstrzygnięte przez organ wątpliwości. Skarżący kasacyjnie zasadnie ten pogląd kwestionuje wskazując, że nie istniały w tej sprawie wskazywane przez Sąd wątpliwości co do okoliczności stanu faktycznego dotyczące prawidłowości wymiarów wnęk. Zdaniem NSA nie było zatem zasadne uchylenie wydanych decyzji w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. Trafnie wskazał Organ na fakt, że procedura przeprowadzonego ważenia pojazdu została opisana w protokole i nie ma w tej sprawie podstaw do kwestionowania prawidłowości tej procedury. W procedurze ważenia uczestniczył kierowca, co potwierdza treść sporządzonego z tej czynności protokołu. Protokół został przez kierowcę podpisany bez zastrzeżeń. W protokole podpis kierowcy potwierdza w szczególności to, że udzielono mu bardzo szczegółowej instrukcji dotyczącej procedury ważenia i że został on pouczony o wszelkich wymogach, także związanych z użyciem w procedurze ważenia klinów zabezpieczających. Wyraźna informacja na ten temat znajduje się w podpisanym przez kierowcę oświadczeniu. Treść protokołu potwierdza także, że kierowca był dokładnie pouczony w jaki sposób ma się odbywać procedura ważenia i jakie wymogi muszą być spełnione i – mając tę wiedzę – nie kwestionował, że przeprowadzone w tej sprawie ważenie było przeprowadzone niezgodnie z tymi wymogami. Co więcej, kierowca wyraźnym oświadczeniem potwierdził, że odczytu wskazań przyrządów pomiarowych dokonano w jego obecności oraz że został pouczony o tym, że mógł złożyć wniosek o ponowne ważenie kontrolowanego pojazdu. Analiza akt sprawy dowodzi zatem, że w protokole szczegółowo opisano jak ma wyglądać prawidłowo przeprowadzona procedura ważenia i precyzyjnie pouczono kierowcę na jakie elementy w tej procedurze ma zwracać uwagę. Kierowca tych okoliczności faktycznych w toku postępowania nie zakwestionował i podpisał protokół. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma żadnych podstaw w tej sprawie do uznania, że kierowca nie miał świadomości tego co podpisywał. Nie ma zatem żadnych podstaw, by w niniejszej sprawie kwestionować te okoliczności faktyczne, które zostały stwierdzone protokołem, podpisanym przez kierowcę. 11. Odnosząc się w szczególności do zarzutu uchybienia art. 133 § 1 p.p.s.a., za pomocą którego to uregulowania ustawodawca ustanawia adresowany do sądu administracyjnego obowiązek orzekania na podstawie akt sprawy, należy podnieść, że jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, czyli naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem kontrolowanego aktu (por. wyroki NSA z: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Skarżący kasacyjnie GITD wykazał zaistnienie sytuacji, w świetle której za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że Sąd I instancji wykroczył poza wyznaczone aktami administracyjnymi granice, w których mógł operować, a w konsekwencji, że oparł orzeczenie na ustaleniach, które nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Sąd I instancji nie dostrzegł bowiem, że w aktach sprawy (na odwrocie protokołu pochylenia terenu, na który powołuje się WSA), znajduje się dokument sporządzony przez uprawnionych geodetów, przedstawiający szkic polowy uwzględniający wszystkie wymiary stanowiska ważenia w obrębie T., na drodze krajowej nr 10 (241+540 km). W dokumencie tym widnieje wyraźnie wskazanie wymiarów wnęki wagowej, tj.: długość 700mm, szerokość 4500mm i głębokość 40-42mm. Powyższy dokument, pominięty przez Sąd I instancji przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, nie pozostawia wątpliwości, że wymiary wnęki na wagi na stanowisku do ważenia pojazdu, odpowiadają wymogom określonym w Instrukcji Obsługi Wagi dotyczącej użytych w tej sprawie wag SAW Seria III, także w zakresie ich głębokości, która mieściła się w przedziale od 35 do 43 mm. Słusznie zatem wskazał Organ, że w tej sprawie nie ma żadnych podstaw do tego, żeby kwestionować ustalenia organu co do stanu faktycznego i uzasadnić twierdzenie o istnieniu wątpliwości wymagających wyjaśnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji nie miał więc podstaw, by zarzucić nienależyte ustalenie stanu faktycznego w tej sprawie i z tego powodu uchylić decyzje obu instancji nakazując przeprowadzenie uzupełniającego postępowania. 12. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przypomnienia wymaga, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Natomiast fakt, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne. Dlatego podnoszone w skardze kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać za niezasadne. 13. Ze wskazanych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej częściowo zasługują na uwzględnienie i uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji. Uznając równocześnie, że nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego ani wątpliwości co do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a. oddalił skargę. 14. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl